Verdomme,zou hier m'n huis/berghut willen bouwen!

Aleen dan buiten de stad ja.

De 25e juni werd ik om 05:00 voor het eerst wakker van een groep die luidruchtig ouwehoerend opstonden en zich klaarmaakten voor een trekking. Om 07:15 ging Henri,de hostaleigenaar,z'n Engelse cursus met boeken en cd's volgen met het volume vol open;'I would like a cigarette'....'Do you have one for me?' blablabla tot een uur of 08:00. Om 08:30 trok ik de deur achter me dicht om me gelijk te realiseren dat ik de sleutels in de kamer had laten liggen,tijdens het aankleden uit m'n broekzak gevallen. Henri was vertrokken,en z'n moeder,tante weet ik het gaf me een bak met een dikke 50 sleutels erin waar de reserve tussen moest zitten,niet dus. Na m'n ontbijt kwam ik terug,de inmiddels gearriveerde Henri kon de reserve-sleutel ook niet vinden,vertrok richting een 'technico',kwam terug met een eindje omgebogen ijzer,boorde het door de deur en probeerde het zo van buiten achter de klink aan de binnenkant te haken,zonder succes. 'Technico' derbij en om een uur of 12:00 tikten ze een ruitje in en porden de deur met een bezemsteel open. s'Middags om 13:00 weer de gebruikelijke cappucino in cafe California. Guy was er weer,was 2 dagen ziek geweest,Justin(USA) daagde ook op en meldde me dat 'ie met het Yorkshire-stelletje Simon en Fiona morgen richting de Ishinca zou vertrekken. Perfect!Zou ik eerst de Ishinca en de Urus kunnen doen(hetzelfde basiskamp),met gids Paulo afspreken dat 'ie woensdag na kon komen en dan in de nacht van woensdag op donderdag met hem de steile westface-directroute van de schitterende Tocllaraju(6032 m.) kunnen beklimmen. s'Avonds de equipment gehuurd(goretex-kleding,ijsbijlen,touw,karabiners etc.etc.),m'n plan met Paulo afgesproken,elders voedsel ingeslagen en om een uur of 22:00 terig naar m'n hostal,blij dat alles geregeld was. Rugzak ingepakt,alarm op 06:30 en pitten. Om 08:00 zou ik Simon,Fiona en Justin voor hostal Quintana treffen. Vandaar met een taxi gevieren naar Pacshpa,een klein,primitief bergdorpje. Hier en daar uitstappen voor gammele,met boomstammen gebouwde brugjes of bulten gruis die anders met ons gewicht met TE veel geweld tegen de onderkant van de toyota aanschraapten. In Pacshpa huurden Justin en ik ieder een ezel en 1 arriero voor $5,- per ezel en $10,- voor de arriero,had onderhand wel genoeg met rugzakken gesjouwd. De walk naar het basiskamp was erg fraai. Over heuvelkammen met zicht op de Cordillera Negra,de Huascaran,lagere bergmassieven,hier en daar een primitieve nederzetting bestaande uit choza's/herdershutten,polyepsisbomen die langs een bruisende rivier groeiden en soms bijna letterlijk een dak boven het pad langs de rivier vormden,waarschijnlijk gekromd tijdens hun zoektocht naar zonlicht en fiere,steile rotswanden die de vallei vorm gaven. Op 1,5 uur van het basiskamp moest ik m'n Huascaran-national parcpermit laten zien. De vallei oogde kraakhelder en de 1e besneeuwde bergmassieven lieten zich zien aan het 'einde'. De vallei werd uiteindelijk breder,als een trechter,en daar,op een groot veld,zette ik langs een smeltwaterstroming m'n tent op. Links langs 2 brede,vergletsjerde bergmassieven stak de 6032 m. hoge,spitse,steile Tocllaraju af tegen de (nog) blauwe lucht en ik kon de westfacedirect-route zien die ik en gids Paulo zouden gaan doen,zou weer een goed,zwaar,koud,steil maar prachtig klimfestijn worden + een goede leerschool jawohl!Ten noorden(links van me) van het basiskamp(4350 m.) stak de uitgedroogde rotspiek van de Urus(5495 m.) omhoog. De wind,die hogerop duidelijk meer kracht had,joeg langzaam wolken over de piek en de gletsjerschouder ten zuiden van de Tocllaraju. Met Justin wat coca-thee drinken voor zijn tent en de Refugio even uitchecken. Simon zat er op een akoustische gitaar te tokkelen en de rest zat aan tafel met een boek en een kop koffie of thee voor zijn neus,alleen der werd meer geluld als gelezen,gezellig. Tegen het einde van de middag spraken we af;Om 03:30 voor de Refugio om de Ishinca te gaan beklimmen(kun je niet zien vanuit het basiskamp). Om 18:30 m'n buik es goed vullen met een travellunch-pakket(zo'n zak waar je een liter kokend water bij moet gooien en 5 min. moet laten staan),een lekkere aardappelschotel met groenten erdoorheen gemixt,spullen sorteren en pitten. Om 22:00 hoorde ik getik tegen mijn tentzeil en checkte de buitenlucht,de bewolkte lucht,opvallend opgelicht door een felle,halve maan,liet dunne sneeuwvlokken los. Toen ik om 03:30 m'n tent uitkwam sneeuwde het nog steeds,harder zelfs en de wind was in kracht toegenomen,er was geen maan of ster meer te zien en er lag een +/- 5 cm. dikke laag sneeuw over het kamp. Ik groette een sjacherijnige Justin('Goddamnit!Got already stormed of the Pisco twice as well!!'),Tijdens zijn 2e onsuccesvolle beklimming van de Pisco kwamen op 5400 m. hoogte de bliksemstralen akelig dichtbij,en onderweg naar de Refugio konden we amper 5 meter voor ons uitkijken. Simon en Aleister(die hier al 2 dagen was met zijn vriendin Liz)kwamen ons tegemoet en allicht gingen we niet. Hoe makkelijk en relatief ongevaarlijk de Ishinca-gletsjer ook is,we kennen hem niet en met zo'n weer verdwaal je net TE gemakkelijk,we zouden ons totaal niet kunnen orienteren. Tot een uur of 05:00 wat buurten in de hut,buiten zagen we wat tentjes oplichten maar de activiteiten rondom die tenten verdween al gauw en de lichtjes floepten een voor een weer uit. En wij kropen ook weer in onze slaapzak. Om 08:00 was het kraakhelder en ik keek een witte wereld in. De rotsen en morenen waren lichtbedekt,het kamp was spierwit en de Tocllaraju groette me in stilte vanonder de nu weer blauwe lucht. Wat hangen,lezen,thee drinken en een 25-jarige Oostenrijker ontmoet die van plan was om die Tocllaraju westfacedirect-route solo te beklimmen,zonder gezelschap,touw,gewoon helemaal alleen,een dikke 800 m. verticale lengte omhoog via wanden met een steilte varierend van 60 graden tot 80 graden. Hij had reeds de nodige ijsklimervaring in z'n homeland opgedaan maar toch,een hele klus,zeker psychisch. Onze Yorkshirer's keerden terug naar Huaraz en Justin en ik hopen dat het weer de komende nacht goed,of at least beter zou zijn. En het weer suckte!!Om 02:30 maakte m'n horlogealarm me wakker en het getik tegen m'n tentzeil zei 'geef het maar op!'. Een 5 minuten later stond Axl,een vage Duitser die zich bij ons wou voegen,op m'n tent te kloppen;'Later,Axl!!'. Weer 20 minuten later was het droog,Justin en ik stonden op,werkten onze ontbijtjes naar binnen en liepen langs Tim,een Amerikaanse berggids die 2 Engelse clienten had.Ik maakte nog een opmerking over Axl maar Justin mocht deze vage Deutscher niet;'You actually give a fuck about him?'