Cordillera Blanca
30 mei 2004
Aloha allemaal!
En we zijn wieder on the road!L'individual fait la force nu.
Op 16 mei nam ik afscheid van David en Marco(de Peruaanse koks wiens appartement ik een dag of 3 voor mezelf had,toffe gozers!),Walter(eigenaar restaurant Don Paco,dito gast)en Tsje(werkneemster daaro). Keek vanuit m'n taxi nog een keer omhoog naar de fraai geconstrueerde trap op de helling van Cerro Apolonia,onder een kraakheldere lucht,vanwaaruit Inkaleider Atahualpa een kleine 500 jaar geleden zijn 'troops' overviewde vlak voor de Spaanse verovering terwijl we over het antiek ogende Plaza de Armas reden.Damn!Heb mooi herinneringen hier en ga dit tranquille stadje missen!!!! Nam een bus naar Cajabamba over de oude carretera richting Trujillo. Een rustig dorp met weinig modernisering waar alles nog ouderwets Peruaans z'n gangetje gaat,traditioneel,kleurig geklede mensen,veel muilezels,fruitverkoopster op een straathoek,bouwvakker met nauwelijks menselijke,versleten voeten in afgetrapte leren sandalen achter zijn kopje koffie... De volgende dag naar het mooie,op 3000 m. gelegen Huamachuco met +/-3000 inwoners en een groot,chic Plaza de Armas. De volgende dag vandaaruit een walk(m'n eerste hike sinds 2,5 maanden)naar de ruines van Markahuamachuco op een semibergtop van 3500 m. Een mooie hike door zonnige,stoffige highlands. Na een uurtje of 2,5 kwam ik op die top aan;Een kasteelruine,kleine huisjes,een monasterie etc. staken af onder de azuurblauwe lucht.
+/- 600 jaar oude preInkaruines waar eens een koning gesettlet zat die vocht aan de zijde van de noordelijke Inkaleider Atahualpa.
De warriors van dat rijkje stichtten destijds de provincie Huamachuco. Het dorp lag in de verte in een uitgestrekte vallei te blinken;een cluster van daken in het zonlicht. Modernisering is wat beter zichtbaar in Huamachuco;Muilezels staan aangebonden achter een moderne grondverzetmachine. De volgende dag verder richting Trujillo via wederom die oude carretera. Door grauw,ongerept,rotsig in the middle of nowhere-terrein;We moesten hier en daar omrijden door het gras en over rotsblokken omdat een vrachtwagen zich volledig vast had gereden in de modder.En we knorden voort. Bij een goor wegrestaurantje gestopt voor een almuerzo waar tientallen mensen tegelijk hun eten wilden scoren,niemand die op iemands beurt wachtte maar dat is niet zo'n probleem als je gemiddels een kop groter als de rest bent. Hierna werd er intensief aan de weg gewerkt met oponthoud als gevolg. Om 17:30 arriveerde mijn taxi bij hostal Lima in het centrum van trujillo,de 3e na grootste stad van Peru met 650.000 inwoners nabij de kust. De chauffeur nam mijn kleine rugzak,ik mijn overvolle grote en we zetten ze binnen voor de receptie neer en ik ging effe later na naar de kamerprijs gevraagd te hebben naar buiten om pal voor de ingang de chauffeur te betalen. Iemand vroeg iets vaags aan me in het Spaans en liep door en ik ging weer naar binnen om te constateren dat mijn dierbaar Jack Wolfskin-rugzakje wegwas,Zenuwachtig doorzocht ik de receptie maar niets en die man van de receptie had met z'n rug naar de ingang toe gestaan omdat 'ie allerhande rotzooi uit een kast aan het trekken was. Een persoon leidde me af door me iets te vragen zodat ik met m'n rug naar de in-/uitgang bleef staan en de andere sneakte op een halve meter achter m'n rug weg met mijn rugzakje,ze stonden al binnen toen ik arriveerde. Mijn 2 camera's,dagboek