COTOPAXI (5897 m.)

Rond 6AM steeg m'n vliegtuig op voor een vlucht van Quito naar Loja,een stad in het zuiden van Ecuador. Dit zou de fraaiste vlucht worden die ik tot dusver ooit had genomen,een (voorlopig) afscheid van 'the avenue of the volcanoes'. Vanuit mijn raampje aan de linkerzijde van het vliegtuig zag ik de massieve Antisana als eerste voorbijkomen,hierop volgde veel dichterbij de Cotopaxi,als een slapende witte natuurreus met zijn basis met een diameter van 22 kilometer en zijn geweldige krater gapend naar de hemel torende hij boven het wolkendek uit,eenzaam in zijn schoonheid. Bijna 2 maanden geleden stond ik op deze schitterende top waar ik nu op neerkeek.Op 10 oktober,vertrok ik vanuit Quito om 07:00 s'morgens met een 4x4 met Engelsman Mart en gids Marko richting het Cotopaxi national park,op enkele uren rijden van de hoofdstad. We zouden eerst de 4722 m. hoge Ruminahui gaan beklimmen om te acclimatizeren voor de Cotopaxi. Ruminahui is vernoemd naar een van de Incaleider Atahualpa's beroemdste generaal en betekend;'stone face'. Onderweg over de Ecuadoriaanse snelweg vertelde de 29-jarige humoristische Marko over zijn eerste klimervaringen op o.a. de Cotopaxi waar hij op 15-jarige leeftijd voor de 1e keer opging waarna hij een poosje aan een infuus kon gaan liggen. De Chimborazo(met 6310 m. de hoogste berg van Ecuador),lachte hij verder,'Oh man!,die beklom ik destijds met dezelfde kleren die jullie in Nederland dragen tijdens een potje voetballen in de winter en hij begon fiks te bibberen bij die herinnering,hij had toen allicht de top ook niet bereikt. De jeep reed het park in,een eind ten zuidoosten van Quito,en we reden de Paramo,Ecuadoriaanse hooglanden,op. Op 3600 m.,vlakbij de door wolken aan het zicht onttrokken Cotopaxi,maakten we kamp en tegen de middag begonnen we aan de klim naar de top van de Ruminahui. Over de glooiende,met lage begroeiing bedekte,Paramo terwijl we in de verte wilde paarden zagen grazen,in een andere verte begon het te donderen terwijl de sky binnen ons oogbereik overal helder was. De klim was een 'walk-up' en na een dikke 3 uur zaten we ons op de top van de Ruminahui te vergapen aan het eindeloze uitzicht met de Ilinizas op de achtergrond,wolkenflarden en -massa's dreven voortgestuwd door een zachte bries door het luchtruim. Tijdens de afdaling zagen we dat de bui die met de donderslagen was aangekondigd sneeuw had laten vallen op 3500 m. hoogte,uniek volgens Marko,normaal komt de sneeuw zelden onder de 4500 m.

+/- 275 kilometer verderop vormde de enorme Chimborazo een massieve bult

+op de horizon.

Langzaam begon de hemel rood te kleuren door de zonsondergang en we werden getrakteerd op ons eerste zicht op king Cotopaxi. Een woord voor de vorm van deze berg:perfect. Met zijn ronde kegelvormige gedaante en de gletsjer die hem voor 70% ofzo bedekt als een hoofdloze poncho is dit met recht een van de mooiste bergen ter wereld te noemen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Himalaya,waar je de bergen als enorme tandenrijen van roofdieren ontelbaar achter,naast en voor elkaar naar de hemel ziet pieken,zie je hier in Ecuador slechts een of twee giganten op grote afstand van elkaar het uitzicht domineren,minstens zo indrukwekkend. s'Avonds,terwijl de Cotopaxi in het licht van de ondergaande zon baadde en de Chimborazo in de verte opging in geel-paarse-rode en grijze tinten,propte ik met pijn en moeite een hoeveelheidje kip met rijst naar binnen. Op 6 oktober,4 dagen geleden,landde ik in Quito op 2850 m. vanuit Amsterdam,en ik was al reeds op bijna 4800 m. geweest. Beetje snel dus,maar dit gebergte ligt ook nog eens pal op de evenaar waardoor de ijle lucht op 4000m, vergeleken met bijv. de Alpen,harder toeslaat. Goed beroerd door de nacht heengekomen met duidelijke voortekenen van Soroche,het woord wat de Ecuadoriaanse Indianen gebruikten voor hoogteziekte.Koppijn,kotsneigingen,slapeloosheid....

