magic

Kathmandu, Nepal

Aangekomen in Varanasi een guesthouse opgezocht in het oude gedeelte van de
stad, langs de Ganges. De heilige rivier van India. Vanaf ons dakterras een
mooi uitzicht over de stad en op de rivier. Na zonsondergang naar de burning
ghat geweest. Ghat is niets anders dan trappen die aflopen in de Ganges. Bij
de burning ghat vinden de befaamde crematies van Varanasi plaats. Zeer
indrukwekkend.
Klaagzang komt je tegemoet. Plaats genomen op de trap en zo het geheel voor
een uurtje gadegeslagen. Verschillende nasmeulende hoopjes hout en as.
Brandende houtstapels waar je tussen de vlammen door een zwart geblakerde
schedel ziet liggen. Lijken half in het water worden besprenkeld met water
uit de Ganges door de familieleden. Zodat ze dadelijk beter tegen het vuur
kunnen. Brandstapel wordt klaargemaakt, het lijk erop en vervolgens
aangestoken. Nadat het lijk volldeig verbrand is wordt het vuur gedoofd met
water, de asresten bijeengeveegd, in een pot gedaan en vervolgens wordt die
pot in de Ganges gegooid. Op deze manier geloven de Indiase mensen dat ze
vrij zijn van reincarnatie en meteen het paradijs bereiken.
Er zijn uitzonderingen zoals bijvoorbeeld kinderen, die niet gecremeerd
worden. Dus af en toe zie je een bootje de rivier op varen met een lijk erop
dat vervolgens zo het water in wordt geduwd. Al dobberend zie je het op de
stroming aan je voorbij drijven.
Naast de crematieplaats staat een groot gebouw met een lange schoorsteen
waar continue rook uit komt. Voor de mensen die het dure hout niet kunnen
betalen, dus gebruik maken van de electrische oven...hoe luguber. Doet me
ergens aan denken! En alleen maar mannen aanwezig daar, vrouwen zijn te
emotioneel en worden thuis gelaten.
Fascinerend, intrigerend, bedroevend. Het doet behoorlijk wat met me. Wat
een andere wereld...niet te geloven....magic.

Voor het eerst een Indiase film gaan kijken in de bioscoop. Ook een ervaring
apart. Drama, romantiek, zang, dans, alles zit erin verweven. Nivo van
acteren....GTST, alleen dan met nog meer drama en tranen. En dat drie uur
lang. De Indiase mensen, wat heb ik met ze gelachen. Af en toe viel het
beeld weg.....HE, HE, HE!!!!!! Er wordt gejoeld en geklapt als er iets
gebeurd in de film dat ze kunnen waarderen. Krijgt de 'bad boy' een rake
klap tegen zijn harses dan staat de zaal op zijn kop. Film ging ook over een
liefde tussen een meisje uit Pakistan en een kerel uit India......hot issue,
natuurlijk.

Na de film een bootje gehuurd en over de Ganges gevaren. Chantal en ik
constant...wat is dat daar, wat drijft er.....hoofd, arm, been???
Sadhu's (de mannen met gekleurde strepen over het gezicht, haar dat jaren
niet gewassen is en lichamen ingesmeerd met as) die op de trappen aan het
mediteren zijn, tientallen kinderen die vliegers oplaten, geklingel van
bellen uit de tempels, mensen die de was doen, een ritueel bad nemen en het
water uit de Ganges drinken. En dan moet je je bedenken dat het
vervuilingspercentage van het water 250.000 keer hoger ligt dan het maximum
percentage dat de World Health Organisation heeft vastgesteld, wil het water
nog veilig zijn voor mensen om in te zwemmen. Onvoorstelbaar. Onderweg vaar
je weer langs de burning ghat waar nog steeds de klaagzang te horen is en
het vuur oplaait. Dag in, dag uit gaat dit door. Terug bij de ghat waar we
vertrokken waren was een ceremonie gaande, natuurlijk alles te maken met de
spirituele kracht van de Ganges. Kinderen verkochten kelkjes van kranten
gevouwen, met daarin bloemblaadjes en een waxinelichtje. Het geloof gaat dat
als je dit in de Ganges legt het good luck biedt voor jezelf en al je
dierbaren. Dus alle dierbaren.....het geluk zij met jullie!! Ons kelkje
drijft nu ergens over de Ganges. Varanasi is magic.

De rest van de dagen wat door de stad geslenterd. Zeer nauwe straatjes met
allerlei kleine winkeltjes. Mensen zijn zo vriendelijk.....namaste (hoi).
Alles zo armoedig en primitief. Tientallen electriciteitskabels lopen open
en bloot boven je hoofd. Dikke rookwolken komen uit de ijzerstomerijen,
kruidenierszaakjes met hun enorme juten zakken vol met specerijen. Indiase
muziek die uit de speakers knalt bij de muziekshops waar ze alleen
cassettebandjes verkopen met een kwaliteit die bij ons meteen in de
prullenbak zou belanden. regelmatig wordt de doorgang geblokkeert door een
koe of stier die dwars in het steegje staat. Loop er altijd met een boogje
omheen, als dat gaat. Soms hebben ze de neiging om een keer met hun kop in
je richting te duwen en zo'n hoorn in mijn reet is ook niet alles. Maar
goed, alles grauw en vies. Stank, stront overal op de grond, groene
slijmroggel, rode plekken van de 'Beatles' die ze uittuffen. Een of ander
spulletje waar ze continue op kauwen om een high gevoel te krijgen. En toch,
het heeft me een partij sfeer.
's Avonds had de eigenaar live muziek voor ons geregeld op zijn dakterras.
Lekker gegeten, daarna een whiskey en tot diep in de nacht zitten kletsen.
Boven je de sterrenhemel, voor je de Ganges en in de verte zie je de
rookwolken omhoog komen, wetende dat die vermengd zijn met verbrande,
menselijke resten. Varansai.....magic!!

Goed, en nu zitten we dus sinds vier dagen in Kathmandu, Nepal. En we hebben
niets gedaan. Alleen maar gegeten, gedronken, geshopt en that's it.
Heerlijk, even bijkomen van het gehassle in India.
Over een paar uur landt Johan op het vliegveld en dan gaan we met zijn
drieen verder. Morgen sightseeing Kathmandu, overmorgen naar Pokara waar we
starten met onze drieweekse wandeltocht door de Himalaya.
We moeten nog even kijken hoe het precies allemaal gaat lopen i.v.m. de
situatie tussen Amerika en Afghanistan. In hoeverre dat dat merkbaar is hier
in Nepal. Ik kan nog niet veel zeggen over Nepal, ik bedoel, we hebben geen
reet gedaan. Maar dat zal zeker gaan veranderen wanneer we eenmaal Kathmandu
hebben verlaten.

September 2001, Lotte