Zo!!

3 Dagen na de Vallunaraju-beklimming en de activiteitjes erna weer uitgerust zat voor de trektocht rondom de Cordillera Huayhuash,een circuit van 165 kilometer in totaal waar ik een 8 dagen over zou doen, waar als het goed is meer over op de lavalounge-site komt te staan een keer zo binnenkort(ook over die Vallunaraju). Alarm had ik op de 7e juni s'morgens niet nodig,zo'n ongelofelijk hoerig autoalarm hield zeker een half uur aan van 07:34 tot en met 08:03 ofzo. Inkopen voor de trektocht had ik al gedaan,lichtgewicht aanmaakvoedselpakketten,branders,extra gas,kaart,thee etc.etc.etc. s'Middags om 14:00 een bus naar Chiguian genomen,een rustig stadje vlakbij het Huayhuash-gebergte. Reeds zicht op fraaie bergen maar werd een bietje carsick. In Chiguian met 2 Nederlanders een mini-busje genomen naar het primitieve bergdorpje Llamac op 3400m. wat het begin- en eindpunt van deze trek vormt. In het stikdonker aangekomen en na een fles bier gaan maffen in een hospidaje.Electriciteit hebben ze hier niet dus alles bij kaarslicht. Om 04:30 wakkergekukeld en om 06:30 opgestaan en na een ontbijt(2 eieren,2 witte broodjes en vette frietjes!!)om 08:00 aangelopen met wederom een 25 kilo op m'n rug. Llamac was wakker aan het worden;In het licht van de ochtendzon sjokten mensen met oude hoeden,dito truien,poncho's,wijde broeken of ouderwetse rokken met vale kleuren met bruine,door de Peruaanse berglucht getekende gezichten onder warrig zwart haar naar hun werk in de velden. Liep in de richting waarin de gids van de Nederlanders(had zelf geen gids of ezels ingehuurd,wou het zelf doen)me had gewezen en na 5 minuten en een blik op mijn kompas had ik al het gevoel dat er geen flikker van klopte. Teruggelopen en es een local de weg naar Pocpa,het volgende dorp in de goeie richting,gevraagd. Die begon gelijk te lachen en wees me de tegenovergestelde richting;'You want to walk to Chiquian??',vroeg hij me met van die bruine pretoogjes. Was gister in het stikdonker goed carsick aangekomen en die gids de lullewapper wijst me de verkeerde kant op! Maar het zonnetje scheen terwijl ik over met keien bezaaide paden langs de luidruchtig bruisende Llamac-rivier afliep. Passeerde het dorpje Pocpa en hoefde enkel maar de carretera te volgen,ten westen van de Cordillera Huayhuash waar in totaal zo'n 3000 mensen of in dorpen of in bergnederzettingen leven. Langzaam slingerde de weg zich omhoog naar het op 3825 m. gelegen Pallca. Lage,groene,ruwe struiken met hier en daar wat bloemen en rijen kaarsrechte bomen groeiden naast de ondiepe,met rotsblokken bezaaide rivier. Kwam nu en dan een groetende local tegen maar liep voornamelijk alleen wat me goed beviel,in de verte kondigden donkere wolken regen aan. In Pallca klopte ik aan bij een hangar voor een kop koffie. Een rij houten keten bestemd voor 60 mijnwerkers voornamelijk uit Lima die hier 3 weken werken,slapen en dan een weekje vrij hebben vertelde Manuel,de administratief-manager me terwijl ik m'n 2e bak zoete koffie opslurpte met een boterham met kaas derbij. Verder in een lichte hagelbui terwijl de bergen en rotsheuvels in wolken gehuld werden en ik en de schaap-en rundergeleidende herders natregenden. Een persoon wonend in een piepklein,uit natuursteen opgetrokken hutje met rieten dak wees me 'Quartelhain' aan,mijn bestemming voor vandaag. De carretera nam een bocht van 180 graden en ik moest rechtdoor de velden in waar ik langs een smal riviertje een met runderschedels gemarkeerd kampje aantrof. Was nog de enigste en zette rap m'n tentje op. s'Avonds stonden er uiteindelijk 17 tenten,het is hier populairder dan ik dacht(shit). De wolken begonnen