En het vliegtuig vloog weer verder.

Langzaam kwam de beruchte en immer actieve Sangay in zicht. Toen ik nog in Puerto Ayora op het Santa Cruz-eiland van de Galapagos-eilanden zat kreeg ik een mail van Lloyd met wie ik de Chimborazo beklommen had en een boottour langs de Galapagos-eilanden gemaakt had. In Quito had 'ie onlangs Sebastien,een gozer die een keer een kamer van een youth-hostal met ons deelde in Quito,ontmoet en die Sebastien zocht nog naar mensen om samen de Sangay mee te beklimmen,hij vermeldde er zijn E-mailadres achteraan. Sebastien en ik ontmoetten elkaar in een kroegje in Quito waar we met een biertje een en ander afspraken over de beklimming,handdruk derachteraan en het volgende avontuur was geregeld. Het regende inmiddels stevig en de straten in Quito werden na negenen matig gevuld met rondhangende jeugd,Gringo's,dealertjes en Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse hoertjes. De dag erop introduceerde sebastien me bij de South American Explorer's Club,een volledig door vrijwilligers opgezette informatiebron over beklimmingen,trekkings etc.etc.die hun gave kantoor(een oud,koloniaal pand) schuin tegenover Jessica's woning hebben staan. Hier vond Sebastien info over een organizatie in Riobamba;'the asociation of the indiginous guides of Chimborazo' (Chimborazo is ook een provincie van Ecuador). Deze organizatie probeert met behulp van communicatietechnieken armere gebieden in Ecuador aantrekkelijker te maken voor toeristen om er zo de welvaart wat op te schroeven. Ze leiden locals op tot o.a. berggids etc. Zeker een betere keuze,de kantoren in Mariscal in Quito zijn A/stervensduur en B/ze worden gerund door rijken die alleen maar rijker worden,het positieve aan deze kantoren is dat ze bij technisch moeilijke beklimmingen betrouwbare gidsen in dienst hebben. We deden inkopen in een supermarkt in Quito;11 chocoladerepen van 200 gram,9zakken rozijnen,9 zakken pinda's,9 zakken Quark(brinta-achtig ontbijt),2 kilo suiker,1 kilo poedermelk,koffie,groente,13 pakken spaghetti,peper,zout,bouillon... Ook nog naar rubberen laarzen gezocht van mijn maat(47) maar zonder succes. Laarzen vormen een necessary evil in het Sangay national Parc vanwege de hoeveelheid neerslag die er valt. De volgende dag namen we om 06:15 een taxi naar de busterminal van Quito vanwaar we een bus naar Riobamba namen,mijn rugzak woog een 35 kilo,had een deel van het eten in de regenhoes moeten proppen. 3,5 uur later arriveerden we in Riobamba en we kwamen uit bij een missionarishuis vanwaar we met een local ene Rafael,onze contactpersoon van 'the asociation...',in de stad moesten zoeken. We struinden over 'La parade'(markt);Veel kleurig uitgedoste vrouwen met 'gouden' kettingen om hun nek,mooi,zwart haar vaak bedekt door een (lelijke) hoed,een felkleurige,door een speld bijelkaar gehouden sjaal,de gebruikelijke bedelaars,fruitverkopers waarvan ik me afvraag hoeveel kilometer ze dagelijks al verkopend met hun karretje afleggen,de geuren van fruit,kip-en varkensvlees en veel geroep. Rafael bleek een corpulente,gejaagde doch goedgeluimde Ecuadoriaan te zijn met bolle wangen,dikke snor en een bruine cowboy-hoed op z'n kop. In een fast-food restaurant maakten we een deal;We zouden 2 gidsen en 4 paarden meekrijgen als we de 'roundtrip' paardrijdend(tot aan basecamp allicht) zouden doen in 6 dagen en 2 gidsen en 2 paarden als we het te voet in 5 dagen zouden doen. 5 Dagen,2 gidsen en 2 lastdieren voor $150,- per persoon,deal! Tenten waren niet nodig,we konden in traditionele Chosa's slapen. Vervolgens in