glimlach

Yangon, Birma

De stap is gemaakt om het onbekende Birma te gaan ontdekken. Vanuit Phi Phi
terug naar Bangkok, Jos (vriend van Chantal) van het vliegveld geplukt en de
volgende dag gevlogen naar Yangon, hoofdstad van Birma.
De eerste indrukken in de taxi waren niet echt zoals ik ze verwacht had.
Werkelijk kasten van huizen omringd door veel groen en hoge palmbomen. Geen
vuiltje op de weg. Luxe guesthouse met grote ramen, zachte bedden EN een
ontbijtje.
Richting centrum van de stad verandert het straatbeeld drastisch. Beetje
India-achtig. Minivuilnisbeltjes overlopen door hongerige straathonden die
angstig op zoek zijn naar een restje eten. Slecht asfalt, alles grauw en
veel armoede.
De mensen kijken je een voor een aan. Maar......ze zijn o zo vriendelijk.
Iedereen lacht, knikt en zwaait. En dat zelfs in de hoofdstad. Voor mij is
Birma absoluut HET land van de glimlach. Komt omdat ze nog niet zo verpest
zijn door de westerse touristen....zoals wij.
Je staat een halve seconde in je Lonely Planet te gapen en er komt iemand
naar je toe om te vragen of dat ze je kunnen helpen. Obers staan al met een
aansteker klaar voordat je je sigaret in je mond hebt. Ze vullen je glas bij
voordat de bodem te zien is. Geen gehassle, geen opdringerij......iedereen
even respectvol en eerlijk. Verademing!
Veel shops, teahouses met tafels en stoelen ter grootte van degene die je
bij de speelgoedwinkel koopt, servies idem. Ratten lopen over het trottoir.
Van oorsprong prachtige, koloniale huizen echter slecht onderhouden, maar
zelfs in deze staat hebben ze hun charme niet verloren.

Zoals het hoort in Azie, drie boedhistische tempels bezocht in de stad,
waaronder de meest beroemde van het land, de Schwedagon Paya. Schitterend.
Hoofdmoot is de 98-mtr hoge stupa compleet bedekt met bladgoud. Daaromheen
tientallen kleine stupa's die allemaal een boedha onderdak bieden. Er hangt
een serene rust. Burmezen die in 'trance' hun eerbied en respect tonen voor
de almachtige boedha. De zonsondergang zorgt voor een mooie kleurverandering
van de stupa. De spiegeltjes die op de hoge pilaren en daken van de
omringende minitempels zijn verwerkt, glinsteren in het licht van de
lantaarns. Gegeten in een gigantisch groot 'drijvend' restaurant, gelegen op
een groot meer in Yangon. Het heeft de vorm van een tempel en twee immense
leeuwenbeelden bevinden zich aan de voorkant. Genoten van een decadent
lopend buffet in een sjieke zaal met traditionele Birmese live zang en dans
op het podium. Met de taxi terug naar het guesthouse. Aangeschoten
taxichauffeur die zijn ogen niet van Jos (en zijn acht oorbellen) af kon
houden, verbazingwekkend goed Nederlands verstond, omdat hij bij iedere
Nederlandse zin schaterlachend zijn rood beslagen tanden (van de Beetle,
kauwdrugs) bloot lachte.

Vanuit Yangon de bus gepakt naar Bagan. Ik voel me voor even gezegend met
mijn korte beentjes, voor Jos is het een iets ander verhaal.
Bagan staat bekend om zijn oude tempels. Op een oppervlakte van 40 km2 staan
duizenden tempels daterende uit de 11e-12e eeuw. Welke kant je ook opkijkt,
alleen maar tempels in verschillende maten. Grote, glorieuze tempels die met
hun 'roestige' kleur mooi afsteken tegen de blauwe lucht. Of de kleine,
gracieuze stupa's die verspreid staan in het groene veld.
Twee dagen lang hebben we gefietst en onszelf vergapen aan al die
mysterieuze schoonheid. Tijdens zonsondergang een hoge tempel beklommen van
waaraf je een adembenemend zicht hebt over het immense veld. Aan de horizon
een brede rivier met daarachter een  bergketen. De mist die als een deken
boven de rivier hangt. Het ondergaan van de zon zorgt ervoor dat de lucht
steeds meer paars, geel en oranje wordt. De tempels krijgen een paarse
gloed. De gouden koepels van de glorieuze reuzen worden steeds feller.
Kortom........ genieten geblazen.
In het guesthouse was het ook iedere ochtend genieten geblazen bij het
ontbijt. Iedere ochtend hetzelfde kereltje. Dikke, vette lach op zijn
gezicht. Zijn blinkende, zilveren rij voortanden schitteren in de zon en
doen pijn aan je ogen. Zijn vette haren in een strakke 
zijscheiding........weg ochtendhumeur!

Ik wil jullie graag even een omschrijving geven van HET nachtleven in Birma.
Iedere avond weer dolle pret voor de Burmezen.........namelijk karaoke.
Met zijn tweeen in een klein hokje langs de weg, tv aan, microfoon in de
hand en het valse gezang galmt door de straten. Geisoleerde huizen kennen ze
uiteraard niet. De hele avond door. De burmezen in de restaurants en die
langs komen op straat zingen net zo hard mee als degene in zijn hokje.

Ik vind het echt bewonderingswaardig hoe relaxed de mensen zijn ondanks de
armoede en het strakke militaire regiem (regering). Vanuit de regering is
het strikt verboden voor de Burmezen om met buitenlanders over politieke
zaken te praten. Een gevangenisstraf hangt boven hun hoofd. Zonder gekheid.
Je merkt die angst ook meteen zogauw de politieke situatie ter sprake komt.
Stemvolume daalt tot bijna fluisternivo, continue kijken ze schichtig om
zich heen of andere Burmezen het horen.
In Mandalay bestaat een cabaretgroepje bestaande uit een aantal broers die
thuis optredens verzorgen. Zij zijn zo dapper om politiek gerichte vragen
van buitenlanders te beantwoorden. Een van die broers maakte een satirisch
grapje over een belangrijke generaal, werd opgevangen door een Birmese
'verklikker' in de zaal met als gevolg dat hij op dit moment een straf
uitzit van zeven jaar dwangarbeid in een Birmees gevangeniskamp......ik
bedoel maar.
26 jaar lang is Birma totaal geisoleerd geweest van de rest van de wereld,
vanwege het socialisme.
Dus ook 26 jaar lang geen enkele vorm van modernisering vanuit de westerse
wereld. Vanaf 1988 is hier pas een beetje verandering in gekomen, maar zeer
nihiel. Zoveel vooruitgang is nog nodig. Goede huisvesting, voldoende
voedsel en adequate hulpverlening. Ik bedoel, een witte pick-up met in rode
letters 'ambulance' op de zijkant, zonder verder ook maar een hulpmiddel in
de achterbak als eerste hulp.......kom op, zeg!

Maar goed, met deze achtergrond kun je niet anders dan van de Birmezen
houden met hun eeuwige glimlach en ongekende vriendelijkheid.

Wordt vervolgd........

December 2001, Lotte