(6 juni 2004) Daar dat ze in Trujillo met m'n rugzakje ook mijn dagboek vanaf 10 maart mee hadden gejat...Het ligt nog allemaal vers in m'n geheugen dus effe typen op deze zonnige Huaraz-zondag.

10-03-2004,parapenten-La Cumbre,Argentinie

Op 10 maart namen Rolf en ik op de busterminal van Mendoza afscheid van Tommie die via Santiago en New York terug naar huis zou vliegen. Wij namen een bus richting Cordoba,een grote stad in centraal-Argentinie. In Mendoza hadden we al reeds navraag gedaan naar een parapent-cursus maar en Rolf en ik hadden geen zin om nog langer in Mendoza te blijven.Erg rustige stad met duidelijk de tekenen van de vroegere Argentijnse welvaart,goeie restaurants,magisch mooie vrouwen maar we hadden het er gehad. Bariloche,meer naar het zuiden van Argentinie,noord-Patagonie bleek helaas geen optie;Daar kun je enkel parapenten in januari en februari,daarna wordt de wind te sterk en wordt het te gevaarlijk. Dus naar Cordoba.Een busrit van 9 uur in een dubbeldekker helemaal vooraan voor het raam. Eentonig platteland trok aan ons voorbij terwijl we onze biertjes naarbinnen gulpten. s'Avonds tegen 21:00 arriveerden we in Cordoba en het buspersoneel,naast ons de enigste passagiers,sommeerden ons om uit te stappen terwijl de bus midden op een druke stadsweg stilstond en al het verkeer ophield;'baja!,baja!'. Een taxi vanuit de busterminal naar de stad genomen met een chauffeur die een flinke spant los had. Als een alien met zo'n lange nek boog hij zich tijdens het rijden naar me toe en stelde me allerhande vage,snelgestelde vragen om dan vervolgens zijn hoofd weer vliegensvlug naar voren,op de weg,te richten. 'Mijn vriendin is veel te VET!,komt omdat ze teveel sex heeft!!!'.En zwiep,daar ging z'n hoofd weer. Fffjoep! en weer naar mij toe;'Hay chicas con titas grande en Holanda??!!!' en zwiep! hij keek weer naar de weg. We hadden aangegeven naar Susi's te willen en effe later,na een hoop vliegensvlug afgevuurde vragen over sex,stonden we voor een hoerenkeet 'Susex'.'Susi's man!'.'Disculpe,disculpe,disculpe!!',verontschuldigde hij. De volgende dag ausschlafen en telefoonnummers draaien die we via internet hadden weten te scoren in het Cordoba-centrum,voor parapent-info. De een sprak geen woord Engels en ik kreeg met m'n Spaans er in eerste instantie niets concreets uit. Uiteindelijk hadden we beet;Toti Lopez,we moesten naar het plaatsje La Cumbre,96 kilometer ten noorden van Cordoba,komen. De bus ingestapt en daar een hostal genomen,de eigenaresse had der hele gezicht onder de creme en lag te kuren.Ze ratelde ons de oren van het hoofd maar kwam goedbedoelend over en we betrokken ieder een kamer met 3 bedden voor onszelf met een 2-persoonsbed in het midden. En de volgende morgen moesten we om 09:00 klaarstaan,bij slechter weer om 10:00.En slecht weer was het,helemaal kut zelfs met een dichtbewolkte lucht en motregen. En wij daar op een straathoek wachten totdat er om 10:30 nog niemand was. Wij weer gaan bellen naar allerhande scholen,instructeurs etc.,Rolf aan de telefoon met sjagerijnig gezicht;'You speak English???,no! en wat gebrekkig gecommuniceer volgde met negatieve resultaten tot hij op een gegeven moment beet had;'Yes,si,you speak English???,aaallriiight!'en hij begon de gebruikelijke vragen over de cursus te stellen toen zijn stem plots stokte,hij in een ruk overeind ging zitten en goed vals reageerde;'QUE!WHAT!!..TOTI!?!?!!!..NOOOO,NO,NO TOTI!!!!!!!MUY MALO,FEO,FALO!!!!!!A LAS NUEVE,DIEZ ELEVEN!!!!WE WAITED NO NADA,NADIE NOBODY NOTHING!QUE PASAR!!WE DON'T WANT TOTI!!!! De vrouw(Toti's vrouw zoals later zou blijken)bleef geduldig aan de andere kant van de lijn en legde uit dat ze bij zo'n slecht weer hun bed niet eens uit komen maar vanmiddag om een uur of twee zou hij even langskomen om een en ander met ons te bespreken. 'Als hij er om twee uur niet is komen we hem halen!',opperde Rolf en hopelijk waren we nu een stap verder. En ja hoor,om 14:00 stond er een gozer van begin dertig met zo'n klein Arabisch sikje met 2 witte plukjes erin(!!)+ zonnebril op z'n neus voor onze kamers. Hij sprak geen Engels maar een collegainstructeur wel en morgen zou hij ons om 07:30 samen met die persoon op komen halen. De volgende dag werden we opgehaald in een jeep en reden we naar de aironautic club.2 chutes werden uitgevouwen,we trokken een rig aan waar de chute met musketonhaken aan bevestigd zit. We moesten met die chute boven ons hoofd over een grasveld rennen en hem stabiel boven ons hoofd zien te houden. De rem-en A-lijnen in onze handen,armen als een vogel gespreid,en die chute omhoog trekken terwijl je tegelijkertijd met naar voren gebogen lichaam naar voren rent. RUN!RUN!,De A-lijnen loslaten als de chute zich boven je hoofd bevind,rennen!,rennen!,naar links rennen,links!links!als de chute naar links gaat maar aan de rechterstuurtokkel trekken en rennen!,rennen!naar rechts trekken!naar rechts trekken,RECHTS!!!Godverdegodnonde!!!!