een overvolle toyota met laadbak(ook mensen en een koe) richting Guargualla chico san Eduardo,het startpunt voor onze trek 80 kilometer verderop. De valleien die we over een zandweg passeerden werden deels gehuld door dikke laaghangende wolken die het zonlicht temperden. Iedere 10 kilometer leken we terug in de tijd te gaan. Op hellingen langs de zandweg stonden primitieve,grote en kleine choza's met rijen drogende was ervoor,(muil)ezels,boeren/herders,spelende kinderen met vuile kleren,miserabele luid keffende honden... Hun primitieve levensstijl valt van hun uiterlijk af te lezen,de knoestige,eeltige handen en voeten(vaak bloot in sandalen) met gehavende nagels symbolizeren een primitief bestaan van een levenlang hard werken op de Ecuadoriaanse Paramo. Geld voor scholing hebben deze mensen veelal niet,in Riobamba al evenmin;Sebastien moest er een vrouwtje helpen met telefoneren,ze kon de getallen op het briefje wat ze bij zich had niet lezen. Bij diepe modderplassen niet stoppen en allemaal effe uitstappen(+/- 18 man,een koe EN bagage!!),nee,met een slakkegangetje(ook nog) erin rijden,slippen,allemaal in de modder uitstappen en gaan staan kijken zovan;'Verrrek!hij zit vast!'. De lucht klaarde wat op terwijl we weer omhoog bonkten en een glooiend weilandentapijt omsingeld door rotsen liet zich zien. In Guargualla aangekomen bereidden we een fikse pan spaghetti in de grote schuur waar we de nacht door moesten brengen,een grote gasbrander stond er geinstalleerd. Hier zagen we voor het eerst de Sangay in de verte afsteken. Slapen deden we in een ongelofelijk stoffig bijhokje met nog stoffigere matrassen. S'ochtends werden we in alle vroegte al gewekt door het luide gebalk van de muilezels in de weilanden wat door de vallei echoede. Om 06:30 uit de veren,Rafael zocht een paar rubberen laarzen voor me,hij had beweerd dat 'ie wel een paar voor me had. Maat 45 was het maximum en het ging(net). Na een haastig ontbijt kon het avontuur beginnen. Een smal pad slingerde door de groene heuvels onder een bewolkte lucht,het Sangay nat. Parc is berucht vanwege de enorme hoosbuien dus ik had mijn regenbroek al aan. Met bewondering keek ik naar de bepakte muilezels die zich met zichtbaar gemak over de oneffen,modderige paadjes voortbewogen. We passeerden een bordje met de tekst;'Sendero al volcan Sangay,Parque N. Sangay'. Door en langs enorme,desolate valleien waar we hier en daar wat vee aantroffen van een commune die een eind westelijker woonden in 'the valley of stones' en hun grazende runderen in december weer komen halen. De begroeiing is enorm dens hier,we liepen regelmatig letterlijk onder een dak van overwoekerende takken en planten door. Sebastien studeerd biologie en ging er uit z'n dak. Tegen de tijd dat we de 4000 meter-grens bereikten begonnen m'n spieren goed te verzuren en de pinda's,chocola en rozijnen beurden me niet meer op,s'morgens een bietje te weinig brandstof gehad. Na 7,5 uur lopen bereikten we het eerste kamp;2 choza's op een open plek omsingeld door massieve,groen begroeide heuvels. Deze choza's worden ook gebruikt door die commune uit 'the valley of stones'als ze met hun vee bezig zijn,ze zijn opgebouwd uit palen die het geraamte vormen wat opgevuld wordt met adobe;een mengsel van opgedroogde modder en riet. Tering wat lekker om die laarzen van 2 maten te klein uit te trekken en een bak hete koffie naar binnen te slurpen. Pedro en Alberto,onze sympathieke Spaanssprekende gidsen,wijzen;Een onheilspellende,zwarte,onbesneeuwde piek steekt net boven de wolken uit alsof 'ie ons in de