S'Morgens ging het beter,zeker toen ik de door sluierwolken overkapte Cotopaxi 2300 m. boven me uit zag torenen. Met wilde herten op de voorgrond sierde de Chimborazo in het zuiden,wederom duidelijk zichtbaar,als een fata morgana de horizon in het ochtendlicht. Plensde een partij ijskoud,helder gletsjerwater uit een nabij gelegen strominkje in mijn gezicht en zat me geweldig in m'n element te voelen,jawohl! Ontbijtje naar binnen en met de 4x4 richting de Cotopaxi-hut op 4800 m. De auto kon ons tot 4600 m. brengen. Via een pad over rul zand omhoog naar 4800 m.. Hier merk je wel dat er in de loop van de jaren met de komst van het massatoerisme veel van de magie,stilte en mystiek die gebergtes zo kunnen typeren verloren is gegaan. Met tientallen tegelijk zeulden toeristen,klimmers en gidsen zich een weg omhoog naar de grote houten hut met slaapplaatsen voor velen. Naarmate het aantal bergen dat ik bezoek en/of beklim stijgt mijn respect voor de wetenschappers,ontdekkers en klimmers die destijds ruim een eeuw of anderhalve eeuw geleden met veel en veel minder geavanceerd materiaal en zonder telecommunicatietechniek erop uit gingen om het karakter van deze reuzen te onderzoeken of om een eerste route naar de top te openen,geconfronteerd met zware ontberingen en vooral;het totaal onbekende. Zoals Alphons Stubel in 1897 schreef in zijn boek 'Die vulkanberge von Ecuador'; '...flitting fog,laden clouds that come and go skimming the summit,then the depth of the hills,heavy gales accompanied by falling grail and snow storms,icy winds blowing in every direction without cease,it would be unusual for the sun's rays to light this dreary landscape for a few hours;this extensive land is absolutely inhabitable for man.' In de middag oefenden we wat stijgijzertechnieken op de gletsjer nabij de hut wat vooral op Mart van toepassing was,hij had nog nooit op stijgijzers gestaan. In de vooravond,na een geweldige zonsondergang waartijdens we o.a. de Cayambe,de vulkaan die het dichtst op de evenaar staat,konden zien,wederom een gevecht geleverd met m'n portie spaghetti. De slaap kon ik in m'n bedje ook al niet vatten dus doodde ik de tijd door hilarische herinneringen uit het verleden op te gaan halen,op 4800 m. hoogte in gedachten terug naar de Nederlandse hardrock-subcultuur,hielp ook om die plagende hoogteziekte tegen te gaan. Toen ik om middernacht opstond en in de hoofdlamp van een andere klimmer keek trok m'n gezicht zich samen van de koppijn. Mart besloot om niet te gaan klimmen,hij voelde zich echt te beroerd. Ik slikte 3 sterke paracetamolletjes met coffeinne en kleedde me aan. Om 01:00 kon het klimfeestje beginnen. Eenmaal in beweging,in de (prettig) koude buitenlucht,ging het al stukken beter met m'n cabeza. Over rood/bruine zandpaadjes tussen het ijs door naar de voet van de gletsjer op 5100 m. waar de stijgijzers omgebonden werden. Onder een kraakheldere sterrenhemel klommen we gestaag over de gletsjer omhoog,de volle maan wierp een spookachtig schijnsel over de enorme sneeuw- en ijsmassa en een schitterende halo omcirkelde de maan,fantastisch. Ongeveer 75 kilometer verderop zag je Quito in de vorm van een cluster van miljoenen lichtjes achter een wolkendeken glinsteren. We passeerden en staken enorme gletsjerspleten over via soms smalle sneeuwbruggetjes. Het ging heerlijk en ik voelde me met het uur beter. Op een moment toen Marko enthousiast schreeuwde(waar 'ie goed in was) dat het very gooood ging struikelde ik tijdens de oversteek van een smal sneeuwbruggetje over een zeker 20 meter diepe gletsjerspleet over m'n stijgijzers en belandde op m'n knieen terwijl aan weerskanten,een 20 cm. van m'n beiden knieen mr. Gletsjerspleet me aangaapte. Zat Marko lachend aan te kijken maar stilletjes vervloekte ik mezelf,verdomme! Op 5500 m. stonden we even onder een fraaie ijsoverkapping,tegen een metershoge ijswand, achter een stel fikse,armdikke ijspegels uit te rusten.Het ijs glinsterde onder het sterrenlicht. Vanaf +/- 5600 meter werd het zwaarder,de helling was +/- 45 graden steil en het zijwaardse klimmen op stijgijzers zijn mijn spieren niet bepaald gewend plus die korte acclimatizeringsperiode en het weinige voedsel de afgelopen 40 uur. Het slagroomtoetje kwam als laatste,via een steile helling door zachte,kniediepe sneeuw naar de top terwijl Marko me komisch schreeuwend aan liep te moedigen als ik weer es effe met m'n kop in de sneeuw lag nadat ik met een voet teruggegleden was,hartslag 371 die ik op gabberhouse terrorsquad-ritme in m'n keel voelde bonken. Om omstreeks 06:00 stapte ik de prachtige ronde 5897 m. hoge top van de Cotopaxi op,echt onvergetelijk mooi. Terwijl ik de laatste stappen omhoog zette zag ik schitterende,oogverblindende zonnestralen via de wand aan de andere kant omhooggekaatst worden,andere klimmers zag ik als vage gedaantes over het enorme ronde topplateau wandelen en een enorme krater,met een diameter van 800 m. en een mooie sneeuwkraag eromheen gaapte me aan. Het viel me op dat de rotte eierenlucht op deze schitterende ochtend ontbrak,deze vulkaan behoort tot de hoogste,actiefste vulkanen ter wereld.