. Oke,dus effe met Tim buurte en we liepen vast vooruit richting de gletsjer,een kilometer of 5-7 verderop. Justin had last van maagkrampen dus moest 'ie ieder half uur even rusten,de overdrijvenden wolken belemmerden de lichtstraal van iedere ster. Regelmatig liepen we de trail te zoeken in een kortstondige white-out of een korte,natte sneeuwbui,wat een klerezooi!Tijdens een helder moment keek ik even om en zag hoe een enorme wolk op onze hoogte ons langzaam in begon te halen en ons 'verzwolg',pfff! Maar niet opgeven,we zouden op de gletsjer wel zien,waar we na bijna 3 uur(!!!) wandelen aankwamen. Van een zonsopkomst was nauwelijks te spreken;De lucht ging langzaam over van zwart naar donkergrijs naar vaalwit,maar de 5530 m. hoge Ishinca lag der evengoed fraai bij met mooie,dikke icewalls over het graniet. Gordel aan,stijgijzers ombinden,touw sorteren en even wachten op Tim terwijl de eerste gegidste groepen zich ook klaarmaakten. We namen alle tijd en wachtten tot de groepen een eindje de gletsjer op waren zodat we in alle rust met ons vijven over de gletsjer konden. En Axl de 'Schnautzer, verscheen ook en hij zou ons volgen maar ging solo,zonder touw. De route is simpel maar erg fraai,getooid met schitterende uitzichten. Er waren nergens steile stukken. We keken neer op stapelwolken boven de valleien in de verte en de robuuste ruim 6100 m. hoge Ranrapalca met zijn deels vergletsjerde,behoorlijk steile rotswanden werd deels in dunne mistflarden gehuld. En op z'n dooie gemak...Fraaie blauwe ijswanden,10.000 blinkende,lange ijspegels langs de wanden of in gletsjerspleten en prachtige,gigantische witte gletsjervelden en 'duinen'op onze als op het omringende gebergte waar schaduwen van overwaaiende wolken overheen joegen. Justin was erg vermoeid en voelde zich niet comfortabel op deze hoogte dus het ging erg langzaam,maar het was genieten geblazen weer. Gegidste toeristen met radiootjes aan een rugzakstrap voor contact met het basiskamp passeerden ons,pffff! Het laatste stuk naar de top was een 50,soms 60 graden steil over zachte 'sugarsnow'. Justin wachtte en zuchtte uit en besloot het gezekerd na te klimmen. Klauterde het met het touw tussen m'n benen voor met een lange ijsbijl en bond mezelf (bijna) boven in met deze ijsbijl en kon de zekering die Tim voor zijn Engelse clienten had geplaatst gebruiken om Justin te zekeren,tof! Eeenmaal op de top,een spitse sneeuw en ijsbult waar een man of 4 opkunnen,zaten we naar een white-out te kijken,het was echt HELEMAAL dichtgetrokken,godnondedju scheibewetter!! HAhaha,we hadden er vanaf het basiskamp 8,5(!!!)uur over gedaan,het had in een uurtje of 4,5 of 5 gekund en ik was al net zo kapot als Justin vanwege zijn langzamere tempo waar ik me constant aan moest houden. Dat topstukje naar beneden klimmen hoefde niet,Tim liet ons abseilen met zijn verankering dus hield 'ie een pint van ons tegoed. Onderweg was alles een en al wolk en er viel lichte sneeuw. Terug in het basiskamp spraken Justin,2 andere noord-Amerikanen en ik af om morgen dan de Urus te gaan doen.Sure thing!! Alle Tocllaraju-pogingen(er zaten verschillende groepjes te wachten)waren letterljik en figuurlijk de mist in gegaan en Tobias de Oostenrijker was al pissed off richting Huaraz vertrokken met achterlating van een briefje voor m'n tent met de suggestie om de komende weken samen,indien mogelijk,wat toppen te gaan doen. De volgende dag 20 minuten door m'n alarm heen geslapen,opstaan,mooi weer,goeie