Cordillera Blanca - Pisco(5752 m.)

23 juni 2004

En na drie dagen slapen,koffie,lezen,biertje,goed eten blabla in een gezellig hotel California,gerund door Zwitsers met zitlounge en vele,vele klim-en avonturenmagazines in de kast + bookexchange-plek,onder het genot van goeie cappucino's afgesproken met Markus(42,Zwitserland) en Guy(32,Israel)om gedrieen de 5752 m. hoge Pisco te gaan beklimmen(de berg + route + foto van de zuidwest-sloperoute die we genomen hebben zie de 2 fotobijlagen). We spraken af om 05:00 s'morgens op 19 juni op Plaza de Armas. Vandaaruit via de hoofdstraat naar het vertrekpunt voor de minibusjes gelopen en we werden 100 meter ervoor al aangesproken;'Caraz?,Caraz?,Yungay?,Yungay?'.'Si,Yungay','Ok,vienen!,vienen!'.Voor 3 Soles hadden we de rit,rugzakken op het dak en je. De chauffeur was een doodgewone,typische,Peruaanse,gejaagde woulb-be Evil Knievelwegmongool. In het ochtendduister door de straten van Huaraz probeerde 'ie een ander busje in te halen die hem opzettelijk afsneed om echt vol in de remmen te moeten voor een aan de linkerkant van de straat geparkeerde auto,tuut,tuuut,tuuuuut!!!om da busje vervolgens iets verderop met lomp geweld voorbij te knallen om hem er gelijk vol voor te gooien en tegelijkertijd afremmen met een wraakzuchtige blik in z'n spiegels. Uiteindelijk met een noodgang over de autopiste(zeg maar een provinciale weg)terwijl de vette Huascaran-pieken(Norte,6664 m. en Sur,6768 m.)langzaam in de gele gloed van de opkomende zon gezet werden. Een met 100 km./h. tegemoetkomend busje kon half/driekwart de berm in omdat onze loco-driver nog bezig was met 130 km./h. een ander busje in te halen,het enigste wat nog ontbrak aan die scene deze morgen was het Motorheadnummer;'Hey,hey I'm ridin' with the driver!'door de speakers i.p.v. dat irritante overdreven vrolijke zuid-Amerikaanse tettergejodel. Deze rit was heel wat linker dan de beklimming die zou gaan volgen. In Yungay overstappen waar we gelijk een haffel van die kwekkende,elkaar overstemmende taxi-en minibuschauffeurs om ons heen geschaard kregen. We kozen voor een taxi,voor 7 Soles naar Cebollapampa op 3900 m. Onderweg stopten we bij een kantoortje waar we een permit voor het Huascaran-national Park moesten kopen voor 65 Soles met een geldigheid van 30 dagen. Een enorme condor stond met gespreide vleugels in een hoek,ontzagwekkende vogelpredators zijn het! Rond 09:00 stapten we van de carretera bij Cebollapampa af en begonnen we aan de voettocht naar het basiskamp bij de 'Refugio Peru' op 4680 m. Helder weer,mooie pieken en hier en daar effe stoppen,wat snacks naar binnen om om 12:00 onze tenten op te zetten,iets onder de Refugio,een stenen gebouw op een plateau iets boven het basiskamp(een veld)wat werd gebouwd als hommage aan 2 bergbeklimmers die tijdens hun beklimming van de Huascaran-Norte via een moeilijke route om het leven kwamen,deze personen hadden zich ook ingezet voor de arme,dakloze mensen van deze omgeving en een stel Italianen hebben hun missie voortgezet door een gedeelte van de opbrengsten(bedverhuur,voedselverkoop,donatiepot etc.)te gebruiken als steunfonds voor de daklozen etc. hier.Het heet;'La empresa de la caridad'. We werkten hier erg goeie cappucino en wat spaghetti naar binnen. De Pisco en zijn lange westridge verdwenen langzaam in de wolken. De sneeuwcondities waren volgens enkele afdalende klimmers goed dus... Beneden onder de buitentent koken en na het prachtige Dennis Lehanyboek 'mystic river' gefinished te hebben in m'n slaapzak gaan liggen. Binnen een half uur klonk het gesnurk van Guy vanuit zijn tent,blij dat ik mijn tent met Markus deelde! Een schitterende,heldere morgen volgde,de Chopilcalque en enkele reuzeconsorten omringden ons en de Pisco lokte. We hadden het prettige vooruitzicht om de warme stralen van de zon binnen 45 minuten over ons heen te krijgen. Markus had i.v.m. een verkoudheid en een dichte neus slecht geslapen;met een verstopte neus op 4680 m. hoogte in een tentje in een slaapzak liggen is inderdaad goed klote,kun je de helft van de tijd naar lucht happen. Ontbijtje,spullen als stijgijzers,touw,karabiners,gordel e.d. voor de gletsjer ingepakt en gaan. Terwijl we omhoogliepen naar de gletsjermorene van de Pisco liet de Huascaran-Norte zich zien,de moeilijk te beklimmen oostwand,een massieve rotswand met een stompe,vergletsjerde summit. Ernaast de fraaie,behoorlijk spitse Chopicalque die naast de top zo'n rotstopje in de vorm van een vogelklauw heeft zovan;'come on!,climb me!!'