En dit deden we 3 dagen iedere morgen een uurtje of 2,5.

Rolf zijn Argentijnse Buenos Aires-chica(niet slecht) kwam hem opzoeken dus de 2e dag ging ik alleen en na die 2,5 uurtjes effe mee naar de officiele afsprongplek staand achterin een jeep. Eerst langs weilanden,daarna de rotsheuvels in naar Cuche Corral waar zich reeds een schare gliders bevonden. De een na de ander trok z'n chute de lucht in en zweefde even later hoog in de lucht.Sommigen lieten zich tot wel 4 kilometer door de thermiek spiraalgewijs 'optillen'. Na een poosje naar beneden gelift in een constructie van aan elkaar gelaste ijzeren stangen met een motor er voorin open en bloot ingebouwd en een stuurtokkel boven de chauffeurszitting als claxon. Beneden,vlakbij de landingsplek aan de rivier liggen,wat bier drinken met andere lui,springers/studenten waaronder een jong grietje uit Buenos Aires. plots riep een meisje;'accidente!accidente!!. Mensen begonnen richting de landingsplek te rennen;een ervaren vlieger van 45 die samen met zijn 16-jarige dochter(eveneens ervaren,er zijn mensen die op hun 7e al met deze sport begonnen)ging vliegen en zijn nieuwe chute ging proberen zag zijn dochter gaan en wilde haar enthousiast achterna vliegen maar hij vergat zijn beenstraps,die vast aan je rig zitten en je om je bovenbenen moet gespen,vast te maken. Hij zweefde even om vervolgens pardoes uit zijn rig te glijden en +/- 150 meter lager te pletter te vallen recht voor de ogen van zijn dochter,dood allicht.Het 2e dodelijke ongeluk in 14 jaar,fucking disaster gezien de aanwezigheid van zijn dochter ook nog. Met een trieste Toti mee terug naar La Cumbre gelift. De meeste dagen spendeerden we na het oefenen in restaurants,op terassen,middagduttend,aan het water,bier/champagne drinkend en/of goei Argentijns vreten naar binnenwerkend terwijl het vrijwel dagelijks een 30 graden was. De 4e dag reden we naar een andere spot,met de ongelofelijke gare,blauwe renault van Mariano,de Engelssprekende instructeur,reden we de heuvels in waar we aan de voet van een bep. heuvel uit moesten stappen omdat de 'auto' het anders niet omhoog zou trekken.Sowiezo,die auto's die je hier in Argentinie rond ziet rijden...zal wel aan de crisis liggen ofzo;ramen deruit,plastic ervoor in de plaats,uitlaat of -spruitstuk of allebei naar de klote,enorme roestplekken,zwarte rookwolken...We moesten van de heuvel afrennen met de chute om vervolgens een vluchtmoment te krijgen van een 15 seconden op +/- 5 meter hoogte,landen,chute over de schouder en weer terug omhoog. Al rennend zagen Rolf en ik keien,boompjes en doornstruiken voorbijkomen,maar wssssjhhhh daar gingen we,yeeaaaayhiieeey gaaf was dat die eerste 'saltar de pollo'(kippesprongetje). Rolf ging op een gegeven moment behoorlijk hoog de lucht in,dacht dat da niet de bedoeling was en trok beide rem/stuurtokkels omlaag.Eerst Mariano;'don't brake!!,en toen Mariano en zijn broer in koor;'DON'T BRAAAKE!!!! Als je de chute te hoog in de remmen trekt kan 'ie achter je collapsen en richting grond gaan waardoor jij dus vanaf een meter of drie,vijf ook vol tegen de grond aan klapt op je rug wat best wel fout is.Maar dat gebeurde in dit geval gelukkig niet.Eenmaal stonden we s'avonds,als de wind weer is gaan liggen,te oefenen terwijl de door de wolken gebroken stralen van de zon over het uitgestrekte,groene heuvelland viel,erg rustig hier. Een aantal 'kippesprongen' verder stond ik beneden mijn chute over mijn schouder te gooien toen ik Rolf aan zag komen zweven,recht op een cluster van harde,droge doornstruiken af. Hij trok met geweld z'n chute in de remmen,probeerde nog naar links te sturen terwijl 'ie allebei z'n benen optrok en 'UUUWHAAAAAAAAAA!!!!!'met een wenteling vloog 'ie over die struiken terwijl ik boven de instructeurs hoorden giebelen van de pret voordat ik zelf begon.Niks aan de hand overigens. Een dag ofzo later kwam ik er minder goed vanaf. Trok de chute achter me boven m'n hoofd,begon te rennen,werd opgetild en begon lekker te zweven terwijl ik voor me uit naar een boom in de verte bleef kijken om m'n richting te houden.Ging lekker totdat ik de grond/helling es inspecteerde;'GODVERDOMME!!!,vloog amper op een meter hoogte en ik vloog in volle vaart op een buikhoog,kloterig met een 2500 doorns van 4 cm. lang gewapend kutboompje af. 