Zijn laatste uitbarsting vond plaats in 1872,het lava bereikte binnen 24 uur de enkele honderden kilometers verderop gelegen westkust en doodde tienduizenden mensen,een uitbarsting kan nog jaren,tientallen jaren op zich laten wachten maar kan ook volgende week plaats vinden... God knows hoeveel Ecuadorianen door de eeuwen heen hun graf hebben gevonden onder de enorme massa's gestolde lava. 'The volcanoes of Ecuador have given universal fame among the geologist of the world.They are the terror of the Indians,the admiration of the conquistadores,the study of naturalists and the plaque of the people who live near down'. Theodor Wolf. 360 Graden om me heen zag ik andere vulkanen tot honderden kilometers ver als enorme statues boven de eindeloze wolkendeken onder me uitsteken. In het zuidwesten spuwde de ontwaakte gigant Tungurahua('Burning Esophagus') cilindervormige,zwartgrijze aswolken uit.Een enorme schaduw wierp zich ten westen van de berg driehoekig over het wolkendek. Naast een euforisch gevoel werd ik ook overweldigd door vermoeidheid en tijdens de afdaling kwam ik erachter dat de klim me al m'n resterende energie had gekost. Tijdens de afdaling voelden mijn benen aan alsof ik enkel nog botten overhad en zakte er regelmatig doorheen.Het gevolg van slechte acclimatizering. Vooral tijdens de oversteek van de diepe gletsjerspleten was het focussen geblazen. Helemaal kapot kwam ik rond 09:30 terug in de hut en tegen het eind van de middag legde ik m'n reet in een zacht bed in een van de vele hostals die de wijk 'Mariscal sucre' in Quito rijk is en waar ik een mooie,sensuele Ecuadoriaanse mefrau ontmoette....etc.