EL ALTAR (5319 m.)

Tijdens de klim stelde ik voor aan Raul om toch maar aan het touw te gaan,ben niet bepaald een veteraan en een slide hier op deze wand word niet bepaald pijnloos vergeven. Toen we inmiddels ruim 100 meter boven de gletsjer tegen de 70 graden steile wand aan stonden bond Raul me regelmatig uit,OF hij had zoveel vertrouwen in me,OF hij was een slechte gids OF ik ben een schijtluis,had in Oostenrijk toch anders geleerd en gezien. Rond twaalven bereikten we de rand,zetelden neerop wat rotsen en in 1e instantie zag ik alleen maar mist en mist. Maar enkele minuten later,pfff,fuck me man!,de wolken verdwenen langzaam,de wand onder me,aan de binnenkant van de berg,kon ik simpelweg niet zien,enkel een enorme leegte die een duizelingwekkende 2000 meter onder me eindigde. Het 'Amarillo'-meer (Geel) schitterde daar in de diepte omringd door deels vergletsjerde,ruige,steile rotswanden,door de opening in de westwand van de berg,waar íe dus is ingestort,zie je een enorme vallei. Raul stelde voor om langs de 2 kilometer hoge steile wand aan de binnenkant te gaan traverseren voor de 'fun',crazy son of a bitch en daar ging íe zonder touw!Als je nu valt dacht ik dan heb je ruim een halve minuut om je Ecuadoriaanse reet vaarwel te kussen voordat je daar beneden de grond raakt. Een paar minuten later kwam íe terug;'no possible'. Lekker abseilen naar beneden waar het weer helemaal dichttrok dus terug naar het tentje en spaghetti met worstjes op de brander. Na het eten allebei een rotspiek uitgezocht en van de magnifieke zonsondergang genoten,de Sangay barstte nog een keer uit onder de feloranje lucht en de Chimborazo stond ten westen enorm te zijn terwijl de horizon geel kleurde boven de inmiddels bijna inktzwarte Paramo. Had Raul er vanmiddag drie keer op betrapt dat íe de karabiner waarmee hij me zekerde niet dicht had geschroefd en hij bond me regelmatig uit,niet echt de normale gang van zaken bij een opgeleidde berggids. Dit zou de steilste beklimming worden die ik ooit had geprobeerd tijdens m'n weinige 2 jaar ervaring die ik had dus toen we om 19:00 gingen slapen speelden m'n zenuwsnaren een partij hogere tonen,kon de slaap er moeilijk van vatten. Om 02:30 maakte Raul me wakker,kleding aan,ontbijt,kop koffie en op naar de gletsjer. Het klimmateriaal,gordels,stijgijzers,touw,karabiners etc. hadden we gister achtergelaten vlakbij de gletsjer in een nis in de rotsen. Aangebonden onder een (goddank) kraakheldere hemel de gletsjer op terwijl de hemel verderop regelmatig fel oplichtte door een voor ons stille onweersbui die woedde op veilige afstand. Na een half uurtje ging het omhoog en kwamen we uit bij een steile rotspartij van een 80/85 graden,3 meter. 'Hooh puta!' vloekte Raul terwijl ' voorklom en vocht met het korte maar technisch stukje.Raul had een klein rood lampje aan zijn rugzakje bevestigd zodat ik ém in het nachtduister kon zien,dat lampje verdween op een gegeven moment en ik vroeg;'Raul,are you oke,Whoaah!Puta!!',ging het ergens van boven terwijl er tegelijkertijd een partij ijs naar beneden kwam. Effe later hing ik er al eveneens een gezonde portie verbaal Brabants vlees tegen die rots te slingeren. Hierna kon de klimpret beginnen;60- a 70 graden steil omhoog over sneeuw en firnijs om telkens na een touwlengte van 30 meter gedaan te hebben helemaal buiten adem bij Raul uit te komen,we zaten inmiddels boven de 5000 meter. De zonsopkomst zette in en verlichtte langzaam het onherbergzame Sangay National parc onder ons. 