Cajamarca - Tarapoto
15 mei 2004
En we zijn weer terug in de home-base Cajamarca.
Eergister steeg m'n vliegtuig op in de junglestad Iquitos me dat uitzicht gevend waar ik op hoopte;Zo'n levensecht National Geographic-plaatje van een enorme groene zee met de Amazonerivier die er als een gigantische,stromende zilveren slang doorheenkruipt. De 17e april vertrok ik vanuit Cajamarca richting Iquitos;een reis per bus,pickup,auto en cargoboot door de oostelijke uitlopers van de noordelijke 'Andian highlands' naar het noordoostelijke Amazonegebied die een 3 weken zou duren. Het eerste gebied in de hooglanden wordt het land van de Chachapoya,'warriors of the clouds',genoemd,creerders van een beschaving die +/- 1200 jaar geleden begon en een dikke 500 jaar geleden veroverd werd door de Inka's. Het gebied is tot op de dag van vandaag een van de minst bezochte regionen van Peru. Eerste stop werd Celendin,een 120 km. ten noordoosten van Cajamarca. Een relaxed stadje op 2625 m. Daar de volgende morgen Hans ontmoet,een 18-jarige Belg die via een uitwisselingsprogramma al 7 maanden in Trujillo studeerde,dezelfde plannen had en besloot met me mee te reizen. De carretera slingerde zich omhoog door de hooglanden,we passeerden eenzame hutjes,reizende campesinos,een veemarkt plots in the middle of nowhere.. De rit was spectaculair. Vette rotspartijen,diepe afgronden waar we af en toe als er bijv. een stuk 'weg' weggespoeld was,akelig dicht langsaf reden(geen vangrails allicht),honderden grote cactussen op de ruige hellingen,de Huallagarivier die in de diepte oostwaards stroomde,het zonlicht boven de enorme valleien gebroken door de stapelwolken... Via een 3085 m. hoge pas weer omlaag naar het bijna op zeeniveau liggende Balsa waar het stervensheet was,daarna weer de hoogte in richting Leymebamba via de 3678 m. hoge Abra de barro negro-pas. In het op 2250 m. hoogte gelegen Leymebamba in alle vroegte met paarden(jawohl!) en gids vertrokken richting +/- 800 jaar oude ruines van een Inkanederzetting('Congona de San Cristobal'),op +/- 3000 m. en overwoekerd door nevelwoud.Cirkelvormige ruines werden overwoekerd door met mos bedekte bomen,dichte struiken waartussen fraaie bloemen zoals orchideen groeiden. In 1997 hadden wetenschappers op een dagreis van Leymebamba,op een steile rotscliff boven een meer('Laguna de los condores') 217 vrijwel intacte mummies ontdekt die nu opgeslagen zijn in een museum nabij Leymebamba waar we nog effe gingen kijken. Bizar wel;Ze werden in een bep. soort doek gewikkeld en het lijkt alsof er een kind van hooguit 5 in verpakt zit i.p.v. een volwassen cloudwarrior. Enkele stonden geopenbaard opgesteld in vitrines,de handen langs het hoofd,ellebogen vooruit,benen opgetrokken,de schedel nog helemaal intact en zo'n vette tandengrijns derop.Het mummificeringsproces bestaat in Peru al langer als in Egypte.In de centrale kustgebieden van Peru zijn lichamen gevonden,met opzet behouden in zout,van over de 6000 jaar oud.In het noorden van Chili prakkizeerden ze 4000 jaar geleden al mummificatie. Met potten,pannen,eten,drinken,dieren,mensen de hele santekraam werd erbij gedouwd,opgeslagen in Khullpa's;ondergrondse kamers om er eens in de zoveel tijd weer uitgehaald te worden voor een aanbiddingsceremony waartijdens ze werden behandeld als waren ze nog in leven. Ze hadden ook Khipu's,weejewel,van die strengen met knopen waar ze de bevolkingstelling en de schatkist etc. mee bijhielden. De volgende