miss Annapurna

Kathmandu, Nepal

Na Johan van het vliegveld te hebben geplukt de bus gepakt van Kathmandu
naar Pokara. Daar onszelf geestelijk voorbereid, op de tocht die gaat komen,
in ons guesthouse op de heuvel met relaxed uitzicht op het meer van Pokara.
De 'Around Annapurna' wandeltocht. 330 kilometer in 19 dagen. 19 dagen
zwoegen in en genieten van de Himalaya. Samen met Rob, een Engelse jongen,
die Chantal en ik in India hebben leren kennen. Gezellig clubje.
Oke, bus gepakt vanuit Pokara naar de start van de trekking. Bus in Nepal is
synoniem voor vol, voller, volst, dus heul gauw dat dak op. Zonnetje in het
gezicht, briesje erbij en genieten van het berglandschap om ons heen.
Eenmaal op plaats van bestemming aangekomen, iedereen zijn rugzak op en
begonnen aan de lange tocht.
De eerste paar dagen gelopen langs een kolkende, brede, witte rivier. Door
felgroene rijstvelden, groepen muilezels beladen met vracht passeren ons.
Over vrachtjes gesproken.....wat die sherpa's allemaal mee de berg op
sjouwen is echt niet te filmen......opa, oma (geen grapje!) koelkast,
deuren, werkelijk alles! 70-80 kg sleuren ze zo de berg op.
Soms steken we de rivier over via niet al te stevige hangbruggen. Overal om
je heen watervallen tussen de groene, tropische begroeiing. Van mini's tot
watervallen van tientallen meters hoog.
Regelmatig passeren we een klein bergdorpje. Houten hutjes, kleine kinderen
die enthousiast zwaaien en een stukje met je mee lopen....hand in hand.
Nepalezen zijn allemaal even vriendelijk.
Overnachten doen we in zeer basic guesthouses. Het is niet meer dan een
klein hok met twee bedden en een dunne houtplaat als scheiding tussen twee
kamers. Douche is een emmer warm water, wc een gat in de grond...that's it.
Niks mis mee als jezelf voor 'unne goeie' naar de toilet moet, altijd nog
beter dan de stank die er al hangt.  Kaarsen i.p.v. electriciteit. Een
uurtje of vier, vijf lopen per dag. 's Avonds om 19.00 (ook al sinds mijn
vijfde niet meer gedaan!) mijn bed in en 's ochtends om 6.00 de wekker.
Word wel regelmatig wakker 's nachts voor toiletbezoek of vanwege de
krijsende ratten die boven onze kamer rondrennen als een stelletje
losgeslagen kippen.
Na een paar dagen beginnen de muilezels een beetje irritant te worden.
Aangezien het wandelpad erg smal is kun je ze niet gemakkelijk passeren. Ze
vriendelijk aan de kant duwen heeft geen enkele zin, want ze geven gewoon
een duw met hun reet terug. En dan moet je maar net het geluk hebben niet
aan de kant van de afgrond te staan. Een flinke mep op hun reet werkt beter.
Daarnaast is het net zo'n sport om niet uit te glijden over de ezelshit als
je enkels niet breken over de losse rotsblokken op het pad.
Na zes dagen zwoegen beginnen ze te komen, de schatjes van 8000 meter.
Jawel, 's ochtends tijdens het tandenpoetsen, wat natuurlijk buiten moet
gebeuren, keek ik nog wat slaperig om me heen. Ineens zag ik tussen de
groene bergen, afsteken tegen de strakblauwe lucht een gigantische knoeper
bedekt met hagelwit sneeuw. De zonnestralen die er hun goude gloed over heen
werpen..........werkelijk magnifique!! Mijn tandpasta-zever droop zo langs
mijn mondhoeken af naar beneden.
Intussen zijn we aangekomen op zo'n 3500 meter en beginnen we langzaam aan
de boomgrens te bereiken. De hoogteziekteverschijnselen beginnen op te
spelen. 's Nachts slecht slapen vanwege kortademigheid en veel prut in mijn
neus. De kleinste helling doet me naar adem happen en de zeurende hoofdpijn
wil niet meer weggaan. Pittige stukken tijdens de wandeling. Maar als je dan
na een paar uur klimmen eenmaal op een top staat waar vanaf je een uitzicht
hebt waar je helemaal stil van wordt, dan vergeet je al de ellende snel
weer. Besneeuwde toppen, enorme gletsjers van waaruit verschillende
watervallen ontstaan die over de bruin/rode rotsen in de diepte verdwijnen.
Klein dorpje in het dalletje versiert met Tibetaanse vlaggen en een
Tibetaanse monastry. De muilezels beginnen plaats te maken voor yaks, de
mensen krijgen steeds meer een Tibetaans uiterlijk en de temperatuur
verandert van behaaglijk naar 'met een dikke trui in je slaapzak'. Soms
liepen we onszelf zo te vergapen aan de schitterende omgeving dat we het
verkeerde pad namen. Maar geen nood aan de man, zo weer op het juiste. Dag
zeven en negen hebben we gebruikt om te acclimatiseren op een hoogte van
