En wa gaaf om hier in een Peruaanse hostal in de woonkamer van de eigenaar een DVD van black fucking sabbath aan te treffen,uit '78 nog wel en allicht met Tony Lommi en Ozzy,biertje derbij en genieten van de sonische warpigs! De dag erop om 07:00 het kantoor van 'Alpandes' binnengestapt waar ik me voorstelde aan 3 Israeliers en gids Holmes. Had zo snel(2 dagen Huaraz) nog geen klimpartners gevonden en hou niet zo van niksen dus stond de beklimming van de Vallanaraju met een summit van 5686 meter op het programma. Met een 4x4 de stad uit en de bergen in om na +/- 25 kilometer rijden in een vallei uit te stappen,rugzakken om en omhoog via modderige,natte,rotsige en soms steile paden richting het base-camp op 4850 m. Daar na 4,5 uur aangekomen,de 2 Israelische dames waren erg langzaam maar het zonnetje scheen etc.etc. Op base-camp een Nederlandse meid ontmoet van midden 20 die hier als gids voor 50 Soles($14,-) per dag werkt. Tent opzetten,broodjes tonijn en kaas en kaas eten,thee derbij en tegen zevenen gaan maffen. Het was full-moon en de binnentent lichtte er enigzins van op. Om 03:30 stonden we pas op om om 04:00 te gaan klimmen wat eigenlijk gezien het tempo van de 2 dames veel te laat was. Dit zou zo'n typische toeristenklim gaan worden met een inschattingsfout van de gids omtrent het tempo van enkele van zijn clienten en mensen die hoe dan ook de top willen halen,ziek,duizelig of niet'we hebben niet voor niks betaald'. De Israeliers hadden hun spullen voor de klim,kleding,gordel etc.,helemaal niet klaar liggen dus we vertrokken om 05:00 terwijl gids Holmes al de nodige zuchten had geslaakt. Maar de wolken van de vorige avond waren verdwenen,de melkweg fonkelde en de -10 graden zouden voor een goeie sneeuwconditie zorgen. Een kwartier over rotsen en aan de voet van de gletsjer de stijgijzers aanbinden(weer langzaam) terwijl de zon zijn eerste grijze streep aan de oostelijke horizon trok. Ik ging achteraan in de touwgroep en oooh wat ging het tergend langzaam maar het was evengoed weer genieten geblazen over de nog in nacht gehulde gletsjer. Sari,een van de Israelische dames,begon na een 10 minuten al te wankelen van de duizeligheid en kon echt niet meer verder. Ik bood aan om met haar terug te gaan naar base-camp en zou de touwgroep hierna wel weer inhalen maar Holmes stelde voor om met haar terug te gaan en ik ging het potje leiden. De oude sporen waren nog goed te zien en het begon langzamerhand licht te worden dus da was niet moeilijk. De met indrukwekkende spierballen getooide Heileen(judo,fitness,tai-chi en de rest)moest iedere 15 stappen op haar lange ijsbijl leunen en naar adem happen dus als slakken kropen we voort over de gletsjer met hier en daar een helling van een 40 graden,langs fraaie gletsjerspleten. Een uurtje later kwam Holmes der weer bij en terwijl we langzaam een mooi bol gletsjerplateau naderden priemden er met elke stap meer zonnestralen in onze gezichten. Het licht liet de hele omgeving glinsteren,alsof de gletsjer plots lag bezaaid met kleine diamanten,fraaie spleten met oud,blauw ijs en rijen blinkende meterslange pegels en van die kraterronde gaten kwamen voorbij terwijl in de verte de enorme pieken van de Huascaran(6768 m.) tegen de horizon afstaken. De zon stond inmiddels al goed aan de hemel toen we bij een sneeuwbrug over een grote spleet uitkwamen en hier moest er een lijn getrokken worden. OF met z'n allen terug OF Heileen hier in het zonnetje wachten totdat wij(Holmes,ik en Nettanel,Israelische gozer)terug zouden keren van de top,het ging echt veel te langzaam en de sneeuw begon al goed zacht te worden. Heileen stemde in om te wachten,lullig voor haar wel,als we eerder waren vertrokken