'KUUUUUT!!!!',bulkte ik er nog uit terwijl ik mijn rechtervoet naar voren trapte,er dwars doorheen stampte maar er keurig met mijn linkerbeen achter bleef hangen met een prachtige,halve voorwaartse salto als gevolg gepaard met een pijnsteek in m'n linkerbeen en hilarisch gelach van boven,mijn chute viel voor me op de grond,ssssjjjjffffrrrp. s'Avonds zat ik in een lokaal hospitaaltje met m'n broek op m'n enkels terwijl een blond,lieftallig Argentijns doktertje 9(!) doorns van ruim een cm. uit mijn bovenbeen verwijderde met naald en pincet,3 zaten zo diep dat ze plaatselijke verdoving moest gebruiken.En Rolf maar lachen,toen ik te horen kreeg dat ik een antibioticakuur van 5 dagen moest nemen waardoor je dus geen alcohol kunt drinken begon 'ie nog veel harder te lachen.Ze vroegen in het hospitaaltje nog hoe het kwam,legde het uit;Toti en consorten vormen in een met 7000 inwoners gevuld dorp met typische dorpssfeer allicht een opvallende uitzondering,hoewel ze een bepaalde populariteit genieten worden ze achter hun rug om maar wat vaak voor 'loco' uitgemaakt,dit verhaaltje zal der wel weer bijdrage aan leveren. Hierna geen antibiotica,dikke fahrad!,wel champagne. Tijdens een andere dag stonden er koeien onder aan onze heugenlijke afrenhelling... Mariano vertelde ons;'voorzichtig met die beesten,ontwijk ze'. 'Er vloog hier in de buurt eens een glider tijdens de landing recht op een paard af,hij vloog eroverheen maar zijn chute viel over het paard heen waardoor het beest volledig in paniek raakte en blind(ook over het hoofd)begon te rennen,de glider met zich meetrekkend'. 'Het beest rende in volle vaart tegen bomen,door dichte struiken,door prikkeldraad etc.totdat het van uitputting en door de opgelopen verwondingen neerviel,het paard overleed niet veel later aan zijn verwondingen en die glider.....man!die vent lag ik weet niet HOEveel weken in het ziekenhuis,met onderhand al zijn botten gebroken en HELEMAAL paars,groen en blauw gebeukt,dus ook uitkijken met die koeien daar'. Right!!Ze loeiden een keer en hobbelden keurig voor ons aan de kant. Een ander verhaal gaat over een Nederlandse glider,een goeie,die aan kanker leed en nog maar een bep. tijd te leven had. Na een poos verbeterde hij en werd volledig genezen verklaart dus hij ging weer vliegen. Binnen een jaar kwam 'ie tijdens een wedstrijdvlucht in neerwaartse thermiek terecht en stortte met een noodgang te pletter. Na 4 dagen,met een paar dagen slecht weer en niks doen,waren we dan eindelijk klaar voor onze eerste echte solovlucht!!! Eerst deden we een tandemvlucht,ik met Toti en Rolf met Mariano,om wat gevoel voor het sturen etc. te krijgen. De volgende morgen kon 'ie dan echt. Die gliders hier man!!Mariano vertelde ons dat ze meestal voor een wedstrijd de hele nacht geweldig aan het zuipen sloegen,dan 2 uur slaap en je! 'Als ik 2 uur geslapen heb zonder te drinken voel ik me de s'morgens klote maar als ik flink heb gezopen met 2 uur slaap vlieg ik beter!' 