Aconcagua, Argentina
9 / 10 maart 2004
De Aconcagua ja,verdomme!
Ik heb goed en slecht nieuws;Het goede is dat we ons in Mendoza weer es heeelemaal vol zitte te stoempfen met lekker eten en het slechte.. HET WAS VERDOMME KOUD OP DE TOP!!
Op zondag 22 februari namen Rolf,Tom en de bus richting Los Penitentes,een ski-resort vanwaar we muilezels voor de bagage(75 kilo)naar het basiskamp Plaza de Mulas moesten regelen. Onze permit hadden we in Mendoza al geregeld voor $100,- Aldaar in een gezellige refugio geslapen en de dag erop werden we door iemand van Inka-tours(muilezels)met een landrover naar Punta del Incas gebracht,gelegen aan het begin van de Horcones-vallei op 2850 m. hoogte. Daar werden door parkrangers onze permits gecontroleerd en kregen we ieder een plastic zak mee voor ons afval met een nummer erop.Kun je tijdens het verlaten van het park deze zak niet afgeven dan kun je gelijk een boete van $100,- betalen.(Als je zonder permit betrapt wordt dan staat er een boete boven je hoofd van $20,- oplopend tot $2500,-) Verderop stonden 2 rode reddingshelikopters. En vamos! Met de lichte rugzakken om het lijf door de fraaie Horcones-vallei richting Confluencia op 3300 meter,het eerste kamp. Langs de snelstromende,smalle Horcones-rivier terwijl de met fraaie kleurafwisseling getooide rotsen ons flankeerden. In de verte,voor ons,doemde de 6962 m. hoge 'Stone Sentinel' voor ons op,als een gigantische stenen waaier stak 'ie boven het nu nog vrij groene land uit. Na een 3 uurtjes wandelen zagen we in aan dal aan de rivier de felle kleuren van de tentjes van Confluencia contrasteren met de grauwe omgeving. De lucht trok snel dicht en het werd frisser.Ze verkochten hier nog hamburgers,pizza's,cola,bier..Ook een mobiele drukruimte in de vorm van een rubberen cilinder-vormig voorwerp waar 1 persoon met A.M.S.(Acute Mountainsickness) in kan gaan liggen.Ze bedienen het ding met een voetpomp en een barodrukmeter en er staat een tabel op afgedrukt.(bijv. ziek geworden op 6000 m. is er een druk nodig gelijk aan op 4500 m.) We lieten onze permits controleren,zetten de tentjes op en aten onze ratatouille in het niet zo goeie weer. De dag erop arriveerden die muilezels niet!Bleek er eentje(hadden er 2 gehuurd) een ongelukje te hebben gehad,dus bleven we een dagje langer wat op zich met het oog op acclimatizeren niet verkeerd was. S'avonds zakten de wolken dreigend over de omliggende bergen en rotsen om ze s'morgens wit tevoorschijn te toveren als de wit/grijze gloed van de opkomende zon terrein won van de duisternis. De 1e beklimmer,een Fransoos,van de supersteile zuid-wand verbleef ook in het kamp. Deze persoon(74 jaar) beklom deze extreme wand in 1954,haalde de top maar betaalde een hoge prijs;zijn vingers en tenen functioneren sindsdien helemaal niet meer. We beklommen vanuit Confluencia een nabijgelegen berg van 3800 m. en roetsjten er via een steile puinhelling er met geweld weer vanaf en daarna ons welverdiend middagdutje,jawohl! De 25e stonden we om 06:00 op terwijl de sterren hun heldere stralen naar onze blikken zonden. Terwijl we een kop koffie en ontbijt namen openbaarde de opkomende zon de contouren van de bergen en zette ze uiteindelijk in een roodgele gloed. 