morgen konden we om 03:00 op omdat de enigste bus richting Tingo om 03:30 vertrok. Om 06:00 arriveerden we in het ochtendduister in Tingo. Een agent wees ons de weg richting het oude,gigantische Inkafort Kuelap op 3000 m. Via een helling net voor Tingo omhoog terwijl de zon omhoog kroop,de hooglanden kleur gaf en onze oksels geur ja,vooral die van Hans die een zwaardere rugzak om had(ik had een 10 kilo bij en de rest in Cajamarca achtergelaten)en moeite had met de hoogte;'Waarom moesten die Inka's alles zo hoog wegzetten!' Het fort was echt groot met bijna 600 m. in de lengte en een 100 m. in de breedte bovenop een heuveltop met fraaie uitzichten van tientallen kilometers,een perfect verdedigingssysteem. Muren die een hoogte van een 12 meter bereikten,wachttorens etc. Vroeg me af hoe de fuck ze die joekels van keien daar destijds hebben gekregen. Onderweg naar Chachapoyas met een minibusje moest de chauffeur uitwijken voor een tegemoetkomende vrachtwagen en reed door de zachte berm op enkele centimeters van de afgrond. In Chachapoyas zelf niet echt veel te doen dus rap door naar Moyobamba via Pedro Ruiz waar je van die warmwaterbronnen,'hotsprings' hebt. Door nevelwouden,highjungle en 2 passen over voordat het omlaag ging naar het op 860 m. hoogte gelegen Moyobamba.Iedereen had zijn raam helemaal opengedraaid in de pickup,het tochtte als de ziekte en besloot om mijn regenjasje maar af te staan aan een rillend Peruaans meisje langs me. De volk hier af en toe man...De chauffeur had het kippevel op z'n armen staan maar dichdraaien die kutramen ho maar. En toen kwam de grote boze hoosbui....Een echte! De regen sloeg naar binnen en na een 2e verzoek kregen we de personen voorin aan het verstand gebracht dat het misschien comfortabeler is als ze alle raampjes dichtdraaien,joekels!! In Moyobamba,the 'city of orchids',een rustige hostal betrokken en daar hoosde het door,echt centimeters water die de straten in 'rivieren' veranderde. De stad wordt omringd door vaak in mist gehulde met high jungle bedekte heuveltoppen en vanuit deze stad begonnen missionarissen,na de Spaanse verovering,met het verspreiden van la palabra de Dios. De dag erop een fles rum gekocht en een mototaxi naar de Ba
ños Terminales,warmwaterbaden,genomen.Omringd door natuurgroen vind je daar bassins van een 4 meter diep tot een meter hoogte gevuld met +/- 40 graden warm water. We spraken wat Peruaanse meisjes van rond de 30 aan en sjouwden met hen wat op en neer van die warmwaterbaden naar een zwembad met lauwer water terwijl de (warme) regen op het water kletterde en de alcohol in combinatie met het warme water m'n hoofd benevelde. s'Avonds effe langsgegaan bij de dames die in een buitenwijk van Moyobamba woonde,Hans kwetterde er lustig op los en ik kakte behoorlijk in,had ook echt effe geen zin om Spaans te lullen en om die grietjes zichzelf elke keer te laten herhalen.Gewoon effe niet. De volgende dag na het ontbijt weer langs die dames en voor hun huis wat volleybalflauwekullen met de familie,een meiske van 12 vroeg aan Hans hoe oud zijn vader was terwijl ze naar mij wees;'Ey godverdomme man,hoe is het nou!Maar daar kenne we gelukkig zelf om lachen,jasicher. Met Rosmery,een 27-jarige griet uit Lima die op familiebezoek is,de rio de Mayo overgestoken en wat door die stikhete veelanden gekuierd en s'avonds met de mefrauen naar een pollo brasseria ons volstompen met kip en verschrikkelijk vette friet wat Rosmery wel kan gebruiken,erg aardige meid maar ze geeft sterk de indruk aan anorexia te lijden. Om 10 uur s'avonds nog volle bak daaro,mensen die zich ramvol zitten te proppen met friet en kip,de Peruaanse meisjes ouder dan 25 hebben met weinig uitzonderingen ook allemaal zo'n vadsige Michelinribbel boven hun middel en ze doen er geen fuck aan. De dag hierop naar Tarapoto met het verzoek van Rosmery dat ik haar in Lima op moest komen zoeken. 