respectievelijk 4000 en 4500 meter.
Boomgrens zijn we gepasseerd. Natuur is werkelijk fenominaal met zijn nu
duidelijk zichtbare 8000 meter toppers. Iedere hoek die je omgaat tovert
weer een adembenemend uitzicht tevoorschijn. Tijdens het lopen hoor je niets
anders dan het suizen van de wind in je oren, het geluid van je eigen
voetstappen en je zware ademhaling.
Dag 11: om 5.00 de wekker voor de moeilijkste dag van de trekking. Over de
Thorong La-pas van 5415 meter. Op 4500 meter gestart, 915 meter klimmen en
vervolgens 1600 meter dalen voor het volgende overnachtingsdorp. Tot aan de
top voetje voor voetje, jezelf omhoog hijsen. Slokje water ontregelt je hele
ademhaling, mijn kop bonkt flink. Maar wat een knap staaltje moeder natuur.
Ik had het gevoel op de dak van de wereld te zijn. De gletsjertoppen op
ooghoogte, de stilte..........gigantisch. Na een paar uur eindelijk de
verlossende Tibetaanse vlaggetjes van de top in zicht. Mezelf de laatste
meters de pas opgesleept. Wat een overwinningsgevoel......heerlijk. Foto's
geknipt, kopje thee en natuurlijk een sigaretje. Toen snel aan de afdaling
begonnen. Ik dacht het ergste voor die dag toch wel achter de rug te hebben,
maar in drie uur 1600 meter dalen is ook een behoorlijke klus kan ik jullie
verzekeren. Nou goed, na in het totaal 6,5 uur zwoegen, zweten en afzien het
dorp binnengestrompeld dat prachtig gelegen is in een groene vallei met
rijstterassen, kleine meertjes en een rivier.  Na een zeer welverdiende
pizza en een emmer warm water als douche lekker lam op de bank gelegen. Wat
een topdag!
De volgende dag weer vol goede moed vertrokken ook al liep een vrouwke van
90 jaar soepeler dan ik op dat moment. Maar eenmaal de spiertjes weer een
beetje warm lekker op het gemakske doorgelopen.
Na de hoge pas te hebben gehad was het alleen maar dalen tot aan het einde
van de trek. De laatste week veranderde het landschap weer van besneeuwde
grote jongens in de groene kids, maken de yaks plaats voor muilezels en
wordt de temperatuur weer behaaglijk. Natuur aan deze kant van de pas is
iets anders dan gedurende de eerste week. Meer de Zwitserse Alpen ipv de
groene rijstvelden. Heerlijk wel, het geluid van de vogels, kabbelen van de
rivier, zingen en fluiten van de ezelherders en de geur van de dennebomen.
Nog steeds zijn de witte mannen wel te zien, zo tussen de 'kleintjes' door.
Negen oktober: verjaardag van Chantal. En wat een start van de dag. Om 4.15
het wekkertje voor sunrise op Poonhill. Uitzichtpunt op 3200 meter. Iedereen
was er lyrisch over. Oke, vanuit het dorp in het donker een paar honderd
meter naar boven gelopen. Filelopen wel te verstaan, zo druk. Eenmaal op de
top begon het een beetje licht te worden, maar we zaten middenin een dicht
wolkendek. Weinig uitzicht.
Maar.......een fractie van een seconde lichtten de wolken een tipje van de
sluier op en iedereen begon te applaudiseren en de oh's en ah's waren niet
van de lucht. Wat ik in die fractie van een seconde te zien kreeg was zeer
veelbelovend. Geduld en hopen dat het wolkendek op een gegeven moment
helemaal wegtrekt. De sun was allang op, op dat moment, dus de sunrise
hadden we gemist. Rond 6.30 was moeder natuur ons goed gezint, binnen een
halve minuut trok het gehele wolkendek weg en mijn mond viel letterlijk open
van verbazing. Ik keek Chantal en Johan aan.......WAUW!! Van links naar
rechts een lange rij van zeer, zeer indrukwekkende Himalayatoppers. Twee
jongens van dikke 8100 meter en twee van 7900 meter staken ver boven de
andere witte toppen uit. Werkelijk waar fantastisch mooi, net een
gigantische foto die ze voor je neer hebben gezet.
De massieve pieken tegen de blauwe lucht, daaronder het laaghangende
wolkendek, daartussen schemert het groen van het dal met zijn mini-huisjes
en de rivier die van deze hoogte net een zilveren slang lijkt. De
minisneeuwstormen die razen vanaf de pieken. Alles is zo enorm overweldigend
en indrukwekkend.
Na een uurtje te hebben genoten van het uitzicht teruggelopen naar het dorp
en in het kader van Chantal's verjaardag onszelf goed verwend met eten en
drinken. Paar uurtjes gelopen, onszelf gesetteld in een guesthouse, biertje
erbij en de verjaardag in stijl afgesloten. Na die dag nog twee dagen
gelopen en .......... the end van nog een ervaring die me altijd bij zal
blijven!

Oktober 2001, Lotte