'Dus OF jullie moeten vanavond enorm veel bier gaan drinken OF op tijd naar bed'. We kozen voor het laatste en die volgende morgen tekende Mariano op de semi-bergtop Cuche Corral ons vluchtplan uit. Als beginneling kun je alleen s'morgens vliegen,dan heb je nog geen thermiek waar je meer ervaring voor nodig hebt. Mariano ging ons voor zodra er voldoende wind stond en we konden kijken hoe hij ging. Vanaf deze top heb je een mooi uitzicht;groene bossen waar een rivier doorheen kronkeld,puntige,ruwe rotsen en de in de verte zich uitstrekkende heuvels van centraal-Argentinie. En ik kon als eerste,werd dubbelgecheckt en toen ging die klotewind liggen! Stond ik daar zenuwachtig te wachten tot Toti na een kwartier zei van 'vamos!,Jos'. Trok die chute omhoog en begon te rennen van de helling af waar je de eerste 15 meter nog over omlaag kunt rennen,de chute en the air liftten me op,hing in eerste instantie nog 'staand' onder de chute in m'n rig en keek een 40 meter naar beneden,naar een grassy,steile helling met pijnlijk ogende rotspunten,stuurde wat naar links toen Toti dat riep,liet de stuur/remtokkels los en duwde me in het zitje wat achter je kont aan het rig zit. Heerlijk zitten en zweven op een 300 m. hoogte,de rotsen kropen onder en langs me aan me voorbij en de wind suisde door mijn grote,strakke chute.(ze hadden er speciaal voor mij eentje moeten kopen,2e hands,vanwege m'n gewicht wat hier in Argentinie bijna tegen de 100 kilo aanzat).Prachtig! Heb in het verleden een 30 parachutesprongen gemaakt dus zodra ik eenmaal onder die chute hing gingen de zenuwen liggen. Ze hadden een radiootje aan m'n rechterschouderstrap bevestigd en Mariano zou me radiobegeleiden. Moest naar voren op de rivier afvliegen,daar een draai naar rechts maken,1 of 2 afhankelijk van hoe hoog ik daar zou hangen en vervolgens met een rechtshandig circuit op de landingsplek afsturen,een open veld van 100 bij 300 ofzo. Trok de chute vlak boven de grond in de remmen,kwam overeind uit het zitje en JAWOOOHL!!De 1e vlucht was geschiedenis,kicke! Even later zag ik 300 meter hoger op de Cuche Corral-top de chute van Rolf zich ontplooien en daar ging hij en effe later stond ook hij op de grond high-fives te geven. 5 van deze vluchten en nog een paar relaxte middagen verder en het was afgelopen. We gingen nog een avondje op stap in La Cumbre na de 1e sprong... Ben sowieso geen stapper meer maar allrighty dan. Hoe doen die Argentijnen dat;Om een uur of tien,elf s'avonds gaan ze eten,uitgebreid en dan slapen,neuken of allebei om s'morgens rond een uur of drie weer op te staan en te gaan stappen op zaterdagavond. Dus Rolf en ik zaten in een uitgestorven kroegje bier te hijsen en een film te gapen met het personeel om een uur of tien s'avonds. Later op de avond naar een poolcafe om meer bier te drinken en verschrikkelijk amateuristisch en gedemotiveerd te gaan poolen(saai kutspel!),en netestrak grietje die we 19 schatten bleek 13(op een gegeven moment zat Rolf op z'n barkruk te stuiteren toen 'ie dat antwoord(13) dus kreeg van Desi13) en we besloten verder te gaan kijken om in een tent uit te komen;Sigare-en sigaretterook met verschaald bier drong m'n neus binnen en naast een haffel bezette tafels en stoeltjes stonden wat mensen te dansen op verschrikkelijk slechte muziek. Whatever,sterke rumcola derbij om vervolgens..en waarom hier nog meer over vermelden pffff.verder zuipen en om 04:30 te bed,zelfs Rolf onze hard-core stapper had der een muffe kop van. Uiteindelijk afscheid genomen van Toti en Mariano(de man met het blauwe en bruine oog) en daarna van Nora,de hostaleigenaresse die ons na een verblijf van 2 weken waarlijk zou gaan missen. Rolf nam een bus naar Buenos Aires en vandaar een vliegtuig naar een Braziliaanse stad waar enkele weken later zijn zus met een Braziliaan zou trouwen met de aanwezigheid van de hele familie wat een,naar later bleek,een amusante,zatte,highe aangelegenheid zou worden. Ik nam een bus richting Cordoba op 25 maart na een goeie highfive met Rolf uitgewisseld te hebben en vandaar een vliegtuig richting Lima via Buenos Aires,onderweg een fles champagne leeggemaakt en de volgende morgen om 06:00 vanuit Lima naar Cajamarca gevlogen waar ik m'n verjaardag zou vieren,eveneens een behoorlijk bezopen gelegenheid.