'Putaa!!!' ging het weer terwijl Raul zich ditmaal omhoog vocht met zijn rechterstijgijzer in een met ijs bedekte 'schoorsteen' van een 40 cm. breed met erlangs een 90 graden steile rotswand waar íe met zijn linkervoet op balanceerde en ondertussen uitkijken dat we tijdens dat trajectje onze hoofden niet stootten tegen de uitstekende rotspunten van de wand rechts langs dat geultje cq schoorsteentje. Na een steile partij mixed rots,sneeuw en ijs achter de rug te hebben kwamen we op 5230 meter uit op een vergletsjerde slope/kam die de zojuist beklommen wand verbond met de uiteindelijke Obispo-top,een 90 meter hoger nog en nog aan het zicht onttrokken. Aan de zuidkant liep de wand goed steil af dus hielden we de meer toegankelijke noordkant aan. En wat was het uitzicht fabuleus hiero!! We keken wederom in de berg naar het Amarillo-meer in de diepte,in de verte,ten noorden stond als een enorme doemberg de Tungurahua rook en as uit te spuwen terwijl op hetzelfde moment in het zuiden de immer actieve Sangay op een dito manier antwoord gaf.Fantastisch! Twee 'giants of nature' die me effe een goeiemorgen wensen wittewal! Achter de Tungurahua konden we in de verdere verte de 2 pieken van de Antisana en de Chimborazo boven het wolkendek uit zien steken. Terwijl ik een snickertje voor de glimlach nam kon Raul het niet laten om met zijn mobieltje z'n chica in Riobamba te bellen. De laatse 'gully' was vrijwel constant 75 a 80 graden steil,vet klimmen dus. Boven aangekomen op ruim 5300 meter en een 15 meter onder de top ging ik effe zitten,aan beide kanten liep het duizelingwekkend steil naar beneden. De 90 graden steile rotspartij voor m'n neus vormde het laatste traject naar de top,pfffffff! Met een knoop in m'n buik zag ik Raul aan de klim beginnen,balancerend met zijn stijgijzers op minuscule uitstulpingen in de wand of op misschien 2 of 3 cm. brede richeltjes werkte hij zich een weg omhoog. Na een 4 meter verticaal te hebben geklommen traverseerde hij een 5 meter naar rechts waar hij een standplaats maakte. Ik zou het zonder stijgijzers proberen en strontnerveus stapte ik op een met sneeuw bedekt,smal rotsplateuatje en begon aan de eerste move terwijl de 2 kilometer diepe afgrond onder me gaapte. Had sowieso nog niet veel ervaring met rotsklimmen laat staan met deze dikke D-schoenen plus m'n zenuwen waren nog niet echt gestaald genoeg voor dit werk dus besloot ik het hier voor gezien te houden en ging terug naar de laatste standplaats,vertrouwde Raul ook niet voor 100% in zijn zekermethoden wat ook aan de onzekerheid bijdroeg. Als ik tijdens die moeilijke traverse zou komen te vallen zou ik eerst een eindje naar rechts zwiepen en kon ik me flink bezeren en dan hadden we una problema. Raul gooide me het touw toe en de Riobambaanse mafketel ging zonder touw,ongezekerd verder. Had deze berg uitgekozen voor het steile klimwerk en de top was in eerste instantie m'n doel ook niet echt maar fuck!....zo dichtbij. En Raul die bleef maar weg,een kwartier,half uur,drie kwartier en geen antwoord op mijn geroep. Het was al 20 minuten geleden dat íe me vanaf de top effe had toegejuicht. Verdomme,als íe omlaag is geflikkerd zit ik hier mooi te kijken met een touwtje van een 30 meter en een 400 meter verticale lengte onder me,zag het al helemaal voor me. Kreeg van die donkere gedachten maar na de tiende keer schreeuwen gaf Raul eindelijk een keer antwoord.Pffff. 'Puta,PUTA!!,hoooh puta!!!!',vloekte hij terwijl íe met de wand stond te worstelen terwijl de afgrond onder hem gaapte maar hij kwam goddank heelhuids aan en de afdaling kon beginnen. Tijdens het abseilen riep íe tijdens de 2e touwlengte of ik me nog OK voelde,'ja hoezo?',riep ik terug. Hij wist een alternatieve weg omhoog naar de top en wees naar de rotswand rechts langs de steile ijswand waarlangs we afdaalden. Eerst 2 meter steil en bijna overhangend via droge rots omhoog en toen even 75 graden omhoog wat me goed afging en ja hoor,op het idiote tijdstip van 11:45 stonden we beiden op de Obispo-top,de 5e hoogste top van Ecuador. Zonder gids had ik dit dus nooit klaargespeeld,en naklimmen is sowieso een heel ander verhaal maar allicht errug gaaf om daar te staan op 5319 meter! De zon stond al hoog aan de hemel de ijswanden te bestoken met zijn lichtstralen. Tijdens het abseilen langs een steil stuk vroeg Raul of ik even stevig kon gaan staan en een bijl goed vast in het ijs wou rammen,hij moest me even uitbinden. De bijl zat met een bandschlinge aan mijn pols vastgemaakt. Terwijl Raul met het touw stond te kloten schoot ik (inmiddels uitgebonden) uit met mijn beide stijgijzers en kwam aan de bijl te hangen terwijl ik tientallen meters langs de wand omlaag kon kijken. Had het gevoel alsof ik zojuist een 150 vlinders levend door had geslikt. Tijdenas een ander steil traject sloeg Raul het touw om een rotsblok met een diameter van ruim een meter ofzo,ik moest eerst enkele meters via een enkele meters hoge ijswand van 90 graden afdalen waarna het weer overging op 75 graden firnijs. 