fotomodel

Rajastan, India

Udaipur, vergeleken met Helhi en Jaipur een oase van rust. Daar duurt het
geen 30 seconden, maar liefst drie minuten voordat je door iemand wordt
aangesproken. Sterker nog.....ze accepteren hier een 'nee' als antwoord.
Geen bedelaars en overmatig gestaar (door de meesten).
Het mooiste in Udaipur is het City Palace met zijn fijne gecarvde
architectuur en glas-in-lood ramen. Aan de achterkant een groot meer met
middenin twee gigantische paleizen die nu fungeren als fancy hotel. Op de
achtergrond de bescheiden bergketen. 's Avonds met twee gasten in het City
Palace gegeten. Toch wel één van de meest bijzondere lokaties waar ik ooit
gegeten heb.
Groot terras met uitzicht over het meer, twee paleizen magisch verlicht,
grote kandelaars op de sjiek gedekte tafel, bediening gekleed als
sultan.....kortom, net echt. Na een avond flink bunkeren en drinken moest ik
afrekenen, maar liefst 20 piek!
Een dag op de Hollandse tour gegaan.....fietsen. Aangezien het fietsen in
Udaipur itt Delhi en Jaipur geen zelfmoordactie is voor 4 dubbeltjes vervoer
geregeld. Eenmaal uit het centrum komt de rust je tegemoet. Smalle
landweggetjes tussen uitgestrekte velden waar de buffels hun verkoeling
zoeken in het water en meisjes met grote kruiken op het hoofd boterthee
verkopen.
Klein dorpje binnen gefietst waar we op een muurtje gingen zitten om een
aantal jongens cricket te zien spelen. Dat duurde dus niet lang, want binnen
een halve minuut had het halve dorp zich om ons verzameld. Na een aantal
gesprekken hindi-nl hadden we er weer genoeg van en zijn terug gefietst. En
je zal toch maar eens één dag in India doorbrengen zonder dat je iets
overkomt dat je pet te boven gaat. Fietsen op het gemak terug, komt een
jonge kerel op zijn motortje langs ons rijden.....bla, bla, bla. Vraagt ie
superserieus: do you want sex? Pardon....als gij eens efkes heul gauw
doorkachelt! En dan kijkt hij je ook nog vol verbazing aan.....eh, me
go?.....yeah, smart ass, you go.....opzouten! Waar halen ze het gore lef
vandaan.

Oke, met de bus van Udaipur naar Jodhpur. Onderweg kleine hilltribe-dorpjes,
lokale bevolking in aparte kleding, arm en smerig. Mannen witte kleding met
daarop gespatte, roze verfplekken. Roze tulbanden op hun hoofd en
'mongoloide' instappers aan hun voeten. De vrouwen van schouder tot elleboog
bedekt met armbanden. Grote, zilveren enkelbanden. Neusbellen en natuurlijk
de stip op hun voorhoofd. Jodhpur, blue city van Rajastan, vanwege de blauw
geschilderde huizen in het oude gedeelte van de stad. Vanaf het dakterras
van de guesthouse een fenominaal uitzicht op het fort van de stad. Gebouwd
op de top van een rotsheuvel, imposerend en statig. Adelaars en valken
cirkelen boven het fort, de blauwe huisjes 'kruipen' tegen de rotswand op.
Terug in de tijd van de Maharadja's.
Uitgenodigd voor de opening van een nieuw guesthouse. Helaas lag Chantal
toen ziek op bed, dus samen met een Engelse jongen gegaan. Bij aankomst een
stip op mijn voorhoofd, bloemenkrans om mijn nek en garen om mijn pols. Dit
alles onder het mom van: biedt bescherming. Eerst een rondleiding door het
guesthouse met de familiestoet erachter aan. Natuurlijk moest er weer volop
geposeerd worden voor foto's. Daarna werden we in een zetel gezet en bediend
van eten en drinken. Voorzichtig wat gegeten en gedronken. De chips moet
minimaal twee jaar over datum zijn geweest. Ondanks het feit dat werkelijk
alles in India over tijd is (eet- en drinkwaar wel te verstaan), vind ik 2
jaar toch een knappe prestatie. Als dank dat we waren geweest kreeg ik een
mooi sari van Indiase zijde en Rob een tulband. Leuk souveniertje. Bespaart
me weer enkele rupees, ben en blijf een Hollander natuurlijk.
's Middags het imposante fort bezocht. Wederom verandert de naam van de
touristische attractie van Meherangarh-fort in Lotte van de Laar. Denk dat
ik ook geld ga vragen voor iedere foto die ze van mij willen nemen.
Loopt een Indiase familie tegen het lijf, gelijk vier foto's....eerst met de
vrouwen, dan de mannen, kinderen en vervolgens met de fotograaf zelf.
verbazingwekkend ook hoe snel je leven verandert binnen een dag. Want
natuurlijk willen ze allemaal een praatje met je maken (ook altijd dezelfde
vragen) en om zo snel mogelijk van het geleuter af te zijn ben ik al een
paar jaar getrouwd, heb een zoon en dochter in Nederland en nee....niet mijn
eerste maar derde keer India, ja....ben al een paar dagen in de stad en
ja......heb alle bezienswaardigheden al gezien. Werkt nog altijd het beste,
anders blijven ze doorlullen.
Tot overmaat van ramp ook een schoolreisje tegengekomen in het fort. Als je
de groep tegenkomt in een smal straatje is er geen ontkomen meer aan. Je
ziet het leger aankomen in witte blousjes en groene pantalons/plooirokjes.
Oh jee......diepe ademhaling, hand op je geld en daar ga je. Honderd
stemmetjes gillen: Hi, where are you from, what's your name. Al glimlachend
en handenschuddend worstel je je een weg door de menigte. De begeleiders
lachen zich helemaal ziek. Maar goed, het fort zelf...prachtig, fijn
houtsnijwerk, kamers vol rijkdom en natuurlijk de uitzichten op de 'blue
city'.