116 Kilometer naar de rand van de Andesuitlopers op 356 m. Steeds meer groen ook. Daar met Los Chancas-expeditions een rafting gedaan met een stel toffe lui. Klasse III,een uurtje in de stromende,warme,regen in het water ligge butsen wat lache was. Hierna terug naar af terwijl we Aguardiente,een populaire locale drank zo sterk als whisky,dronken om de route opnieuw te doen met inflatable kayaks. Hans kantelde al tijdens de eerste versnelling om en zijn Belgische gekanker klonk boven de golven... De dag erop huurde Hans een motorscooter en ik een 185 cc off the road($3,-per uur). Geen rijbewijs?No problema,de politie doet niet moeilijk tegenover toeristen,laat deze huurovereenkomst maar zien in het geval.Heb 13 jaar geleden voor het laatst herenbrommertje gereden en nog nooit met m'n reet op een motor gezeten maar ach,is hetzelfde als lopen,gaat alleen een bietje harder. Met een 100km./h de stad uit langs bordjes met een rode rand met 40 erin. Het verkeer hier is best maf maar iedereen die wel es in Nederland bij mij in de auto heeft gezeten weet wel hoe snel m'n zeik daar lauw van wordt. Rielekst wel dat gebrek aan verkeersregels,gewoon links en rechts inhalen en hier en daar voorrang afdwingen wittewal! En ja hoor;Jos Tinnemans gaat weer op een machine zitten. De mensen die me met een 100 km/h zagen passeren zagen me een kwartiertje later weer passeren...in tegengestelde richting met 15 km/h meegesleept door een fucking mototaxi.Begeeft na 10 min. rijden een dekseltje(geen vaktaal voor mij) waar de gaskabel doorheen loopt het al waardoor het gas bleef hangen,een wolk witte rook en een hoop herrie en weer terug naar de stad zoals omschreven om daar weer met een schone lei te beginnen met een 125 cc Toyo,zo'n platte weejewel. En lekker uitwaaieren over een fraaie route met een 120 km/h. In het dorpje Lamas een pint gedronken en weer teruggegast. s'Morgens had ik in een internetcafe afgesproken met een Frans-Canadese gozer om met hem mee te gaan met een Sjamaan met wie we een Ayahuasca-ritueel zouden ondergaan. Sjamaan Herñan woont in een klein kamertje met vele snuisterijen en een grote rode vlag met een gouden draak boven zijn bed. Hij liet een op tape opgenomen ritueel horen;Je hoorde hem zingen terwijl het gekots van de clienten regelmatig het zaakje overstemde. Ayahuasca is een vloeibaar,reinigend middel dat wordt gewonnen uit een houtsoort uit de Amazone,er is 80 kilo hout nodig voor 6 liter Ayahuasca. het zorgd voor de afstoot van gifstoffen vandaar dat je in het begin of moet kotsen of je schijt jezelf fff helemaal kwijt en dan komen de negatieve emoties schijnbaar ook mee.Herñan,een 42-jarige Amazoneperuaan heeft 17 jaar ervaring met dit spul. Drugsverslaafden van all over the world komen naar deze regio om met behulp van het spul af te kicken,een kuur van 9 maanden inclusief een dieet,met 2 maal per week inname van Ayahuasca en het schijnt dus echt effect te hebben. Ik was gewoon nieuwsgierig en had wel zin in een avondje vagigheid. Met een mototaxi naar een meertje