The Death Road, Bolivia
18 Februari 2004
Dag mensen!
En eindelijk weer es wat actie in de tent. Afgelopen zondag vertrokken we s'morgens om 08:30 vanaf het kantoor van 'downhill madness' gelegen in een van agencies en kleding-/souvenierwinkeltjes vergeven straatje. Richting noord naar La Cumbre op 4700 m.Fietsen op het dak,2 Zweden,1 Duitser,2 Zwitsers, wij en 2 lokale gidsen in de van. Vanaf La Cumbre,waar een fraai ijskoud meer ligt te blinken onder de mistflarden,gaat het verder noord-oost naar beneden richting Coroico. 3345 meter omlaag over een afstand van 64 kilometer via o.a. 'the most dangerous road in the world' of 'the death road'.(doet het allicht goed bij de toeristen)
Eerst met een 70 km./h of zo over asfalt langs Noorwegenlook-a-like landscapes,rotscliffs met watervallen en ravijnen. We kwamen uit bij een wegafzetting rechts waar een truck,waar de cabine behoorlijk van in mekaar zat,met zijn trailer half over de afgrond hing. Ze waren het ding de weg op aan het trekken met een sleeptruck,lucky bastard die chauffeur!Klapband gehad of zo.
Zo nog een anderhalf uur over asfalt like roadrunner on wheels(en een geel zonnebrilleke) en toen die 'death road' op. Een weg bedekt met keien,zand,modder van een 3 tot 4 meter breed die langs steile rotspartijen en diepe ravijnen,tot 500 meter steil naar beneden,slingerd. Een afrastering maken is niet mogelijk omdat de weg tijdens het regenseizoen ieder jaar weer overspoeld wordt. Een linkshandig groot stuurfoutje is dus best wel fout(tenzij je een parachute om hebt). Erg gaaf,we raceten door nevelwouden waar je steile ruim honderd meter hoge dichtbegroeide rotspartijen zag waar van die smalle watervalletjes langs naar beneden kwamen,eenmaal over de rand leek het water te kristallizeren door het zonlicht. Bij deze zogenoemde San Juan-falls zie je een 250 meter dieper een truck volledig gecrashed op de rotsbodem van de ravijn liggen.De weg wordt over zijn gehele lengte morbide 'opgesierd' door vele grafkruizen ter herinnering aan hen die op of langs deze weg zijn gestorven/verongelukt. Uiteindelijk ging Tommy de veel te langzame gids maar es voorbij en ik en Marcus (Duitser) besloten dat dat het goede voorbeeld was en schoten vervolgens Tommy voorbij,goed luisterend bij de bochten voor eventuele vrachtwagens die bijna de gehele breedte van de weg nodig hebben (en hooguit $200,- per maand beuren zonder extra gevarengeld) Banden gingen lek,remmen naar de klote maar dat waren wel 64 errug vette kilometers met misschien een kilometer of 2 een beetje omhoog(Puffe op ruim 3000 meter).De gehele weg terug in het busje langs die ravijnen was akeliger,je hebt dan niks meer in de hand. De dag erop boekten we met z'n tweeen een downhill-ride vanaf chacaltaya. Met 5345 m. 'the highest ski-resort' in the world.Met een 4x4 er naar toe. Alleen wij liepen daar met downhillbikes van $3500,-.
Eerst 150 meter omhoog naar die top van 5345 meter,toen 2 minuten met de fiets omlaag en weer omhoog met de sneeuw tot aan onze knieen en een 10 kilo staal op wielen in onze klauwen. Een 200 meter voor het echte downhill-beginpunt op een 5400 m. verwijderde de gids wat sneeuw uit zijn sportschoen en rolt die schoen naar beneden!!! Rolderdebolder daar ging 'ie,en meneer stond daar in de sneeuw op 5400 meter met een sok om zijn rechtervoet en een schoen die snel uit zicht verdween.En Tommy die begint me daar te lachen godverdomme! De enige oplossing die we konden verzinnen was met bike en al langs die helling naar beneden met een T-shirt en plastic zak om de rechtervoet van de gids(Brabantse intelligentie). De sneeuw streelde regelmatig m'n kloten verdomme en anders minimaal tot aan m'n knieen met die fiets (van $3500,-) meezeulend maar we bleven lachen,het boekingskantoor heette niet voor niks 'downhill-madness'. Afijn,de schoen gevonden en op 5200 meter kon het beginnen.(na een uurtje of 2 ploeteren) Op de fiets met een 40 tot 50 km./h met een ijskoude sterke wind in m'n gezicht,de donder de ver boven ons rolde, over met dikke keien bedekte paden,langs indrukwekkende rotswanden,vergletsjerde bergen,met zicht op snowcapped peaks van 5000,5500 en 6000 meter,valleien,het gigantische La Paz in de verte echt machtig jasicher!!
Na een lunch bij een ghosttown in de 4x4 die ons daar opwachtte moesten we een eindje rijden richting een andere route. Tommy bekeek zijn voeten en constateerde 2 lijkwitte kleine tenen van zijn rechtervoet en geen gevoel erin,frostbite dus,de ja maakt het ook nog uit..Dus die voet onder mijn oksel en Tommy die gelijk naar het ziekenhuis wou en ik die mee moest want;'ik zou wel graag willen dat je erbij bent als ik te horen krijg dat ze die tenen moeten amputeren!'. Ik reageerde in 1e instantie wat laconiek maar kon me zijn bezordheid wel voorstellen want een spierwitte huid en geen gevoel duidt volgens het bergsport-EHBOboekje op 3egraads bevriezing wat inderdaad niet zo mooi is.Maar na een half uurtje begon er weer wat kleur en getintel in te komen en uiteindelijk zag je ze langzaam rood worden. Vlakbij de stad stuurde de chauffeur de wagen de berm in onder elctriciteitskabels door vergetend dat hij 3 bikes op z'n dak had dus toen hing er een dikke electriciteitskabel bijna tot aan de grond,ha,ha,ha!! En weer verder op de fietsen,Tommy had de schoenen van de chauffeur geleend plus het was warm daaro,richting de stad via een route waar we un bietje konden springen en zo tussen de bomen door en uiteindelijk nog een paar minuten dwars door La Paz,waar we op kosten van 'downhill madnes' konden eten. En de volgende morgen werd Tommy wakker met diarree..