22 kilometer naar Plaza de Mulas op 4300 meter vandaag,wederom door de Horcones-vallei. De besneeuwde bergen en rotsen werden verfraaid door een schouwspel van licht en schaduw en de lucht was kraakhelder azuurblauw. Na een behoorlijk pittige wandeling(1000 hoogtemeters)ging het uiteindelijk steil omhoog via zand-en puinbulten en zag ik langs het geweldige Aconcagua-massief uiteindelijk Plaza de Mulas liggen na een 6 uurtjes sjokken. Bij de controle door de parkrangers kreeg ik nog een shit-bag mee die ik bij het verlaten ook weer in moest leveren en aldaar es fff rieleksen. Er stonden kleine en grote tenten die allerhande eten verkochten en er was stromend (gletsjer)water. s'Avonds,na het opzetten van de tenten,aten we onze pasta-maaltijden terwijl de ondergaande zon het Aconcagua-massief rechts langs(en behoorlijk boven) ons vuurrrood kleurde. Ten noorden van ons stak de piramidevormige matterhorn-achtige Mt.cuerno met 5462 m. naar de sterren en de felle halfvolle maan.Geweldige,lawinegevaarlijke gletsjers bedekken en flankeren deze jongen. De lichtjes vanuit de (nu nog) vele tentjes zorgden in combinatie met het sterrenlicht voor een gezellig(maar koud) sfeertje. De dag erop ontbijt onder een kraakheldere lucht en hierna naar de kamparts(jawel). We lieten onze pols en zuurstofgehalte middels een apparaatje aan onze middelvinger controleren(ik had 88% zuurstof,Tom 93%)als je boven de 85% zit,zit het goed. Betreft het karakter van de berg.. Het lichaam acclimatiseerd niet meer boven de 5000 m.(in de Himalaya is dit boven de 7500 m.) In de Himalaya vind je tot op 5000 m. vegetatie,hier tot op 3500 m.met als gevolg een veel desolatere maar vooral drogere atmosfeer en de luchtdruk is hier dus lager. Het desolate,extreme uiterlijk van de omgeving(echt alleen rots,sneeuw en ijs,miljarden tonnen!)boven de 4000 m. zorgen automatisch na verloop van duur voor een psychologische impact.Omdat de berg vergeleken met de omgeving zo veel hoger is genereert ze haar eigen klimaat,zelfs de beste Fred Emmers kunnen vaak niet voorspellen wat er precies gaat gebeuren de komende dagen. De Aconcagua wordt vergeleken met een mini-achtduizender in de Himalaya maar door veel mensen omschreven als gemakkelijk waardoor het een van de meest onderschatte bergen ter wereld is. Tot de volgende keer.
Oke en verder weer.
Had niet echt zoveel zin om te typen,de champagne en cerveza lokten,wittewel! Vanaf het basiskamp liep ik na de doktercontrole een keer in m'n uppie(Tom en Rolf bleven in het kamp rieleksen)naar Camp Canada op 4920 meter. Een wandeling over rulle zand- en puinpaden om na een kleine 2 uur op een plateautje uit te komen vanwaar je over de Horcones-vallei kunt kijken en de bergen achter de bergen tot een dikke 100 kilometer ver. Mt. Cuerno lag er fraai bij met zijn met duizenden penitentes(door de wind veroorzaakte ijspunten)als bevroren legers op die gletsjers. Vanaf dit kamp begint de sneeuwgrens(althans betreft deze periode). Om 16:30 terug in het kamp waar ik een randstedeling ontmoette die met een slaapzakje van -15 omhoog naar Camp Berlin was gegaan(5850 m.) en daar had liggen rillen in z'n slaapzak en s'morgens dikke lagen ijs op de binnenkant van zijn tent en slaapzak had,ging het later nog es proberen. s'Nachts werd de sterrenloze bewolkte nacht na drieen weer helder(sliep niet echt veel)maar de dag erop kwam de zon niet echt door en sloegen er windvlagen tegen onze North-facehuisjes. Er kwam slecht weer aan vanaf de Pacific die de temperatuur in Plaza de Mulas al met 10 graden zo laten dalen,f... Helikopters ronkten over het kamp terwijl we ons opmaakten om naar Nido de Condores op en neer te lopen op 5380 m. De wind blies de sluierwolken in streeppatronen over de vallei en vanuit het noord-westen kwamen dikke donkere(klote)wolken aangeblazen terwijl ik(liep wat op Rolf en Tom vooruit,had 4 maanden geen regelmatige training nada gedaan dus kon wel wat movement gebruiken)enkeldiep