vanaf 10 maart,volgeschoten fotorolletjes met 200 foto's van mijn tijd in Cajamarca,de reis van Cajamarca naar Iquitos,al mijn boeken,discman en al mijn muziek,hoogtemeter,hoofdlamp etc.Mooi kut! Gelijk naar de toeristenpolitie en in het Spaans mijn verhaal gedaan,moest de volgende dag terugkomen met een carnet wat ik bij een bank op moest halen en ze zouden een verklaring voor de verzekering opstellen. Een 2e handse Canon spiegelreflex-camera gekocht(wie weet van wie DIE is geweest)en nog effe gebuurt met een stoer Japans meisje die met een choppermotor vanuit Japan via Rusland,Scandinavie,west-en oost-Europa naar tunesie was gereden om daar met motor en al op het vliegtuig richting Buenos Aires(Argentinie) te stappen en daar verder te rijden. Nieuwsgierig vroeg ik hoelang ze al onderweg was.10 Maanden!!!!! Typisch Japans weer maar evengoed stoer helemaal in der uppie. De volgende dag dat carnet opgehaald,naar de politie voor die verklaring,naar migraciones om voor $30,- mijn Peruaanse visastempel een maand te verlengen en wat nieuwe boeken gekocht + een nieuwe lonely planet. En weg hier! Om 16:00 arriveerde ik in het oude vissersstadje Chimbote,wat een stinkstad! De dense smog van de industrie rondom de busterminal reduceerde het zonlicht tot een bleek schijnsel en in de stad kwam de enorme zilte zeelucht me tegemoetgewalmd,alsof ik een enorme,ongewassen vagina binnenstapte. Een stinkend,maar goedkoop kamertje genomen en de volgende dag werd mijn rugzakgejatkater al snel weggevaagd door de prachtige route via de ca
ñon del Pato richting Caraz,nabij de Cordillera Blanca. Steile ravijnen,woeste rivieren die zich een weg baanden door heftige,steile,roodbruine rotspartijen. Caraz is een relaxte plek op 2250 m. waar ik 2 Franse biologiestudentes ontmoette.Ze hadden 7 maanden in de omgeving van Arequipa gewerkt als praktijkonderdeel van hun studie en hadden nog een paar weken om te reizen De witte,scherpe pieken van het SantaCruz-massief en de dikke, vergletsjerde bulkpieken van de Huascaran(met 6768 m. de hoogste berg van Peru en de 5e hoogste van het continent) staken boven de omringende heuvels uit. Aan de andere kant werd het stadje verfraaid door de aanblik van de grauwe rotspieken van de Cordillera Negra.
We(ik,Cathy(24) en Marion(23) besloten samen de bergen in te gaan,regelden spullen zoals een tent,brander,eten op de markt etc. en de volgende dag vertrokken we met een minibusje richting Cachapampa op 2900 m. aan het begin of het eind van de beroemde 4-daagse SantaCruz-trek. Voor 5 Soles een permit gekocht en hij kon! Een rugzak van dik 25 kilo op mijn rug(had snel al het zware eten etc. in mijn rugzak gepropt om nobel te doen maar ik zou het verdomme weten!) en via een smal zandpaadje omhoog het zonnige rotsgebergte in. Het pad volgde de van gletsjers afkomstige rivier. Naarmate de trail vorderde lieten de eerste witte pieken zich bescheiden zien,seemingly onbereikbaar vanachter de grove rotswanden en -pieken. Om 14:00 bereikten we het 1e kampje,zetten onze tentjes op en kookten in een grotje onder een enorm rotsblok terwijl de zon zakte en enkele prachtige,scherpe 5500- en 6000+ pieken aan de oostelijke horizon langzaam vervaagden. De dames spraken enkel Frans en Spaans maar we wisten ons aardig te handhaven en het bleek me amusant gezelschap. Na enkele gezellige uurtjes met spaggeti wensten we mekaar buenas noches onder een fonkelende sterrenhemel. Weer 2,5 maand geleden dat ik voor het laatst op de flanken van de Aconcagua in mijn Northface-huisje had gelegen. De volgende ochtend zipte ik om een uur of 07:00 mijn tentrits open en liet de koele bergwind in m'n gezicht blazen,de koude zou snel verdreven worden door de ongehinderde opkomende zon. Vandaag liepen we langs het Ichiccocha-en het Jatuncochameer. 