de plek langzaam te omsingelen en de regen hield aan terwijl ik een Knorr-maaltijdje(echte Nederlandse!!)kookte. Hoorde over een groep Israeliers van 18 die de vorige avond op een andere kampsite stonden te dansen op techno,die lui waren goddank een dag of 2 vooruit,fuck daar zou je een riotgun tegen willen gebruiken!! Stond de volgende dag om 06:00 op,ontbijtte en brak m'n tent af terwijl 2 fraaie 5500+-pieken me aanstaarden. Een arriero wees me de weg en knikte bevestigend terwijl ik naar een dichtbijzijnde vallei wees die richting oost liep,de juiste richting. Over een ruw,met keien bezaaid muilezelpad gevolgd door een Fransman en een Engels stelletje die er vanuit gingen dat ik de goeie richting uitliep en eveneens deze richting door hun gids aangewezen hadden gekregen. Omhoog over vage paadjes, hellingen met los gesteente en dikke rotsblokken. Ik en de Fransman zochten het pad hoger via de helling rechts van ons terwijl de andere 2 meer naar links en onder liepen. Al lullend over skydiven kwamen we erachter dat het beneden tocht wat makkelijker was dus over scherpe rotsbloken zo groot als 6 skippyballen omlaag wat niet echt comfortabel was met die rugzak om. En om er vervolgens via een oud,local herderinnetje achter te komen dat we de verkeerde vallei ingeslagen waren,godverdomme die vage aanwijzingen hier van die locale lui,zelfs van de gidsen! Na een 800 kilocalorien te hebben verbrand maar weer gevieren omlaag om weer van voren af aan aan een 4700 m. hoge pas te beginnen.1,5 uur kwijt,maar goed da hoort derbij als je alleen gaat. De lucht was verdomme weer es goed dichtgetrokken dus geen fiere pieken voor mij vandaag op een bescheiden,roodbruin rotsmassief en een mistige vallei na dan. De tocht omhoog was zwaar terwijl lichte sneeuwvlokjes om me heen omlaag kwamen die tijdens de afdaling aan de andere kant overgingen in lichte regen.Het trok echt helemaal dicht,snik,snik snotter! Ontmoette Markus,een 42-jarige Zwitser,die eveneens toekomstige klimplannen had en we spraken af voor een ontmoeting na deze tocht. Aangekomen op het kampje Janca(+/- 4100 m.) waar ik nog niet eens zover gevorderd was,hield ik het voor gezien en zette er mijn tent in de regen op om vervolgend een hele toiletrol nodig te hebben om de binnentent erna droog te krijgen,13:30. Tegen 16:00 lieten de dikke wolkenflarden glimpsen zien van de reusachtige 5870 m. hoge Rondoy,de momentele hidden giant,soms zag je gedeeltes van een enorme gletsjer of van een indrukwekkende piek even tevoorschijn komen boven het groene landschap. De volgende morgen staken deze prachtpieken in volle glorie af tegen de grauwe ochtendlucht,ze leken licht te geven. In de verte,in het noorden,lieten asgrauwe wolken een gordijn van neerslag los en was bang dat,gezien de windrichting en het weinige blauw boven ons,dat het mijn kant op zou komen maar dat zou uitblijven. Om 07:30 sjokte ik de vallei richting zuid in. Door zompige graslanden geflankeerd door groene hellingen en hier en daar moest ik even zoeken naar de soms erg vage trail. Nog voor de 4650 m. hoge Carhuac-pas die vandaag aangedaan werd troonden de superheftige pieken van de Yerupaja(met 6647 m. de eennahoogste van Peru),Jirichanca Chica(dit zegt velen van jullie veel he?) al majestueus boven de groene hoogvlakte uit. Enorme,donkere rotsgezichten bedekt met ijskoude,witte gletsjermantels die op je neerkijken en je herinneren aan je sterfelijkheid. Wilde paarden en koeien graasden op de vochtige,grassige hellingen. De zon kwam goed door en ik begon zowaar te zweten onder de lichtbewolkte hemel. De pas viel erg mee en om 10:30 bereikte ik het adembenemend