door de sneeuw vanaf Canada richting Camp Alaska liep via een traverse. Vanaf 5000 zakte ik regelmatig kniediep weg en de hoogte begon me te raken,kapitein Koppijn sloop naar binnen. Tot aan Nido...en weer omgedraaid. De dag erop alles organiseren wat er omhoog moest terwijl het bruin-rode door scheuren en nissen getekende gigantische rotsmassief van de Aconcagua de zon tot 10:00 belette door te komen. De volgende dag voorlopig afscheid van Rolf die terug naar Mendoza ging en Tom en ik bepakt omhoog naar Nido.. Onderweg besloten we op Canada te overnachten... Goei plan. Canada is lekker exposed en een wind daar s'nachts! We hadden geprobeerd wat sneeuw te smelten voor extra water wat sloom ging. En die computer houd er over 2 minuten mee op,www.lavalounge.nl ...
Langzaam vormde zich een enorme,vreemde ronde wolk rondom de Aconcagua-top,het leek alsof hij met zwaartekracht het blauw uit de nabije lucht absorbeerde.Langzaam werd 'ie groter en dreigender en de wind was gaan liggen. We probeerden met portofoons de parkrangers te bereiken om te vragen naar de beruchte 'viento Blanco'(een storm met windsnelheden van 180 km./h) maar vergeefs. Na het smelten van de sneeuw doken we in de tent(na een fantastische zonsondergang) en werden midden in de nacht wakker van enorme rukwinden. Eerst doodse stilte,vervolgens hoorde je de wind van een afstand,als een enorme stofzuiger,aankomen en vvvwwwhhoooooooeeeessssshhhh tegen het tentzeil terwijl het leek alsof er tegelijkertijd iemand emmers zand met glasscherven met geweld tegen ons tentzeil aansmeet. We keken buiten en daar werden we ook niet vrolijk van;Vlak boven de op gelijke hoogte liggende rotspieken aan de overkant van de vallei 'hing' een streepje heldere lucht,daarboven,als rook,hing een gigantisch zwart gordijn die de lichtstraal van elke ster tegenhield.Tijd:02:30 Het bleef zo doorgaan tot 11:00 s'ochtends. s'Morgens eten bereiden ging gewoon niet en Tommie liep een afdalend persoon die van Nido.. afkwam tegemoet om om de omstandigheden te vragen. Op Nido waren 6 tenten kapotgewaaid en ze hadden met 7 personen in een tent geslapen. Voor de komende dagen zou het weer slecht blijven. Een Duitser had met zijn vriendin in een bivakzak op 5500 m. hoogte geslapen terwijl de wind in die zak blies. Zijn vriendin had bevriezingsverschijnselen aan vingers en tenen en s'morgens waren handschoenen,slaapzak,-mat en weet ik het wat allemaal weggewaaid. Wij terug naar Plaza..terwijl we spullen in een waterdichte zak achterlieten op Canada. We kregen te horen dat het de komende 2 dagen nog fff goei weer zou worden en dat dat wel es de laatste goeie dagen van het seizoen konden zijn. de dag erop togen Tom en ik naar Canada,haalden er onze spullen op en liepen door naar Nido de Condores op 5380 m. Aangekomen op dit fraaie kamp met superuitzichten opende m'n fabriekpoort zich en er was geen houden meer aan. Pal voor de parkrangerstent stampte ik wanhopig in het rond,pogend met m'n handschoenen aan m'n poepklep van m'n goretexbroek open te krijgen maar vergeefs.. Osama de superbolis werd in m'n zwarte Patagonie-slip geboren,2 maart,16:11 op 5380 m.Godsgloeiendegodverdomme!!! Die slip ligt nu vereeuwigd met een stijfbevroren embryo in de sneeuw. s'Avonds kleurde het prachtige uitgestrekte gebergte van fel licht-oranje naar naar donkerrood terwijl de zon als een vlammend oog achter de horizon zakte. Alle pieken werden gehuld in een zachtrode gloed terwijl we onze avondmaaltijdjes naar binnen werkten. s'Nachts om 03:00 stonden we op,dronken,aten en smolten wat sneeuw. Later!!!