smiezen aan het houden was. Langzaam liet de wind de wolken wegglijden en onthuldde de nimmer slapende,actieve gigant Sangay.Prompt braakte hij een wolk geel/grijze rook voor onze ogen de lucht in,begroeting of waarschuwing? Om 20:00 spreidden we ons slaapgerei uit in een van de choza's en gingen pitten. De volgende morgen stonden we om 05:30 op,tegelijk met de zon die langs de rechterflank van de Sangay met felle,priemende stralen de bevroren grond snel ontdooide. Vandaag gaat het naar 'La playa'(het strand),het basiskamp van de Sangay. Door borsthoge begroeiing langs machtig mooie valleien. Een rivier,die door het zonlicht als een stroom gesmolten zilver oogde,kronkelde door de donkergroene heuvels richting de zwarte Sangay. Het weer zat ons vannacht en vanmorgen goddank mee,we moesten 5 keer een rivier oversteken en als het hier flink gehoosd heeft kan die rivier dermate zwellen dat deze oversteekpartijen behoorlijk serieus worden. Over smalle heuvelkammen,tussen met dik mos e.a. vegetarische shit bedekte bomen waar je de stam door de begroeiing niet meer kunt zien en over en langs de rivier. Alberto en Pedro wezen vanaf een van die heuvelkammen de diepte van een vallei in waar we een bewegende zwarte stip zagen;Met mijn verrekijker kon ik een tapir onderscheiden,een zwart beest ter grootte van een varken,de typerende zwarte snoet kon ik vanwege de afstand moeilijk onderscheiden. Ver van de door mensen uitgesleten paden hier in dit no man's land leven ook poema's en wolven die hier en daar naar de paden komen om s'nachts de karkassen van langs het pad gestorven vee af te kluiven,overdag nemen de condors de rest voor hun rekening.Beren(brilberen) leven hier ook. Tegen 12:30 bereikten we La playa en rap verwijderde ik de laarzen weer van mijn getergde voeten. Sebastien maakte regelmatig foto's van de soms wel ruim 2 meter hoge planten hier,hij had het over het plan om in het buitenland op Franstalige scholen biologieles te gaan geven in de toekomst. Echt opvallend hoe enorm dens de begroeiing hier is,er valt hier jaarlijks gemiddeld 3,5 tot 4 meter regen per jaar(35.000 tot 40.000 millimeter!) De 21-jarige Parijzenaar van oorsprong met een voor mij nu al onafscheidelijk scheef brilletje met ronde glazen op zijn neus klimt sinds zijn 14e,voornamelijk in de Franse Alpen,zelden met gidsen,vaak met vrienden gaat/ging hij ijsklimmen en/of bergbeklimmen of hij maakte in zijn dooie uppie gletsjertochten. Zijn reis zou in totaal 7 maanden duren,hij sprak vloeiend Spaans,goed Engels met de lache Frans accentje en had reeds een maand bij een Ecuadoriaanse familie op de Paramo doorgebracht die hij meehielp met het werk op het land en waarover hij een reportage voor een Frans krantje had geschreven. Tijdens zijn vorige trektocht door het Sangay National Parc met een Amerikaan had hij een dag of 5 door het enorme Park getrokken met een rugzak van 25 kilo,zich een weg door het gebied kappend met een machete,nu en dan tot aan hun oren wegzakkend in het water,ze gebruikten namelijk geen paden('Whoaa,everyzhing wazz zzeuaked'). Vroeg me af waar nu al dat machete-kapwerk op onze route bleef maar dat was op de route vanaf Alao,niet op de route die wij hadden gevolgd. Comfort had hij ook niet hoog,als het aan hem had gelegen hadden we 6 dagen droge spaghetti gegeten met enkel zout en peper eraan toegevoegd('I can eat that all my life'),op mijn aandringen hadden we uien,tomaten e.d. meegenomen en het werd nu ook keurig door de muilezels gedragen. Op 10 meter van de choza op La playa stond een oud houten bordje met de tekst;'bienvenidos a volcan Sangay',een imposante schedel van een tapir hing er aan een touw te bungelen. Hieronder was een bordje bevestigd met een minder opvrolijkende tekst;Leuit. Adrian ?