mooie,turqoiseblauwe Carhuacochameer op 4138 m. hoogte. De bijna onnatuurlijke blauwe kleur van het water,een meer van enkele honderden meters breed is het,en dan die enorme pieken die erachter omhoog toweren!! Een half uurtje rust en verder langs een hutje opgetrokken uit adobe(modder,riet en keien) waar een 40-jarige vrouw die er al 10 jaar woonde me vroeg of ik een pint met haar wilde drinken,had het graag gedaan maar wou verder. Eerst richting oost om geweldig ruzie te krijgen met een riviertje,kon godverdomme nergens een ondiepe doorwaadbare plek vinden. Zoeken,vloeken en zoeken om uiteindelijk gefrustreerd m'n schoenen maar naar de overkant te smijten en ruim kniediep op blote voeten over de rauwe rotsbodem(haat ik!)door het ijskouwe,snelstromende water naar de overkant te waden m'n evenwicht proberend te houden met die 25 kilo op mijn rug,'domme!Maar....hoort derbij dan,jawohl! Bij een eenzame,maar vrij grote boerderij de weg nog es gevraagd richting de nederzatting Huayhuash (veel) verder zuid en omhoog puggen de rotsheuvels in via een vallei waar gletsjerwater doorheenstroomt om er na een half uur achter tekomen dat ik een veetrail(runderen e.d. trekken hier ontelbare trails over de hellingen)aan het volgen was,de main-trail liep aan de overkant. Yoooo!en weer naar beneden,het water over en nou over de goeie trail omhoog terwijl donkere wolken zich boven me begonnen te verzamelen,13:00. Door een enorm lange vallei,de Q.Carnicero,over en langs rotsen richting zuid. Onder een dichte lucht en een hagelbui over de 4600 m. hoge Punta Carnicero waar je stukken Inca-weg aantreft bestaande uit met natuurkeien gevormde paden van 1,5 m. breed en nog een 40 m. lang,valt nauwelijks op. Over zompige,modderige met keien bezaaide paadjes afwisselend omhoog en omlaag met enkel de wind als gezelschap richting het Carnicerococha-meer waar volgens mijn kaart een kampplek was. Om 16:00 kwam een meer in zicht waarvan ik dacht dat dat het juste meer was. Over rotspaden langs het meertje omhoog en ten zuiden van het meertje zoeken naar de kampeerplek die ik niet kon vinden,niks was er te zien. Zocht een vlak plekkie terwijl de hagelbui in kracht toenam en zette gehaast de tent op in the middle of nowhere,haalde vermoeid een liter of 4 water uit een stroming afkomstig van het meertje en gauw m'n Northface-huisje in,17:15. Bijna 9 uur gelopen dus de vermoeidheid zat der inderdaad in ja. Modderige(en inmiddels goed versleten)Meindl-schoenen uit,wat kleren verwisselen en terwijl het land om me heen wit werd gehageld trok de behaaglijke damp van m'n kokend pannetje thee m'n tent in. Met een bak warme coca-thee erbij m'n portie Italiaanse pasta opwarmen en snel werd het echt behaaglijk in de tent. Buiten werd het een dikke white-out en er heerste een oorverdovende stilte. Helemaal alleen op +/- 4500 m. in het hooggebergte in m'n tentje met een bak dampende thee en een pruttelend pannetje pasta,heerlijk!! Het hield uiteindelijk op met hagelen en de stilte bleef over. Terwijl ik later in de avond met een hoofdlampje in m'n slaapzak rielekst lag te lezen hoorde ik ergens verder-en hogerop in de bergnacht een lawine naar beneden donderen. Een mooi einde van een zwaar dagje. De volgende ochtend stak ik nieuwsgierig m'n hoofd uit de buitentent om verwelkomd te worden door een kraakheldere lucht en een 7-tal prachtpieken van 5500 en 6000+ die me vanuit de westelijke 'skyline' aangrijnsden,machtig wat mooi!!!De Yerupaja,Suila(Joe Simpson,'over de rand'/'touching the void') etc.etc. En goed geluimd vanuit m'n slaapzak onder de buitentent m'n bak thee en ontbijtje bereiden. De tent afbreken bleek