zin,ontbijt en om 06:45 met Justin,die 2 andere Amerikanen en een ervaren Fransman die wou acclimatizeren voor de Ranrapalca aan de Urus begonnen.We besloten geen touw mee te nemen,het is geen moeilijke berg en de gletsjer is evenmin verradelijk. Over een grassige rotshelling omhoog(zie foto op lavalounge-site die is aangeduid met Yerupaja,6634 m. foutje bedankt),en wat buurte met de Fransman. Justin voelde zich nog steeds niet comfortabel en raakte samen met een van de andere Amerikanen ver achter. Op 4600 m. liepen we tussen rotsblokken door over een dun laagje sneeuw en zodra dat laagje dikker werd bond ik m'n stijgijzers om,de Fransoos ging zonder. En lekker klauteren tussen,langs en over grote rotsblokken om op 4980 m. bij een gletsjer uit te komen,perfect weer! We zakten tot halverwege onze knieeen weg maar het ging lekker,en de uitzichten waren as usual erg vet. Het laatste stuk was vroeger een sneeuwklim maar is in de loop van de jaren uitgedroogd(een toekomstig veel voorkomend,spijtig verschijnsel!)dus werd het klettern over rotsen,maximaal 40-45 graden omhoog met achterlating van de stijgijzers en om 10:20 stonden(ik,Fransoos en een van die Amerikanen wiens naam ik kwijt ben,ben na 9 maanden af en toe niet zo goed in namen meer)we op de top,5495 m. Schitterende views!En een blik over de rand aan de westkant bezorgde je kippevel,het liep honderden meters supersteil omlaag waar je ver beneden gletsjervelden en morenen zag liggen. De Tocllaraju was weer volledig in wolken gehuld terwijl 'ie vanmorgen nog zo mooi fraai afstak. De Fransoos vertelde me dat er minstens 3 tot 5 dagen helder,ijskoud weer nodig waren om de condities van de westface weer verantwoord beklimbaar te maken,een week voor onze komst was er een skier en naar zeggen ook een gids tijdens de beklimming van die westwand in een lawine omgekomen,zijn client was er met een portie botbreuken maar levend vanafgekomen. Effe genieten van de uitzichten en weer naar beneden,Justin was nergens meer te bekennen,de kameraad van de Amerikaan al evenmin. Om 12:30 arriveerden we weer in het basiskamp,Justin was halverwege omgedraaid vanwege oververmoeidheid en die andere Amerikaan had tot 4x toe staan kotsen aan de voet van de gletsjer dus die was ook rap omlaag gegaan. De zaak opbreken,de bagage op de ezels(die we gister met radiocontact vanuit de Refugio hadden geregeld),Tim en zijn clienten 3 blikken bier voorgezet terwijl ze in een lage rotswand hingen en op ons gemak terug naar Pacshpa terug,licht teleurgesteld omdat die schitterende Tocllaraju-beklimming afgelast moest worden,maar we kenne nie alles hebben dan! En weer goed pitten die nacht na m'n spullen naar Alpandes gebracht te hebben en Paulo het slechte nieuws gegeven te hebben. De komende dagen mezelf door een Engeldtalige versie van 'the name of the rose' heengeworsteld,een literair kunstwerk maar een gruwelijke zware pil en met wederom 2 Israeliers en Guy(die even naar Lima was vertrokken)afgesproken om zondag aan een bergredding-cursus op de gletsjer van de Pastoruri te beginnen,kon de herhaling wel gebruiken + het is leuk. Een dagje of 3 rust,zaterdag een dagje canyoning gaan doen,weejewel;Abseilen langs watervalletjes door zo'n lange,lange kloof met 2 man personeel en.......2 Israeliers,ongelofelijk waar die toch vandaan komen,als wandelende paddestoelen duiken ze op,zowel in zuidoost-Azie als in zuid-Amerika