'Despacio(rustig/langzaam),Jos',zei Raul. 'This...' en hij wees naar het rotsblok en maakte een kiele-kiele gebaar. Ah!Da's me een pak om m'n Eindhovens hartje!Godverdomme!Bij een eventuele val en dat blok zou me niet houden dan zou ik niet alleen een dikke 100/150 meter naar beneden bolderen,da blok van een 200 kilo ofzo zou ook nog es achter me aan komen donderen,gratis en voor niks! Maar het ging goed,kwam ook niet te hangen. Had bewondering voor Raul,OF hij klom ongezekerd naar beneden,OF hij zekerde zichzelf tijdens sommige moeilijkere trajecten,hij had het extra zwaar. Bij het laatste lange traject moesten we extra goed oppassen omdat de sneeuw hier op de weg naar boven al zacht was en nu nog es extra zacht onder de warme zonnestralen. Hier waren vorig jaar een Spanjaard en een Japanner hun dood tegemoet gevallen,steenval,uitgegleden,ze weten het niet. Water spetterde op m'n hoofd of klaterde onder me door,we waren echt veel te laat nog op de berg. Blij en opgelucht stapte ik uiteindelijk weer op de 'vlakke' gletsjer en blikte nog es omhoog naar de top ver boven me en de steilste route die ik tot dusver had geklommen. We bonden ons uit en Raul sloeg het touw om zijn schouder,hierna zakte ik nog een keer tot aan m'n kruis in de sneeuw boven een spleet,bezorgde me effe de doodschrik,maar de sneeuw was erg massief dus wurmde me er weer uit en 14 uur nadat we vannacht het basiskamp verlieten was dit spannende avontuur achter de rug. Raul vertelde me tijdens de wandeling over de morenen naar het basiskamp dat zijn vrouw was bevallen van hun zoon in de Whymper-hut op de Chimborazo op 5000 meter,had 'ie z'n zoon Edward Whymper genoemd!De mafkees!Hahaha! Een fikse jaap op m'n linker neusvleugel zou een eeuwige herinnering worden aan de el Altar in de vorm van een nauwelijks zichtbaar littekentje. Tijdens de klim kreeg ik een van mijn ijsbijlen een keer niet uit het ijs,gaf er een krachtige ruk aan en maakte de vette beginnersfout door mijn gezicht niet weg te keren,kapoenk!Die bijl tegen mijn naas!Waarna Raul me even later met grote ogen aankeek;'Que pasar amigo!!??' Had de rode pegels aan m'n neus hangen. De volgende dag in een 4 uurtjes teruggelopen terwijl de 16- en 17-jarige Ecuadoriaanse inlandertjes,die het lastpaard hoedden,regelmatig droog riet of gras in de fik staken om de grond vruchtbaar te houden voor toekomstige begroeiing voor de paarden. Grijze rookwalmen pluimden boven de heuvels uit.Raul wees me een uitstekende rots tegen de bovenkant van een heuvelwand aan;'Monstergezicht noemen ze hem. De rots keek inderdaad als een enorme trollenkop over de vallei uit,de contouren Van de ogen,neus en mond waren duidelijk herkenbaar. De mannekes droegen rubberlaarzen,een vuile spijkerbroek,een jack met daarover een typische,dikke sjaal over hun schouders. De el Altar heette vroeger Capacurco(Capa=majestic,curcu=mountain),waarom deze naam is veranderd naar Altar is onbekend. De legende over het instorten van de berg gaat dat de Tungurahua,een vrouwelijke berg,een relatie zou hebben met de mannelijke reus Chimborazo maar overspel pleegde met Mr. Altar. Mr. Chimborazo,de hoogste van Ecuador,overziet alles,ook dat en beukte de westwand van naughty Altar deruit. Nu ligt de Altar er ingestort bij en Miss Tungurahua rouwt om haar ingestortte geliefde middels 'woedende en gefrustreerde' erupties. Onderweg naar Quito in de auto van Patricio,eveneens een gids die ons kwam halen,belde Jessica me op via het mobieltje van Patricio en nodigde me uit om dezelfde avond te komen eten bij haar thuis met haar moeder en zus die haar op waren komen zoeken en flink gekokkereld hadden,pasta,salades,sauzen,vleesballetjes,wijn,bier en veel van alles!!!! En dan nu de Galapagos-eilanden!!