minder gemakkelijk..... De damp van het gekook van gisteravond was goed gaan bevriezen s'nachts dus de tentstokken zaten ramvastgevroren aan de binnentent waardoor ik er effe flink met m'n fleecemouw over moest wrijven alvorens ze te kunnen te verwijderen. Om 07:45 kon ik het niet laten;Keek naar die immer prachtige natuurfenomenen,zoog een parij van die heerlijk,frisse berglucht in m'n longen en liet de kreet Eindhovuuuh! een dikke 30 seconden door het hooggebergte echoeen. Off we go! De trail was weer erg vag dus besloot om maar de ezeldrollen te volgen. Kwam om 09:00 uit in een soort van kom waar 2 'hutjes' stonden,riep een paar keer 'HOLA!' maar geen response. Een riviertje baande zich bruisend een weg naar het oosten,door locals uitgegraven sleuven leiden water naar een primitieve bassin vlakbij een van de huisjes. De wolkendekens aan de voet van een van de grauwe bergen behorend tot de keten van de Cordillera Negra leken kunstmatig aangebracht en de zon scheen fel. Moest naar het zuiden dus liep omhoog richting een vallei iets zuidwestwaards om es te gaan kijken,zag daar iemand lopen. Kwam uit bij een bijna tandeloos oud vrouwtje met een klein kind in haar hand die me richting de vallei ten westen van deze wees. Naar beneden,weer omhoog terwijl m'n spieren aangaven dat ze aan rust toewaren. Een eindje door een schapenherder begeleid om in Huayhuash(1 huisje) uit te komen op 4330 m. Bleek dat ik een 'nieuwe' trail gedaan had voor een kilometer of 8. De maintrail liep ten westen van die van mij,een kilometer of zo. Besloot om hier es een dagje uit te rusten en werd uitgenodigd door Armando,een sympathieke bergbewoner die het enige huisje van Huayhuash 12 jaar geleden had gebouwd in 15 dagen tijd. Buiten het seizoen woonde hij vlakbij Lima. Er werd gelijk melk voor me kekookt in het keukentje links langs het huisje,een klein hokje met een tafelthe,wat bankjes bedekt met schapevachten en een stookplek. Een jong neefje(11) van Armando bereidde een Pachamanca voor;een kuil waarboven keien piramidevormig worden gestapeld,daaronder wordt een vuur gestookt en er worden lappen grond tegen de stapel keien gelegd,halfrond,om de hitte beter vast te houden. Na een poosje wordt het vuur gedoofd en leggen ze repen schapevlees tussen de gloeiend hete keien en dekken de hoop af. Smaakt goed mag ik zeggen,Huayhuash-shoarma! Armando heeft een 150 schapen rondbleren,zijn tante ook nog een 30. 250 meter verderop zetten de 1e binnenkomende trekkers hun tenten op terwijl de mijne pal voor het huisje stond. Kreeg eten van deze mensen,s'middags,s'avonds en de volgende morgen en bij kaarslicht praatten we over onze afkomst etc. etc.Echt erg symphatieke lui weer! Armando vertelde over Peru en de bergen. Tandartsen en ziekenhuizen hebben ze hier allicht niet dus als er iemand ziek wordt dan wordt het of met natuurlijke middelen bestrijdt of het is en 4 a 5 uur naar het eerstvolgende dorp per paard waar een dokter zit,als het echt serieus is dan verder met de bus naar de eerstvolgende stad. De U.S.government 'steunt' de arme campesino's(boeren,herders etc.) van Peru via Peruaanse overheid met subsidies maar die subsidies waren en zijn i.v.m. die corruptie binnen de Peruaanse overheid een illusie voor deze arme mensen. Novib heeft al eens een reportage uitgezonden over de gevolgen van het besluit van de Braziliaanse overheid in overleg met de U.S. overheid om de minimumprijs van koffie op te heffen waardoor vele koffieboeren in zware financiele nood kwamen. Om dan toch hun gezinnen te kunnen onderhouden begaven velen van hen zich in de drugsproduktie om een centje bij te verdienen. De U.S. overheid is eveneens betrokken bij de 'war against drugs' waar ze dus ook geld insteken en veel van de arme campesino's zijn door de hulp van dezelfde 'subsidieerde' overheid achter de tralies beland of erger... Die zogenaamde subsidies voor de boeren zouden dus de drugproduktie terug kunnen dringen alleen helaas gaat het in de praktijk net wat anders. 