Om 05:00 gaven we(ik,Tom en een 24-jarige Argentijn)elkaar gepakt en gezakt een hand en met hoofdlampen zochten we het pad langs de helling omhoog. Nido de Condores ligt op een plateau op de noord-westhelling van de berg dus ging het noord-oostelijk omhoog. De harde sneeuw domineerde algauw het pad dus de stijgijzers werden omgebonden. Heerlijk da krakende geluid van ijzerpunten in de sneeuw. Tom kreeg in 1e instantie problemen met de bevestigingsstrap van een van de ijzers en met zijn hoofdlamp maar de frustratie daarvan werd algauw weggevaagd door de heftigste zonsopkomst die we ooit hebben mogen aanschouwen. Langzaam,als een film op een enorm doek die ultralangzaam scherp wordt gesteld,kwam een bijna eindeloze horizon voorafgegaan door een zee van bergen tevoorschijn. Enorme gletsjers,schitterende,door de natuur willekeurig gevormde 5000-plus pieken lieten zich in zwart-wit zien en met elke minuut werden de contrasten en contouren scherper en duidelijker. De horizon begon verschillende kleuren aan te nemen waardoor het geheel als een gigantisch fata morgana(populaire uitdrukking als je uitzichten vanuit het hooggebergte wilt omschrijven)oogde. De eindeloze sky kleurde boven van het verdreven nachtzwart naar witgrijs wat overliep op geel naar lichtoranje,lichtrood en blauw. De hoogste pieken lichtten als eerste fel goudkleurig op terwijl
´op´ het lichtoranje horizonniveau de driehoekige schaduw,met een lichte ronding op de rechterkant,van de Aconcagua ´lag´.Alsof ´ie wou laten zien wie de keizer is. Tegen 08:00 arriveerden we op Camp Berlin op +/-5900 m. Vanaf hier ging het steiler,kriskras omhoog waardoor we sneller hoogtemeters overwonnen. Hier en daar wat rust om wat te drinken,maar we moesten zuinig aan doen want we hadden maar 2 liter per persoon bij ons wat echt veel te weinig is. Over smalle,met sneeuw bedekte trails kropen we omhoog en op 6000 m. begon Diego(Argentijn) te ver achter te raken en hij haakte ook niet veel later af. Tom en ik rustten wat op 6100 m.,aten en dronken wat en we stapten weer verder. Hier raakte ik een stukje voor en Tom had ook in 1e instantie een afwachtende houding t.o.v. Diego. Op Camp Indenpendencia op 6250 m. stond ik 5 min. te wachten tot ik tom weer zag verschijnen die ´ga maar´ gebaarde.Ook hij ging nog steeds,mooi! Vanaf hier vrij steil over een harde sneeuwhelling een 50 m. omhoog om daarachter op de traverse richting de beruchte Canaleta uit te komen. De trail liep hier vrij vlak maar lopen op 6300 m. met de lichtste stijging kost je al happen lucht. Tom verscheen niet veel later op de traverse maar schreeuwde niet veel later dat ´ie om draaide,voor hem was het genoeg geweest Ik gebaarde terug dat ik het ging proberen,het project betreft Cochabamba,de sponsor en al die voorbereidingen van onze kant speelden door m´n hoofd plus ik voelde naast de vermoeidheid de reserves door m´n aderen,zij het vaag. Om 13:30 arriveerde ik op een 6600 m. bij die Canaleta,een steile naar links richting de top afbuigende puinhelling die nu halfbedekt met sneeuw goddank grotendeels bevroren is.