was het geen probleem geweest. Wij gedrieen verder omhoog stampen,de fraaie met dikke lagen sneeuw en ijs bedekte top was al te zien boven de witte duinen uit. Andere lagere Vallunaraju-pieken,steil en met rotsblokken getooid,verfraaiden de omgeving terwijl we via een slope(rand,kam whatever)omhoogliepen om bij een +/- 10 meter hoge wand van 85 graden steil uit te komen. Hier tegen omhoog en nog een laatste schitterende 5 minuten langs een richting een honderden meters diepe afgrond lopende helling(niet erg steil) naar de top. Een mooie ronde summit,formidabel uitzicht op vele pieken al dan niet in wolken gehuld en een lawine kwam van een steile bergwand tegenover ons naar beneden geraasd in een enorme witte wolk,magnifico! Chocolaatje,pinda's,fotootje en weer naar beneden. Nettanel(weet niet eens of ik het goed spel) als eerste naar beneden. Bij die steile 85 graden wand kom je op een kam uit die aan de noordkant ook een steilte van dik 60 graden heeft en daar gleed Nettanel uit. Hier werd ik ondanks de situatie even hilarisch herinnerd aan de film 'the vidiot from UHF' met 'weird' Al Yankovich,weejewel,met da karatemanneke Kuni die o.a. zijn beginnersclass-leerlingen uitfoeterd met 'STUPIIIIID!!!!'. Zodra Nettanel op z'n kont naar links uit het zicht gleed en ik me schrap zette om de schok van het moment en hem dus 'op te vangen' schalde het achter me in gebroken Engels uit de keel van Holmes;'HOOOH!!!!STUPIIIIIDD!!!!! Maar onze 'stupid' gleed wel omlaag richting een afgrond van honderden meters,het touw kwam maximaal strak te staan,verslapte na een minuutje ofzo en Nettanel kwam effe later weer tevoorschijn met de verontschuldigingen. En naar beneden,Heileen weer opgepikt terwijl de zachte sneeuw tussen de stijgijzers bleef plakken wat het afdalen verkloterde! De zon scheen fel,zweette me kapot en m'n kop begon te bonken van de koppijn,fuck wat was het heet nu hier op dik 5000 meter!Maar je kunt bijna niks uittrekken tenzij je het belachelijk goed insmeert anders vang je the worst sunburn in your life! Tegen drieeen braken we het base-camp op na wat geruzie tussen Sari en gids Holmes en via een steile route over grassige rotsen naar beneden waar de 4x4 op ons stond te wachten. Holmes beklimt deze berg regelmatig wel acht keer op een dag om dan telkens met kameraden naar beneden te skieen. Onderweg terug naar Huaraz was de volle maan om 18:00 al in volle Peruaanse(grote!) glorie aan de blauwe hemel te zien. s'Avonds eten met de dames en de volgende 2 dagen resp. een dagje rotsklimmen(bietje 5b-5c topropen met biertje derbij,oh,oh,oh wat wennen weer,of ja de klimmen dan!)en een dage naar de Pastoruri-berg om daar op een dikke 5000 meter lekker enkele uurtjes te gaan ijsklimmen tegen een 15 meter hoge gletsjerwand omhoog,wel 25 Israeliers die daaro omhoog hingen te struikelen maar evengoed plezier zat! De komende 3 dagen relaxen,inkopen doen voor de +/- 10-daagse Huayhuash-trektocht en iedere avond uit eten,pils drinken met Sari,de Israelische,freedivende fitnessinstructrice die na 3 dagen richting Colombia vertrok. En die hostal...uitslapen is sowieso moeilijk in de Peruaanse low-budgethostals maar het gebonk op de deuren hield dermate lang aan dat onze vrij tolerante Jos ook es begon te schelden op een morgen. De eigenaar moesten ze hebben maar die had zich zo ongelofelijk tank/toeterzat gezopen dat ze uiteindelijk een ruitje van de toegangsdeur naar z'n woonkamer(naast de slaapkamer!!)in hadden getikt om hem wakker te schudden. Maar het hoofdje cleared weer helemaal op als je dan om 10:00 s'morgens o.a. de bulk van een Huascaran boven het stadje naar de superzonnige blauwe hemel ziet steken. 'T leven is errug goed hiero!!