verslaving

Kathmandu, Nepal

Ko Tao - Ko Phi Phi, Thailand

Vanuit Chitwan de bus gepakt naar Kathmandu, the big city van Nepal.
Busreis, no problem. Eenmaal terug in Kathmandu meteen gezeik met een
taxichauffeur. Wanneer je in een nieuwe plaats aankomt moet je negen van de
tien keer een taxi nemen naar je guesthouse. Dat was dus nu ook weer het
geval. Vantevoren had Chantal een bepaald bedrag met hem afgesproken.....60
rupees. Prima. Eenmaal de rugzakken in de kofferbak zegt die chauffeur ineens....oke, 75
rupees, only five, five, five more. Ja, bekijk het eens even! Afgesproken
prijs blijft afgesproken. Niet aan komen kakken met een verhoging als de
rugzakken eenmaal in de kofferbak liggen. 75 rupees was nog niets teveel,
maar het gaat om het principe. Nou, een hele discussie tussen Chantal, Johan
en de taxichauffeur. Op een gegeven moment was ik het helemaal zat. Mijn ogen vulde zich met
vuur, mijn vingertje ging richting kofferbak......OUT, schreeuwde ik.
Degenen onder jullie die mij goed kennen snappen wel dat dat klepje meteen
openging en we onze rugzakken zo terug hadden....eikel!

Swayambunathtempel bezocht, gelegen op een heuvel net buiten het centrum.
Heel gaaf. Tempel bestaat uit een vierkant blok met trappen en daar bovenop
staat een grote vierkante zuil. Het bovenste goudkleurige gedeelte bevat aan
alle zijden twee geschilderde ogen. De voet van de tempel is omringd met
draaiende Tibetaanse gebedsmolentjes. De lokale bevolking loopt daar
kloksgewijs omheen, ieder molentje een draai gevend en tegelijkertijd zeggen
ze een kort Boedhistisch gebed. Zeer sfeervol. Alles versierd met gekleurde, Tibetaanse vlaggetjes.

 Tempel staat ook bekend om zijn vele aapjes die continue de trappen op en af rennen of elkaar relaxed liggen te vlooien. Net zoals de Nepalezen bij elkaar doen. Vanaf de tempel een perfect uitzicht over Kathmandu dat gelegen
is in een bergkom.

Negentien oktober, kicke dag......voor Tallie letterlijk, voor mij figuurlijk.
Bungeejump stond op het programma. Brug over een bruisende rivier, hoogte
160 meter.....gekkenhuis! Busrit van een paar uur vanaf Kathmandu. Johan en
ik natuurlijk mee voor de mentale ondersteuning. Ik stond daar op dat
hangbrugje met klamme handjes vanwege de hoogte, Chantal met druppende
handjes vanwege de aankomende jump.
Nadat er al een aantal waren gesprongen en ik geheel overtuigd was van het
feit dat er geen haar op mijn hoofd staat die eraan denkt om mezelf aan zo'n
stiekkie de diepte in te storten, was Chantal aan de beurt.
Tuigjes aan, stiek aan de enkels, schuifelend op het 'springplankje', armen
wijd en storten maar......oh, mijn god!! Daar ging ze, rechtvoorover,
oerkreet. Nog een paar keer op en neer....wauw, ze heeft het gedaan. Petje
af, Tallie!!

Fietsje gehuurd vanuit Kathmandu en naar Patan gefietst. Verkeer is hier
hectisch, maar al met al is het niet zo'n zelfmoordactie als in India.
Alhoewel ik een paar keer bijna met mijn snuffert plat achter in een
politiebusje lag. Patan is, net als Kathmandu, een van de koningssteden in Nepal. Zeer knus
dorp met een mooi, groot plein volgebouwd met trapsgewijze tempels,
bestaande uit fijn houtsnijwerk.