man! Het weer was die dag letterlijk ZELDZAAM slecht,de lucht was helemaal dichtgetrokken met donkere wolken s'morgens en het regende godverdomme! Kleding-en souvenierverkoopsters pakten s'morgens gehaast in om te verhuizen naar een stoep onder een afdak. Maar het canyoning was wel grappig van 09:00 ofzo tot een uur of 13:30. Het weer is dus echt zeldzaam hier in Peru voor deze tijd van het jaar,op de oude ruines van Chavin de Huantar(een van de vroegere grote leiders,ten oosten van de Cordillera Blanca)was sneeuw gevallen,op +/- 3000 m. en in Cusco regent en sneeuwt het.Shit zeg. s'Middags Nat.Geographics lezen met een cappucino bij California en s'avonds een sjacherijnige Guy(het weer) getroffen bij extreme-pub. Kreeg hem zover mee de reddingscursus te gaan volgen,3 dagen op de gletsjer van Pastoruri met touwtechniek-oefening,ijsklimmen en gletsjerredding. We waren met z'n zevenen;gidsen Beta(ofzoiets) en Paulo,ik,Guy,Juan(Venezuela)en het Israelische stel Gil en ..??. 2 Nachten slapen op 5000 meter en de 1e dag ijsklimmen en touwtechnieken oefenen op 5100 m.,de 2e dag gletsjerredding op 5350 m.,vlak onder de 5400 m. hoge rotstop,en de 3e dag met kut,kut,KUTweer op 5100 m. weer voorklimmen oefenen met plaatsen van ijsschroeven,na 2 bijna slapeloze nachten(ondanks dat ik me niet kut voelde maar 5000 m. en een mummieslaapzak deden het)was ik niet zo gemotiveerd meer terwijl dat toch altijd leuk is.Het sneeuwde en het was ijskoud en nadat we allemaal een keer een 12 meter 85 graden omhoog geklauterd waren ging het omlaag. De 2e dag was kicke;Iemand uit een gletsjerspleet redden. Dit was beter werk dan de reddingsdag van vorig jaar op de Teischnitz-gletsjer aan de voet van de Grobglockner in de Oostenrijkse Alpen. De Venezuelaan zou mij moeten redden,ze maakten allicht wel gebruik van een extra zekering middels een ingegraven sneeuwpicket waar de 'redder' aan vastzat voor het geval. Vreemd gevoel wel even om jezelf in een gletsjerspleet van een 15 meter diep te moeten laten vallen. En na een paar minuten,bietje met ijspegels spelen,werd ik een paar meter omhoog getrokken,zakte weer een paar meter,weer een beetje omhoog,zakken en uiteindelijk lieten ze me tot aan de grond zakken,ze kregen me niet omhoog! Tering zeg,zo zwaar weeg ik nou ook weer niet en een lachende Paulo kwam van bezijs de spleet ingewandeld en vertelde me dat het Juan niet lukte,ook niet met een dubbel touw. De methode was net iets anders als wat ik in de Alpen had geleerd maar evengoed effectief. Kon zelf vet naar lucht happen toen daar op 5350 m. de met equipment derbij 90 kilo zware Gil over die rand gleed en aan mij kwam te hangen. Een sneeuwpicket met een ijsbijl in het ijs hameren,zijn gewicht overbrengen naar die sneeuwpicket en hem uiteindelijk met de nodige prusikknoopjes etc. uit die spleet te hijsen. In de verte staken een paar zuidelijke -Blanca-pieken aan de horizon af en toen we terug naar het kamp liepen werden de donkergele zonnestralen fraai door stapelwolken gebroken. s'Avonds beide avonden spaghetti door Paulo en Beta bereid en dus behoorlijk slecht slapen. En nou hier weer terug in Huaraz zien we wel weer,vermaak me wel met Lauren st. John's biography over het leven van rockabilly-muzikant Steve Earl.(heroine,crack,coke,guns,carcrashes,flessen tequila met 10 LSD-hits derin;'hardcore-troubadour - the life and near death of Steve Earl',een aanrader!