. Na een 45 minuten stonden we op een kam een 20 meter boven de morene. Ik liep wat naar links om de route omlaag te zoeken terwijl Guy en Markus de andere kant bekeken. Tegen de tijd dat Guy en Markus al beneden waren kwam ik er achter dat ik mijn camera langs de route omhoog had laten liggen;M'n waterfles was uit de rugzakstraps gevallen en moest eerst m'n camera van m'n nek halen om m'n rugzak af te kunnen doen en daar,aan het begin van de trail omhoog,had ik 'em op een kei laten liggen.Schreeuwde het nieuwtje naar beneden en ik ging terug terwijl de Guy en Markus daar beneden op de morene op me zouden wachten. En nergens meer te bekennen die camera met dia-rolletje erin,F¿·%##@#!! Weer terug naar boven,Guy en Markus waren nergens meer te bekennen dus ik ging er vanuit dat ze al door waren gelopen naar de gletsjer. Over de ontelbare rotsblokken omhoog,de stapeltjes stenen volgend. Langs een turqoise blauw meertje af en om een uur of 11 togen we de gletsjer op onder een inmiddels goed hete zon,5050 m. Daar met Guy,die geen enkele ervaring had,wat oefenen met de stijgijzers en wat touwtechnieken doorgenomen etc. Een zuid-Afrikaans stel die we eerder in de Refugio hadden gesproken kwamen net terug,ze waren bij een steilstuk van een 70 graden omgedraaid. Vroeger deden ze nogal eens extreme beklimmingen,steil ijsklimmen,Mt.Mckinley-expeditie(van de 3 weken 19 dagen in een tent met een storm en 40 graden onder nul,tot 600 m. onder de top gekomen)maar ze hebben inmiddels 2 babies dus de risicobeklimmingen waren permanent afgelopen wat allicht wel een gezonde instelling is. Weer terug beneden vormden er zich langzaam wolken rondom de omringende pieken en Markus voelde zich niet helemaal goed dus er werd liters thee gedronken.Een Amerikaans stel sprak me aan met het bericht dat iemand mijn camera had gevonden voor dat ik 'em dus kon vinden en ze overhandigden me een briefje achtergelaten door de vindster(ene Monica)met haar E-mailadres. Ze had 'em mee naar Huaraz genomen,kon ik daar met haar afspreken,cool! s'Avonds besloot 'ie om in de Refugio te gaan pitten wat wat comfortabeler was en hij hoopte zo toch een paar uur slaap te pakken. We spraken om 01:00 s'nachts af bij de Refugio maar net na middernacht tikte hij tegen mijn tentzeil met het bericht dat 'ie niet ging klimmen,hij had geen oog dicht gedaan en voelde zich te beroerd. Shit!Wa nou!

Het kloterige van het wonen in Nederland is dat je niet elk weekend de bergen in kunt,heb een jaar geleden een bergsportbasiscursus gedaan maar al die touwtechnieken niet voldoende kunnen herhalen om ze blindelings te kennen en dus heb niet voldoende ervaring om met de totaal onervaren Guy een mij totaal onbekende gletsjer op te gaan. Markus stelde voor om aan een stel verderop kamperende Engelsmannen te vragen of Guy en ik bij hun touwgroep aan konden sluiten,zij stonden ook net op(12:30). Ze waren met z'n vieren,2 stelletjes en de mannen,Simon en Aleister,2 rasechte Yorkshirers inclusief da gave noord-Engelse/Schotse accentje,hadden jarenlange ervaring en waren self-sufficient,zonder gids dus. En allrighty!We konden joinen!Supertof! Vond het wel erg klote voor Markus.. Met zijn zessen de nacht in richting de morene,de nacht was perfect,kraakhelder dat je de melkweg weer zag glinsteren. In het begin begonnen we waarlijk te zweten!'Fuck,it's supposed to be cold here!'ging het met Yorkshire-accent. Maar aangekomen bij de gletsjer na een tocht over de moreneblokken van een dikke 2 uur drong de vrieskou goed door(een -12 ofzo). Om 04:45 liepen we over de nog in nacht gehulde gletsjer,lekker tranquillo terwijl je vaag de enorme,donkere gestaltes van de Pisco en consorten kon waarnemen in de maanloze nacht. Op een col op 5350 m. effe rusten,drinken terwijl die enorme gestaltes langzaam duidelijker zichtbaar werden. Een 45 minuten later,terwijl de hemel in het westen in fantastisch kleuren het ochtendgloren presenteerde en enkele steile pieken goudkleurig oplichtten,kwamen we uit bij het traject wat in het