2 Schitterende meren,azuurblauw als de kleur van lichtblauwe mensenogen. Omringd door puin-en grashellingen,schilferige bomen met lichtbruine,alle kanten opgroeiende stammen en takken en grof gebladerte. De fraaie aanblik van de meren duelleerde met de aanblik van de ijskoude,witte pieken die er als watchtowers bovenuit torenden. Kleine als grote wespachtige stekende insecten dorstten naar ons bloed en binnen de korste keren zaten onze handen en onderarmen onder de kleine,ronde,lichtbloedende wondjes. Bij het punt Quishuar besloten de meisjes om via een andere weg naar boven te lopen om even naar de Alpamayo te gaan kijken,stemde in zonder mijn tegenzin te laten blijken. Mijn schouder-en beenspieren begonnen goed te protesteren en de 1e verzurinkjes begonnen zich te melden. Cathy en Marion hadden duidelijk minder last van de hoogte en ze liepen mooi voor me uit,prachtig!Maar ooh,wat liep onze wouldbe berghero af te zien! Het pad slingerde zich uitputtend omhoog en toen we noordwestwaards liepen verhieven de prachtige zuidwanden van de Quitaraju(6036 m.) en de Alpamayo(5947 m. en bekroond tot de mooiste berg ter wereld) zich. Hier een almuerzo en terug om via een door reeds tienduizenden mensen uitgesleten pad richting het kamp Taullipampa te lopen op 4250 m. Blij was ik toen ik er met de 2 mademoiselles aankwam. Het massief van de berg Taulliraju(5830 m.) stak er overdonderend bovenuit,heftag! Een fiere berg bedekt met vervaarlijke gletsjers en een spitse,kartelige top. Donkere wolken koersten langs die berg richting ons luchtruim dus we zetten rap de tenten op. Weinig sundawn,veel wolken en rain during the night. Slechte nachtrust ook maar wel prettig om s'nachts het constante geluid van stromend gletsjerwater te horen. De dag erop zonder bepakking naar het basiskamp van de Alpamayo gelopen,een mooie walk en gezellig ouwehoeren met de mademoiselles.Nog naar een meer aan de voet van een gletsjer gelopen,die over een4 a 5 vijfduizenders 'gedrapeerd' lag en terug na wat koffie en chocola. Lezen en zonnetje pakken in het bergkampje de rest van de dag en lekker aardappelpuree Frankrijkstyle gegeten. De volgende dag de pas 'Puenta Union' van 4760 m. Deelde m'n lijden met Felix,een Duitser die eveneens zonder gidsen en ezels op pad was. Langzaam,immer langzahm omhoog terwijl het Taullirajumassief ons tot wandelende poppetjes reduceerde,ezels of muilezels volgeladen met 'luie' toeristen drongen zich langs ons. Tering,op een geven moment begon de vermoeidheid en de hoogte me dermate te raken dat mijn gedachten een bietje de verkeerde kant opgingen;'Wat doe ik hier,what the fuck ist falso mit mir!!'Demotiverend!!!Die knieblessure en 2,5 maand echt helemaal geen beweging,behalve met mijn rechterpols dan,hadden me un bietje de das omgedaan,maar we geven verdomme niet op wittewal!!!! Kwam uitgeput op de pas op 4760 m. aan waar Cathy en Marion op me hadden gewacht,de skatjes,en Cathy zei;'Ik heb een goede mededeling!'