(februari wordt ´the frozen month´ van de Aconcagua genoemd). Vanaf hier zag ik mensen zo groot als poppetjes richting de top ´kruipen´. Pffooh man! Ffff rusten,tot 100 tellen en vamos! Een afdalende klimmer vertelde me dat je met een rustig tempo in een uur de top kunt bereiken dus ik besloot er 2 uur over te gaan doen,bietje genieten dan he! Regelmatig op handen en voeten met mijn frontduopunten van de stijgijzers in de sneeuw en tussen de stenen omhoog,10 stappen,20 keer uitblazen,20 stappen,30 keer etc.Als die Canaleta niet bevroren is kun je op elke 3 stappen 2 stappen inleveren omdat je steeds terugvalt over de losliggende stenen. Om 15:30 klom ik een 2 meter over dikke rotsblokken en liet me totaal buiten adem op het 6962 m. hoge topplateau op een plat rotsblok vallen met een dikke grijns op m´n smoel die er de komende paar minuten op bleef blinken. De hele periode voorafgaand aan deze reis,de trainingen,de talloze ontmoetingen met Tom,de ontmoeting met Francine in Cochabamba het stroomde allemaal door m´n hoofd terwijl ik honderden kilometers verderop de Ojos del Salodo in Chili(hoogste berg van Chili,1 na hoogste van het continent)zag en daarachter de Pacific-ocean de horizon zag vormen. Het plateau is zo groot als een driekwart klaslokaal met slechts een klein,in opdracht van de regering geplaatst,kruisje van een 75 cm. hoog als enige decoratie met een tegeltje erlangs met de verklaring dat deze top een van de seven summits vormt. Vergaapte me aan de brute,supersteile,vergletsjerde zuid-wand en liet me door 2 nog aanwezige Ecuadoriaanse klimmers fotograferen met de Aconcagua expeditie 2004,Schneider outdoor-vlag gevolgd door de lache Eindhoven Rockcity vlag,op het dak van het westelijk halfrond,yes! Naar beneden was slopend en goddank kreeg ik aan de voet van de Canaleta nog drinken aangeboden van die Ecuadorianen. Om 18:30 kwam ik doodop Nido de Condores binnengestrompeld waar Tom me feliciteerde en me ff later goddank een thermosfles warm water voorzette. Die nacht moesten we het verder zonder water doen.Beiden hadden we hoofdpijn en konden we de slaap niet vatten. Na een lange nacht stonden we om een uur of half acht op,braken het zaakje af,pakten in en 2 uur later arriveerden we uitgedroogd in Plaza de Mulas. Godverdomme,een ijskoud blikje cola smaakte nog nooit zo goed. Flink eten hier en de dikke 30 kilometer teruglopen naar Horcones waar we ons op zouden laten halen door iemand van Inkatours die wederom voor de transport van onze bagage met muilezels zorgden. Na een rielekste wandeling van een uur of 7 zaten we om 23:00 bij de refugio waar het allemaal begon een biertje(en een sprite voor Tom)te drinken. Giga-ervaring,Tom en ik nog steeds vrienden(Jawohl!!),expeditie geslaagd(als een van ons tweeen het zou halen,zoals Tom al zei;´Ik weeg 65 kilo,Jos een slordige 90 wat 155 samen is,daar hebben er 90 van op de top gestaan dus een slagingspercentage van +/-60%!´)en beiden gezond en wel. op naar een good,long nap!