korte verleden was bemoeilijkt omdat er een fikse brok ijs naar beneden was gekomen. Hierdoor moesten we i.p.v. simpel traverseren eerst een stuk ruim 70 graden omhoog klimmen. Het Italiaanse 50+ stel die ik tijdens de Huayhuash-trek ook al had gezien haalden ons hier in en de beste kerel klauterde omhoog met lange ijsbijl in de ene en een Leki-wandelstok in de andere. Simon klom voor en koos voor een wand iets rechts van ons waar 'ie een tussenzekering aanbracht. Ijsklimmen is enorm belastend voor de kuitspieren dus dan wil je snel gaan. Maar dat ging dus niet,Fiona(Simon's vriendin,het andere stelletje draaide hier om omdat de dame,Liz,geen ervaring had en dit niet aandurfde)klom na Simon die haar zekerde,daar achteraan kwam ik en als laatste Guy. Maar Fiona,superbeste meid overigens,ging niet erg snel en had ook effe de tijd nodig om de tussenzekering te verwijderen dus ik moest constant op haar wachten,het touw tussen ons moest nl. wel enigzins gespannen blijven om bij een eventuele val het moment zo klein mogelijk te houden. En m'n kuiten stonden in de fik en m'n vingertoppen begonnen ook goed te tintelen omdat ik die ook regelmatig gebruikte vanwege het ontbreken van een 2e (technische) ijsbijl.Damn! Bij een 20 cm. smalle spleet die door de wand scheurde kreeg ik die bijl nauwelijks in het ijs dus da werd een goei stijgijzerfeestje met hier an daar wat hulp van een hand of knie. Boven aangekomen fff uitblazen en nog een 1,5 uur verder omhoog over de prachtige witte duinen terwijl we in de verte prachtige beautipieken konden zien waaronder de Alpamayo en de bijna perfect piramidevormige Artesonraju,die op dat moment getooid werd door een wolkbank die haaks aan zijn summit 'hing'. In de verte,vlak onder de top,zagen we het Italiaanse 50+ stel als poppetjes naar de top 'kruipen',ontzagwekkend dat tempo van hen!

En om 08:45 stapten Simon,Fiona,ik en Guy met een dikke grijns op de mooie,ronde summit van 5752 m. Het fraaie van deze Pisco-oestetop is dat deze berg omringd wordt door de grotere Cordillera Blanca-jongens. De huiverig ogende met een extreme klimgraad gegradeerde Chacraraju(6112 m.) stak als een vijandige hoektand omhoog en vele,vele anderen die we konden bewonderen,lager als hoger terwijl wolken over bergkammen en -pieken werden geblazen. Flinterdunne wolkenflarden,goudkleurig opgelicht door de zon,dreven ons voorbij. High-fives,chocolaatjes,drinken,fotootje(Dju!wel balen dat ik mijn camera dus had laten liggen daar langs die trail,hadden mooie plaatjes kenne worden maar..what the fuck!)en weer naar beneden na Simon en Fiona nog es hartelijk bedankt te hebben,echt superkicke dat we met hen konden klimmen!! Met gebruik van een achtergelaten zekering dat steile stuk abgeseilt,Simon zag me niet meer,liet me te snel zakken waardoor ik naar links in een gletsjerspleet zwaaide,ijspegels rinkelden en Fiona lachen! Verder naar beneden passeerden we prachtige gletsjerspleten die we s'nachts op de heenweg nog niet hadden gezien en om 10:45 kon de vermoeiende tocht terug naar het basiskamp over de morenen beginnen. Guy vloog vooruit en terwijl we beiden alleen terugliepen raakten we(zo bleek later)beiden de weg 2 tot 3 keer kwijt,fuck,op een gegeven moment gaan de ontelbare rotsblokken echt allemaal op elkaar lijken. Beneden afgesproken met de Yorkshirers in Huaraz voor een pint,zij bleven nog een nachtje en bepakt aan de afdaling naar Cebollapampa op 3900 meter begonnen. Terug naar Yungay in een volgepropt minibusje,dan heb je het over bijv. zo'n toyota hiace-busje die in Nederland door bijv. stratemakersbedrijven gebruikt worden/werden maar dan met zitplaatsen voor 12 personen achterin en 3 voorin. Het record wat ik tot dusver hier in Peru heb geteld in zo'n busje is 28 personen inclusief 2 kinderen en de chauffeur,exclusief een hond. Rijden,remmen,toeteren en ik weer wagenziek worden,pfff. En dan moet je weer zo'n formuliertje invullen wat de chauffeur telkens bij checkpoints aan de politie moet laten zien voor weet ik wat voor controle. Naam,leeftijd,afkomst,beroep en paspoortnummer. Heb o.a. al es ingevuld;Naam;George W. Bush,leeftijd;50+,beroep;loco,afkomst;U.S.A,paspoortnr.$0,00001,- of Naam;Dikke Lul,leeftijd;284,afkomst;Saoudi-Arabie,beroep;www.ww.nl,paspoortnr.666.