shock

Udaipur, India

Cultuurshock, waar hebben al die mensen het toch over.....dat is me dus
inmiddels wel duidelijk geworden.
Vanaf vliegveld in delhi in een klein kevertje, opgevouwen tussen de
rugzakken, met jengelende Indiase muziek op de 'achtergrond', al toeterend
door het verkeer op naar de Guesthouse. Wat bijgekomen, Lonely Planet
doorgebladerd en besloten naar het Red Fort te gaan.
We waren al mondeling voorbereid (geestelijk is een ander verhaal) op wat
ons te wachten zou staan. Dus schouders recht, diepe ademhaling en ons
gestort in het gekkenhuis dat Old Delhi heet. Door de taxi gedropt bij Red
Fort.....alleen op die dag gesloten. Natuurlijk, echt weer iets voor Chantal
en mij. Dan maar op zoek naar de Post Office.
Straatbeeld van Old Delhi...weet niet eens waar ik moet beginnen.
Verkeer is één grote chaos. Alles krioelt door elkaar heen. Bussen, auto's,
fietsen, rickshaw's (Indiase tuk-tuk). Constant getoeter en geschreeuw.
Turkije is er niets bij. Verkeersregels kennen ze niet. Overal waar nog een
halve meter over is wringen ze zich tussen.
Wat mensen allemaal niet meesjouwen op hun fiets. Metershoge balen hooi,
tientallen opeengestapelde dozen, kerel die erachter aan rent om alles
enigszins nog in evenwicht te houden. Ramen en deuren van bussen puilen uit
met mensen. Paardenkarren en dan ineens weer komt een ezel voorbij sprinten
met een schreeuwend kereltje op zijn rug, zijn benen wapperend naar alle
kanten. En dan de koeien die op hun gemak midden op de weg liggen na te
kauwen. Dit is dus de wegsituatie.
Dan de stoepsituatie. Mismaakte bedelaars, zwervers, kinderen die om de
haverklap aan je hangen, klein jochie ligt op zijn zij zonder broek. Grote
wond op zijn achterwerk waar honderden vliegen op zitten. Paard met zijn
staart op half elf, omdat er bij de aanhechting een wond zit waar het pus
uitloopt en de maden in rond krioelen. Een niet te harden stank, omdat
iedereen overal zijn leuter uit zijn broek haalt om te plassen. Lopen we
onder een brug door, het pad vol poep....niet alleen dierlijke. Drol is nog
wel te hebben, maar als ik tussen de diareeplassen door moet hinkelen, dan
draait Lotje mooi om.
En dan heb je het nog niet gehad, want dan hebben we de Indiase mannen
nog....helaas 90% van de levende wezens die zich op straat bevinden.
Om de paar meter word je aangesproken, willen ze weer iets van je hebben.
Kan inmiddels redelijk met deze situaties omgaan, maar het zijn flinke
volhouders hier. Iedere kerel staart je aan, maar dan ook echt iedere kerel.
Ze lopen achter je aan, verzamelen zich om je heen als je ergens zit. Ze
lopen expres tegen je op en proberen je zelfs onzedelijk te betasten als het
heel druk is. Nu heb ik toch al het één en ander gezien van de wereld, maar
ik moet zeggen dat ik dit in deze mate nog nooit eerder heb
meegemaakt........echt een gekkenhuis.

Tweede dag New Delhi bezocht....iets milder dan Old Delhi. Maar nog. Zitten
we ergens op een stoeprand, komt er een oude man aanlopen, een houten kar
voortduwend met daarop een kerel die in een verroeste bak verf staat te
roeren. Zien ons zitten, gaan recht voor ons staan, zetten die kar neer,
gaan erop zitten en ongegeneerd staren twee paar ogen ons recht voor onze
neus continue aan. Vervolgens komen er twee politie-agenten aanlopen die
hetzelfde briljante idee krijgen en voila...het aliëngevoel is weer volop
aanwezig. En dat de hele dag door, nog geen minuut kunnen we ergens met zijn
tweeën zitten....erg irritant. Na een paar uur gelopen te hebben een
rickshaw gepakt. Prachtige 50-jarige kerel met zwarte tulband, baard en
diepbruine ogen stopt voor onze neus. My Ladies, my rickshaw.....special for
you....natural airco. Na wat onderhandelen dat ding in en rijen met die hap.
Intussen dat hij met zijn diepe stem één of andere Indiase chanson te horen
brengt, komen Chantal en ik bij van weer een dag Delhi.

Wordt vervolgd.

Augustus 2001, Lotte