sprookje

Jodhpur, India

Vanuit Helhi de bus gepakt naar Jaipur. Uit zicht op de stad bij aankomst is
fenominaal. Vanaf de berg kijk je in het dal.....voor de stad ligt het
waterpaleis (fata morgana van de efteling) met daarbij een groot meer.
Onderweg naar de stad passeer je olifanten met mooie beschilderingen op hun
snuit en een slapende menner in de bak op hun rug. De schitterende vrouwen
met hun kleurige, traditionele gewaden, kerels met tulbanden, de koeien op
de weg, kamelen....net een sprookje.
Dagje sightseeing gedaan. In een rickshaw van het ene paleis naar het
andere. Amberfort bezocht. Immens gebouw halverwege de berg. Door
verschillende poorten in het fort zie je weer andere ruines liggen op de
toppen van de omringende bergen en hun bijhorende muren die zich een weg
naar beneden slingeren. Als klapper van de dag.....monkey-tempel.
Belanden buiten de stad op een rustig plekje. Via een smal straatje de
heuvel op, slippend over de koeienmest. Onderweg ontmoeten we twee oudere
Indiase mannen met van die rituele strepen over hun gezicht, witte
drollenvanger aan.....allemaal erg charmant.
Aangekomen op de top van de heuvel klinkt get geluid van trommels en gezang
uit een klein, wil gebouwtje. Aan de andere kant kijken we in een klein
dalletje met halverwege de tempel die uit drie 'verdiepingen' bestaat. In
het bovenste gedeelte rennen de apen rond, dollen wat en vertonen hun
bommetjes en duikkunsten als ze vanaf de trap in het zwembad springen. Een
gedeelte lager vermaken de andere soort Indiase apen (de jongens) zich in
hun zwembad en nog een verdieping lager wordt het water gebruikt als
wasmachine door de vrouwen. Mooi geheel.
Terug op de top van de heuvel genoten van de muziek en het mooie uitzicht op
Jaipur. Vriendjes gemaakt met een geit en omringd door tientallen jongens
(hoe kan het ook anders in India) terug gelopen.
Gelukkig liep er ook een Indiase vrouw met ons mee. Zij lult Hindi, wj
lullen Nl en dat gesprek loopt geweldig. Af en toe zegt ze ons na en
ontstaat er een kleine hilariteit.

Wat ook een fijne klus is......treinkaartje regelen, travellercheques
inwisselen of postzegels op het postkantoor kopen. Die lui hier hebben nog
nooit van 'het wachten in een rij' gehoord. In eerste instantie was ik nog
beschaafd en hield een beetje afstand tussen mij en mijn voorganger. Na twee
minuten heb je wel door dat dat dus niet werkt. Ze proppen zich in iedere
centimeter die er tussen twee mensen is. Gelijk schreeuwen, duwen en met
geld wapperen, zo werkt dat hier. Gelukkig ben ik ook niet vies van een keer
een ellebogenstoot geven als dat nodig is, dus kreeg ik het nog vrij vlot
voor elkaar. God, wat een heisa.

In Jaipur voor de eerste keer bijna in een scam-spelletje (slinkse manier om
geld aan je te verdienen) getrapt. Chantal en ik werden aangesproken door
twee jongens, of we een liefdesbrief in het Engels voor een vriendin in
Ierland wilden schrijven. Ja, is goed. Daarna wilde hij voor ons een
presentje kopen en wij moesten mee om dat uit te zoeken. Kortom, hij wilde
ons meenemen naar een juwelierszaak en zo hoopte hij geld aan ons te
verdienen. Detail: hij vertelde een Nl schoonzus te hebben die Nelleke heet,
bla, bla, bla. Topacteurs zijn het. Nou, even later lopen we door de 'pink
city' van Jaipur. Heet zo vanwege de roze gekleurde gebouwen. Vervuiling
overal, voor je neus vliegt de troep de winkel uit, zo op straat.
Prullenbakken moeten ze hier nog uitvinden. Mooi zijn de
kruidenierswinkeltjes met de fel gekleurde specerijen, alles wordt nog met
zo'n oude handweegschaal afgewogen.
Hier ook weer dezelfde straattafferelen als in Helhi. Verkeer chaos, meest
mismaakte bedelaars, kinderen die komen schooien om een pen, chocolade of
geld. Misselijkmakende stank, herrie en Indiase muziek die uit de speakers
knalt. Niet te vergeten de Indiase mannen die je aanstaren en aanspreken.
Mooie anekdote.....Chantal wordt aangesproken door een jongen, ik was op
zoek naar sigaretten, Chantal loopt met die gast een zijstraat in....daar
zou dan volgens hem een sigarettenwinkel zitten.....huh, huh! Hij zag wel
aan mijn gezicht dat ik er geen meter van geloofde, ik bedoel, dat is bij
mij niet zo heel moeilijk op zo'n moment. Oh, trust me, my friend......I
have Dutch sister-in-law (pff, daar gaan we weer).....called....Nelleke!
Nou, werkelijk waar. Chantal werd helemaal gek...wel godver.....acuut
omgedraaid en teruggelopen. Haha, en ik maar lachen...heerlijke actie!
Blijkt wel weer, geen enkele kerel in India is te vertrouwen. Jammer, want
ze verkloten zo heel het tourisme voor zichzelf. En mocht je sporadisch een
Indier ontmoeten die het wel goed bedoelt, dan krijgt die geen kans, want je
wantrouwt door dit soort geintjes iedereen. Risico is te groot dat je ergens
in een duister winkeltje belandt of weet ik waar.
Vanuit Jaipur de nachttrein naar Jodhpur gepakt. Voor geen goud dat ik ooit
in mijn leven alleen door India zou gaan reizen. Kom je 's avonds op zo'n
treinstation, ligt vol met daklozen, bedelaars. Echt een eng sfeertje. Trein
zelf is net een gevangenis. Smal gangetje met open compartimenten, zes
bedjes. Tralies voor de open ramen. Nadat ik mijn rugzak met een hangslot
heb gesloten en vastgelegd, Discman aan en even India, India laten......

Augustus 2001, Lotte