4% van de Peruaanse bevolking staat achter de huidige president. Door de sterk aangescherpte politiecontrole is de drugstrafficking wel wat teruggedrongen,vroeger kon je pakken cocaine spotgoedkoop op de openbare markten kopen,de politie was destijds bang vanwege het enorme vuurwapenbezit-probleem. De volgende morgen weer... Veel te bewolkte lucht boven de Cordillera Negra en na een ontbijtje met de familie nam ik hartelijk afscheid van ze,hoefde niet eens te betalen voor hun gastvrijheid(terwijl andere trekkers op hun vraag naar voedsel niks kregen,maar ZIJ hadden gidsen en ezels en grote tenten etc. HAHAHA!). Liep omhoog via de trail een heuvel op en keek nog es om;langzaam joeg de wind dunne wolken door de vallei richting Armando's huisje,grove,door wolken omsluierde,pieken(de Quesillo,5600 m. en de Huaraca,5537 m.)torenden enorm en dreigend boven het woningkje en de heuvels uit. De 180 schapen + eentje,er was er eentje geboren vanochtend,blerden in het rond terwijl het huisje langzaam werd opgeslokt door de wolken,draaide me om en liep verder zuidwaards de hooglanden in,weer een erg plezierige herinnering aan een ontmoeting rijker. De trail liep gestaag omhoog richting de Portachueto de Huayhuash-pas van 4750 m. Liep weer lekker alleen terwijl ik een poosje m'n blik niet af kon houden van een schitterende,piramidevormige piek met een enorme gletsjerschouder die er niet normaal fraai stond te zijn. Het Viconga-meer openbaarde zich een 4 uur later onder me,4407 m. De grote,ronde,witte paddestoelachtige pieken van de Cordillera Raura doemden erachter op. De campsite was een groot veld met een stevige wind. Iets verderop bevinden zich (volle) hotsprings en in een gebouwtje vlakbij verkochten ze drinken en vis(trout) uit het meer gevangen dus da werd effe later door enkele medetrekkers lekker gebakken en lag boven op m'n vruchtenrijst met kerrie s'avonds! De zonsondergang kleurde de wolken boven de Puscanturpa-bergen vuurrood en het werd tijd voor thee en chocolate-mousse! De volgende dag moest er een pas van 5000 m. overgestoken worden,de Punta Cuyoc. Vlakbij deze Punta liep ik vlak langs de noordwand van de Cuyoc met zijn ontelbare nissen in de rotswanden en een prachtige,dikke gletsjerdeken. Liep er echt vlak langsaf,kon 'em bijna aanraken. Het uitzicht vanaf de 5000m. hoge Punta was as usual vet over een enorme vallei en een tandenrij van pieken verderop. The way down was slopend voor de knieen,zeker met die rugzak om,zo steil naar beneden over losliggend gesteente en gruis. Hierop volgde een kilometerslange trail,voornamelijk vlak of dalend,door een groene vallei met rotswanden en een rivier. In de Huanpatay-vallei moest ik een stukje omhoog over rotspaden terwijl er bergen vanacher omhoogrezen,alswaren ze vlakbij,het geheel weer die surreele aanblik gevend. En weer slopend omlaag om bij het dorpje Hueyllapa op 3500 m. uit te komen. Tent opgezet op een omheind voetbalveld wat daarvoor beschikbaar was gesteld. s'Avonds lekker bier drinken bij de tent,damn! wa lekker!! 6,5 uur gelopen vandaag. Het dorpje bestaat uit enkele tientallen primitieve woningen met golfplaten daken en hier en daar een opgeverfd verandatje. De lucht aan het einde van de vallei kleurde s'avonds rood-geel-roze op,een menigte locals stonden enthousiast te volleyballen,de dagelijkse beslommeringen vergetend,en ik kokkerelde m'n pastatje klaar. En they saved the last for worst...De volgende dag van 3500 m. continue door kleurige valleien onder de zon omhoog naar 4750 meter,fuck dat was zwaar. 