Vanuit Kathmandu het vliegtuig gepakt naar Bangkok voor een relaxed weekje,
voordat we naar Birma vertrekken. Back to the islands.....again. Dit keer Ko
Tao, het duikeiland van Thailand. Weer even goededag tegen de vissen zeggen.
Eerste nacht op Ko Tao begon meteen al goed. 's Nachts wakker van een
stekende pijn onder mijn linkeroksel. Johan wakker gemaakt om eens te
onderzoeken wat er aan de hand was. Zaklamp aan....zie niets.....paar
seconden later zat hij rechtop in bed. Liep er een gigantische duizendpoot
aan de binnenkant van ons muskietennet naar beneden en verdween vervolgens
onder het matras. Shit zeg, gebeten door een duizendpoot. Wist niet eens dat
die kwallen konden bijten.
Ondertussen werd de pijn behoorlijk heftig, had ik het idee dat de
linkerkant van mijn rug enorm gezwollen was en kon ik mijn linkerarm
nauwelijks bewegen. Lichte paniek in de tent. Johan wilde al bijna de andere
bungalows binnen stormen en mensen optrommelen die mij naar de eerste hulp
zouden kunnen brengen. Ik zat meteen met mijn onderbroekie aan onder de
koude douche. Best beangstigend allemaal. We hadden beiden ook geen idee
ofdat zo'n beet ernstige gevolgen kan hebben. Aangezien de pijn op een
gegeven moment niet meer toenam en ik mezelf lichamelijk verder goed voelde,
besloten om 2 paracetamols achterover te slaan en de ochtend af te wachten.
Stonden allebei een beetje rond dat bed te dartelen, wetende dat daar zo'n
lekker ding onder je matras verscholen zit. Muskietennet losgehaald, matras
op zijn kop.....geen duizendpoot meer te ontdekken.
's Ochtends navraag gedaan bij de eerste hulp. Zo'n beet heeft geen
gevaarlijke gevolgen, kan alleen immens zeer doen......ja, vertel mij wat!
Vanaf Ko Tao nog een paar duiken gemaakt, gaaf, maar niets spectaculairs
gezien.

Verandering van spijs, dus verhuisd naar Ko Phi Phi. Gelegen aan de andere
kant van het vasteland van Thailand. Na een nacht op de boot, paar uur in de
bus, wederom een boot en de gebruikelijke uurtjes wachten bij iedere
overstap, gearriveerd. Ziet er allemaal ontzettend gaaf uit. Luxe grote
boten, speedbootjes, wit strand, hoge palmbomen en het turqoise
water....kortom, niets mis mee.
Bungalow opgezocht. Voor ons, iets verderop, ligt het eiland waar de film
'The Beach' is opgenomen met onze vriedn Leo in de hoofdrol. Hoge, steile
kliffen rijzen uit het water. Dit gebied is dan ook niet alleen bekend om
zijn tropische stranden en gave divesites, maar ook om het rotsklimmen. De
zonsondergangen zijn wederom adembenemend. Iedere avond om 18.00 is het weer
genieten geblazen met een lekker cocktailtje in mijn hand.
Maar waar m.n. Johan en ik hier voor zijn is uiteraard het duiken.....en
daar hebben we geen seconde spijt gehad. Absolute top divesites bezocht. Ze
staan ook echt bekend als Thailands mooiste divesites. Anderhalf uur in een
speedboot. Weer eens wat anders dan de gebruikelijke logge, brommende
duikboten. Kleine Thai met een supersnelle zonnebril op achter het
wiel...grappig. Eenmaal bij de divesites aangekomen, snel het water in. Werkelijk,
jongens.....ik ga emigreren!! Verander mezelf in een zeemeermin, maakt me
niet uit hoe dat ik het doe, maar ik ga emigreren. Bye, bye kwallen in de
Noordzee, fietsen in het Eindhovens Kanaal en hallo felgekleurde vissen,
hard en zacht koraal. Tijdens het 'afdalen' begon de verwondering al meteen. Vissen die ik nog
nooit heb gezien, in alle soorten en maten. En de rest......niet te filmen,
zo gaaf!! Berglandschap van paars koraal, felgekleurde violetkleurige zeesterren met
armen van 30 cm., fluoricerende vissen felblauw en geel, zicht van wel 25
meter. Duizenden en duizenden minivisjes die als een gordijn over het koraal
heen en weer schieten. Ging samen met Johan echt helemaal uit mijn dak, daar
op 25 meter meter diepte. En het leukste is, het was wel te filmen, want we
hebben deze duiken op band staan. Dus voor de geinteresserden onder
jullie.....

Volgende dag weer twee duiken gemaakt. Natuurlijk niet zo achterlijk gaaf
als de bovenstaande, maar zeker de vermelding waard. Tot drie keer toe een
luipaardhaai gezien. Lagen rustig op de bodem een beetje rond te blieken.
Geen probleem voor ons om tot op enkele meters te naderen. zodat we ze eens
goed konden bekijken. Ze verroerden geen vin. Erg indrukwekkend. Flinke
jongens, prachtig gestroomlijnd met de zo typische luipaardvlekken waar ze
hun naam aan te danken hebben.
Voor de lunch het anker uitgegooid in een baai van het eiland waar ik al
eerder over had. Smalle, hagelwitte strandjes gelegen tussen de immense,
steile rotswanden. Na mijn lunch te hebben genuttigd, mijn snorkelspullen
opgezet en het kraakheldere water ingedoken. Invasie van kleine zebravisjes.
Komen recht op je af en op het laatste moment schieten ze bliksemsnel onder
je door.

Zucht........vrees dat ik er een verslaving bij heb!!!

November 2001, Lotte