(1952) & Ronald Mace (1947) died on Sangay,august 1976. Van de berg 'gevaagd' door een naar beneden suizende brok lava na een eruptie,de rest van het(Britse) expeditieteam werd gehavend en gewond gered door een helikopter. Maar sinds die zomermaand 27 jaar geleden zijn er op deze vulkaan voor zover bekend geen doden meer gevallen. De kans bestaat dat je tijdens de beklimming getroffen wordt door tijdens erupties uitgebraakte lavabrokken die tot een ton kunnen wegen. Achter de choza verscheen langzaam,ontsluierd door de wolken,de 'zwarte' westwand van de Sangay,een licht gedonder en een rookpluim kondigden een eruptie af. 5230 meter hoog,imposant,en dreigend torend hij boven een gebied uit wat het meest afgelegen gebied van Ecuador vormt.Voor zover bekend heeft hier sinds the dawn of men nooit iemand gewoond en dat is tot op vandaag de dag onveranderd gebleven en dat is ook de reden dat deze vulkaan niet met monitoren ofzo in de gaten gehouden wordt ondanks het feit dat hij tot de actiefste vulkanen ter wereld hoort,zij het de actiefste. Enkele jaren geleden kende de vulkaan dagen met een uitbarsting elke 3 minuten,maar door deze frequente erupties stelden de vulkanologen ook vast dat hierdoor ophopingen van gas met een enorme uitbarsting als gevolg voorkomen wordt.Heerlijk wat een avontuur weer! Rond 16:00 werd de spaghetti weer geserveerd en om 18:30 gingen we de slaapzakken in,wij in de choza en Pedro en Alberto in een ander schuurtje met drie wanden;'muy frio!'. Om middernacht stonden we op,voordat we gingen slapen was de lucht nog bewolkt,nu zag ik vaag de sterren glinsteren,dat het alsjeblieft droog blijft. Langs een klaterende rivier liepen we door midnight-duister over een smal,modderig paadje door hoog gras,shadowland. Ondertussen drentelde de kleine,Mechelse herder-achtige hond van Pedro en Alberto om ons heen,snuffelend in de struiken en luid grommend naar niets in het bijzonder. Het beestje had ons tijdens de gehele trek vergezeld en ik vroeg het;Jahoor,hij gaat mee naar de top,Snoop doggy Sangay. De batterijen van mijn hoofdlamp waren bijna leeg dus ik hield even halt om ze te verwisselen,3 nieuwe erin en klik,klik,klikklikklik,godverdomme!! Doet da black diamond shitapparaat het niet meer,nog een paar keer proberen maar nee,niks! Ging achter Pedro lopen en volgde zijn voetstappen en lichtbundel,af en toe binnensmonds vloekend als ik struikelde,zag echt bijna geen reet meer. In de verte hoorden we boven het Amazonegebied van Ecuador de donder rollen gevolgd door een door afstand afgezwakte bliksemschicht. Bij de voet van de nog volledig in duister gehulde berg aangekomen hoorden we boven ons,maar duidelijk dichterbij,een gedreun in de nacht,een eruptie,dus we haalden onze helmen uit de rugzak. We begonnen aan de klim onder een kraakheldere hemel die evenals de berg door de dichterbij gekomen,maar nog altijd op veilige afstand,onweersbui door bliksemflitsen onheilspellend opgelicht werd. Als enorme hellevuren zag je het fenomenale weerlicht vanachter de wolken het nachtzwart telkens een seconde hemelsbreed verdrijven. Zo zag ik wat beter waar ik liep ook. We zigzagden een weg omhoog door zachte vulkanische as waar we vaak enkeldiep in wegzakten. Langzaam verdreef de opkomende zon het nachtzwart en de kleuren grijs en asdonkerblauw accentueerden de eeuwige donkere gestaltes van de bergen