buiten de stad om een uur of 9 s'avonds. Daar heb je een open houten hut gebouwd op een eilandje midden op het meertje verbonden met een houten brug.Zo'n hoog,conevormig bladerdak waarvan de binnenkant me nog wel effe bij zal blijven. Langs de 4 uitgangen hingen houten maskers. Herñan stak een kaars aan wat de hut in een flauw geel schijnsel zette,schaduwen dansten langs het dak. Rieten matten werden uitgespreid rondom een cirkelvormige steen en het feestje kon beginnen. Herñan rookte natuurlijke tabak en zong z'n rituele zang terwijl 'ie de liqeurglaasjes inschonk. Ik klokte het ineens weg,de bittere smaak prikkelde m'n smaakpappillen. Na een 45 min. gezang vroeg Herñan of ik visioenen had. No,nada ik zat nog altijd op de menselijke level. Klokte nog een glaasje weg en 20 min. later startte de spacewagon! Hij schoot over een gemarkeerde asfaltweg in vliegende vaart omhoog en lanceerde me omhoog richting de sterren,klap!door de geluidsbarriere en gelijk door de dampkring met warp-speed deepspace in. Serene,donker-en lichtblauwe patronen spiraalden doorelkaar,de geluiden van de omgeving(op planeet Aarde,net buiten Tarapoto,Peru) begonnen onzichtbare,pulserende sonische wanden om me heen te vormen,alsof ik verzwolgen werd door een sonische zee van insecten-en watergeluiden. Moest een paar keer goed in-en uitademen toen ik William(Frans-Canadees)luid hoorde kokhalzen boven zijn emmertje. De gigantische steenmassa van de Aconcagua torende weer boven me uit,rood van de ondergaande zon,conversaties en stemmen uit het verleden,al dan niet fictief,galmden voorbij door m'n hoofd. Effe dacht ik;Godverdomme man!Rond middernacht ergens in the middle of nowhere vlakbij het noordoostelijke Amazonegebied van Peru friekking de fok out maar ik wist m'n Enterprise weer vlug op koers te brengen. Enkele uren later,en vele lichtjaren verder,stond ik met William buiten de hut naar de stadslichten van Tarapoto te staren en te verklaren dat ik nog lang niet thuis was.. Een vissoort van een 2 meter lang die in het meertje rondzwemt sloeg regelmatig met zijn staart op het wateroppervlak,klap!!Alsof iemand een platte kei in het water gooide. Heb in het verleden ervaringen met LSD en paddo's gehad maar dit was weer ff wat anders. Het verbaasde me niet van Herñan te horen dat er wel eens complete groepen uitfreakten,'I don't wanna be heeeerre!!!!','Noooo,I don't wanna be heeere!,I wanna get oooouuuuut!!!'.Shit zeg. Tegen 05:00 liepen op ons gemak terug naar de stad,de eerste public transportbusjes raasden ons overvol voorbij door het schemerduister. Om 06:00 stormde ik een hostal 200 m. voor de mijne binnen;Had niet gekotst of gescheten,NOG niet! Vroeg er wanhopig naar de WC en die persoon achter dat tafeltje blijft me zeker 10 sec. sprakeloos aankijken zovan;'Wie de fuck ben jij dat je hier om 06:00 s'morgens komt schijten!' en hij wees naar achter. Een Peruaans grietje die zich in alle vroegte stond op te maken vormde jammerlijk genoeg de luistergetuige van de nauwelijks menselijke geluiden die ik vanachter dat kloterige klapdeurtje produceerde. Effe later stond ik langs haar mijn handen te wassen,mijn uiterste best te doen om mijn gezicht in een stalen Gringoplooi te houden. Pitten tot 14:00.En ik heb weer meer dan genoeg getypt,een feestje vanavond bij de Peruanen van wiens appartement ik de sleutel heb en waar ze een bar binnen gebouwd hebben.Fff kijken of het doorgaat. De rest tot aan Iquitos de volgende keer.
Jos