. Ik antwoordde;'Ja,si het gaat vanaf nou alleen maar naar beneden!' Cathy;'Ja,en het is nog 5,5 uur naar het volgende kamp!'F###$&><%X!!!!!!!! En naar beneden over slipperige rotsblokken door de regen en de bergmist met de fiere,Franse outdoordames!Jawohl! Maar verder beneden na een pauze met wat eten ging het beter en na een wandeling op lager niveau tussen die prachtige,schilferige bomen door en langs wilde paarden grazend lands een rivier op die helgroene velden kwamen we op het kamp aan gelegen op een uitgestrekt veld,4250 m. wederom. Gevieren(Felix der Deutscher er ook bij) eten en lezen en maffen. De dag erop naar Colcabamba,een bergdorp,gelopen en vandaaruit in een minitoyotabusje verder wat niet ging want het vol met Israeliers,Fransozen en een Brabander volgestouwde busje trok het niet de helling op dus weer een eind lopen. Een eind verder,en hoger!,weer ingestapt om een eind verder weer over te stappen in de dichte laadbak van een vrachtwagentje,zo konden we ongezien de entrancepoint passeren en hoefden we geen 60 Soles te betalen($15,-). Rammel de bobbel!daar ging over haarspeldbochten die we niet konden zien dus gooiden we een van de deuren open om van de gletsjers en de rotsen te genieten. Maar WIJ stapten uit op een hoog punt op 4750 m. omdat de dames het wel leuk vonden om vanaf hier te lopen en ik had het verkeerd begrepen! Kuuuuutt,zag het vrachtwagentje over ONZE route over de kilometerslange haarspeldbochtcarretera naar beneden verdwijnen richting een prachtig meer,alleen kon vanwege de afstand,mijn conclusie en de dichte mist en de regen + een diahrreeaanval die pracht niet meer zo waarderen. Uiteindelijk maar een passerende,grote public transportbus genomen naar Yungay,de dames stapten eerder uit;Ze dachten als ze na vijven het entrancepoint passeerden dat ze niet hoefden te betalen,maar WIJ(Felix en ik),die in de bus bleven zitten zovan dikke fuck,hoefden ook niet te betalen. s'Avonds in Caraz een douche,JAAAAAAPFFFFRFFFFGODVERDOMME!!
Koud water!Heb in totaal zeker 5 maanden met koud water gedouched maar net nou!in een hostal waar ze beweerden WARM water te hebben. Met de kippevel op m'n bulder,kloten zo groot als rozijntjes en maatje pink tussen m'n benen stond ik vloekend m'n kop te wassen. Effe was ik het HELEMAAL beu.+/- 8 maanden tochtige,stinkende,lawaaiige hotelkamertjes,krakende,muffe,te smalle,te korte of allebei te bedjes,gore WC's,moeilijk pitten in een mummyslaapzak op een flinterdun matrasje in en klein tentje op berghellingen in Ecuador,Peru,Argentinie,spinnen of duimgrote torren die s'nachts je hand of haren inspecteren terwijl je half op luchtmatrasje en half op harde leemgrond ligt,Peruanen die midden in de nacht voor je kamerdeur gaan staan ruzien,om 04:30 is in en hotelletje de 1e Peruaan wakker met TV op de kamer en iedereen is wakker,lange busritten,hier en daar een diarrheetje en dan nou een kouwe douche godnondedju!! Maar de volgende morgen was de Brabantse mentaliteit(kuch,kuch!!)alweer bijmekaargeschraapt en geslapen,s'avonds met de dames bier drinken in cafe de Rat en de dag daarna vertrok ik met Cathy en Marion richting Huaraz waar je de prachtpieken als een lijst het stadje ziet omringen.Dit is het bergoutdoorMecca van Peru en de aanbiedingen op dat gebied zijn letterlijk en figuurlijk duizelingwekend. Een laatste avondje met de mademoiselles en trakteerde ze op een fles goeie Peruaanse wijn en (jawel!) Franse kaas met toast en we(vooral de dames) werden un bietje teut De dag erop namen we afscheid,Franse knuffeltjes en op naar het volgende avontuur!