4,5 Uur omhoog,omhoog en omhoog.... Een Italiaans stel van in de 50 die gebruik maakten van ezels passeerden me,hun tempo was,zeker gezien hun leeftijd indrukwekkend maar ze werkten in de bergen thuis in Italie vlakbij de Mont Blanc. Op mde Punto Tapush met 2 Duitsers,Zwitser Markus en een Israelier(OK) wat gelunched en blij zitten zijn dat we die pas gehad hadden. In het westen hingen dikke regenwolken in de lucht,de met stapelwolken versierde blauwe lucht in het oosten en verder noordwaards accentuerend. Besloot om het Jahuacochameer te skippen(heb onderhand genoeg fucking meren gezien)en de dag erop met Markus en consorten gelijk door te lopen naar Llamac. Gekampeerd op een heuveltje op 4300 m. gadegeslagen door een bende runderen als hadden we publiek. De Israelier had ook klimplannen dus nu waren we al met zo'n drieen,die gozer had 4,5 Israelische dienstjaren(leger) achter de rug en had met de Israelische top 100 meter sprint meegedraaid,tering die gast kon lopen! De laatste dag daalden we af langs een goed bruisende,gezwollen rivier terwijl de vegetatie rijker werd,vroeg bij een herdershut tegenover de rivier(schreeuwde eigenlijk) naar de weg en effe later besloot Markus om via een steile helling omhoog te klimmen langs van die doornplanten,over gras e.d. Mezelf een 20 minuten omhooggevloekt met die dikke rugzak om om uiteindelijk toch een behoorlijk stuk afgesneden hebben. Het laatste stuk van een kilometer of 10,14 was erg fraai,het slingerde zich langs fikse hellingen,hier en daar een smal paadje langs een goed steile helling en het weer,echt niet normaal de blauw hier in de bergen af en toe.Verre,verre vergezichten en in de verte bergmassieven. Dat deze kilometers en kilometerslange trail met handenarbeid is aangebracht..... Uiteindelijk een 650 verticale meters omlaag via een eindeloze,slingerende trail,de rugzakstraps pijnigden m'n schouders en het was weer enorm belastend voor de knieen maar een dik uur later zat ik aan m'n bordje eten in hostal Santa Rosa in Llamac waar het 8 dagen geleden begon,alsof het gisteren was. Een wandeling hier levert je beelden op van de non-gemoderniseerde Peruaanse levensstijl in een dorp. Leemblokken fabricerende kerels,vuile,voetbalende kinderen(vaak met lekke bal),een ruiter die door de zandstraten kletterd,op straat keuvelende of breiende vrouwen met de kleurige,ouderwetse zuid-Amerikaanse kledingdracht en vaak met hoed,ingezakte,met roestige hangsloten afgesloten deuren en uit adobe opgetrokken huisjes,dit alles omrings door met gras bedekt rotsgebergte,zuivere berglucht en een enkel door mensengeluiden onderbroken stilte. Lopen,navigeren,tent opzetten,eten bereiden,eten,lezen,relaxen en slapen en meer doe je niet tijdens zo'n prachttocht,dat er nog vele mogen volgen. Alleen niet in zo'n gehorige hostal na de trek waar s'nachts een Peruaan zo'n angstaanjagend harde scheten begon te laten dat ik er wakker van werd en al schijtend naar buiten rende om vervolgens om 02:00 nog effe te gaan buurten met z'n kamergenoot totdat ik 'SHUT THE FUCK UP!!!!!?' riep. Fuck!Die vent klonk echt alsof 'ie openspleet! De volgende dag om 16:30 sprak ik in de straten van Huaraz af met Markus en Guy(Israelier) om elkaar te ontmoeten om een en ander af te spreken over een beklimming. Oeh wa lekker die warme douche over die vette kop van mij s'avonds en da lekker zacht bed. This is where I love to be!