Nachttrein van Jodhpur naar Jaiselmer was een ramp. Ramvol gestouwd. Mensen
lagen en zaten over de hele vloer verspreid, reukvlagen alcohol en urine
komen aan je neus voorbij, schreeuwende, dronken mannen. En de militairen
zijn het ergste. Het zou India niet zijn als ze je niet gewoon ongegeneerd
aan zitten te gapen. Dat slaapt niet echt rustig in zo'n situatie. Jaiselmer
treinstation. Om het gedrang van alle rickshawdrivers en hoteleigenaren naar
de touristen toe nog enigszins in de hand te houden is er gewoon politie
ingezet! Anders dan wordt je helemaal verdrongen door die gekken....zielige
bedoeling. Een fluitsignaal of dreigende slag met de knuppel was genoeg om
ze op een redelijke afstand te houden. Ben je dat punt echter gepasseerd dan
komt de rust je tegemoet. Jaiselmer is een piepklein dorp in de woestijn en
wat hoort daarbij....natuurlijk een camelsafari. Dus wij anderhalve dag op
zo'n ding rondgesjokt door de woestijn. Erg leuk. Enkele dorpjes bezocht,
van de zonsondergang genoten op de zandduinen en overnacht in een rieten
hutje. Als koninginnen werden we bij dat guesthouse onthaald. Op de
binnenplaats matrassen op de grond, laag tafeltje erbij. Iets te snacken,
nog een kopje thee madam?, sigaretje....daar lagen de dames. 's Avonds
kampvuurtje, zang en dans onder een mooie sterrenhemel.....goed toeven.

Mazzel hadden we met het feit dat er iemand van de guesthouse met zijn jeep
naar Jodhpur moest en wij ook toevallig. Scheelt weer een fijne busrit.
Rugzakken achterin, languit op de bankjes en genoten van het landschap van
Noord-West India. Na een overnachting in Jodhpur de trein naar Agra. Naast
het bekendste gebouw van India, de Taj Mahal, weinig te beleven. Maar een
bezoek aan de Taj Mahal is zekers te weten de moeite waard. Voor degenen die
het niet weten. De Taj Mahal is een mausoleum, gebouwd door een rijke
knakker als eerbetoon aan zijn vrouw die gestorven is in het kraambed. En
dat gebouw is echt een gigantisch paleis, compleet van wit marmer. Om 5.30
opgestaan om de magische gloed te kunnen bewonderen die ontstaat als de
opkomende zon zijn stralen op de Taj werpt. En dat was Agra eigenlijk wel.
Vanuit Agra naar Varanasi.....en Varanasi, mensen is MAGIC.
Maar daarover de volgende keer meer.

September 2001, Lotte