en heuvels in de nabije omgeving. We pauzeerden even om wat te drinken en wat koekjes weg te werken,ik strikte een van mijn schoenveters van m'n Meindl's toen er water uit de rugzak op m'n rug kwam gesprankeld,verdomme,ik had die thermos Sigg-fles niet goed dichtgeschroefd met een rugzak gevuld met een klets suikerwater en een licht vochtige camera(de mijne) als gevolg. We klommen verder omhoog onder een geel/oranje lucht die snel dicht begon te trekken. Sebastien schoot vooruit,hij wou de aankomende storm voor zijn en de wolken die ons het uitzicht vanaf de top konden benemen. Ik had 3 weken liggen lamlullen op de Galapagos-eilanden en Sebastien gaf me het nakijken,hij was sowieso een sterkere klimmer dan ik. Er bevond zich geen ijs of sneeuw op deze flank en het beklimmen van actieve of niet of nauwelijks vergletsjerde vulkanen als deze vergt geen technisch moeilijk klimwerk maar levert een loodzware tocht op over losliggend gesteente waardoor je op elke 2 of 3 stappen een stap in kunt leveren. We zaten inmiddels ruim boven de 5000 meter en ik had de energie niet meer om Sebastien bij te benen. We waren vannacht begonnen op 3600 meter,moesten er ruim 1600 overbruggen waar we er reeds ruim 1400 van gehad hadden en ik was kapot. Het terrein werd steiler en het ging over grotere rotsblokken die her en der over de wand uitgezaaid lagen. M'n gedachten kwamen even in een neerwaartse spiraal terecht terwijl ik iedere 10/15 stappen uitblies,'Wat de fuck doe ik nou hier',dacht ik even toen Alberto me 'wakker' schudde met de kreet ERUPTION!!!! Ik hoorde een enorme dreun,keek omhoog en zag een huizenhoge wolk rook,as en stoom de lucht in schieten ongeveer 75 meter boven me. Met grote ogen sloeg ik de uitbarsting gade,me even niet bewust van het gevaar van eventueel neerkomend gesteente wat goddank ook uitbleef. Deze vulkaan heeft 3 kraters en tegen de tijd dat ik de 1e krater bereikte sneeuwde het zachtjes en hadden we een fantastisch uitzicht op de ingestorte El Altar. De Chimborazo stond een mooi contrast te vormen met zijn enorme,ronde vorm terwijl de lucht was vergeven van de sneeuwvlokjes. En hier wou mijn camera maar niet scherpstellen,die lekkende Siggfles....Kutzooi!! Op naar de 2e krater. Op 5200 m. hoogte kropen we in de vrieskou,terwijl de snijdend koude wind om onze oren blies,een stukje in de rokende krater,legden onze handen tegen de wand om ze vliegensvlug weer terug te trekken vanwege de intense hitte. De wind nam in kracht toe en joeg de lichte sneeuw en de uit de kraters afkomstige rook over deze Ecuadoriaanse prachtpiek.We were off the planet! De hond liep wat luiig achter ons aan,me in mijn gezicht snuffelend als ik effe uit stond te blazen. Sommige plekken vlak onder de hoofdkrater en rondom de 2e krater waren vochtig en ontdooid,daar bevonden zich gaten waar kokend hete stoom uit kwam,effe opwarmen daar. Mijn gedachten gingen even naar de toekomst,hoe ik me dit prachtmoment over 10 jaar zou herinneren. De kans zit er dik in dat ik deze top nog es betreed maar dan via de minder toegangelijke route vanaf Alao,sowieso 1001 redenen om terug te keren naar Ecuador. De afdaling werd 'skien' over het zachte vulkanische as,met lange schaatsbewegingen naar beneden totdat ik met een 20 km./h. op hardbevroren,met keien bezaaid terrein uitkwam,slide,flats!k&$#@$%^)*&!! Het Sangay N. Parc strekte zich in volle groene glorie voor ons uit,gespleten door een door een rivier uitgesleten vallei. Op de berghelling zag ik verschillende kleuren gesteentes;Zwart,grijs,beige,rood,bruin...

Jos

terug