Zit hier nu van een grote fles bier te genieten van het feit dat ik morgen 2 weken op vakantie ga naar de Galapagos-eilanden. heb lekker de tijd dus hier een verslag van de beklimming van de Chimborazo en de el Altar. Sander,als je wilt zet het maar op die lavalounge site,maar de foto´s komen volgend jaar pas,kwaliteit hier is niet zo goed.

Na afscheid van Jeris die bij me was blijven slapen om 09:30 vertrokken met een 4x4 richting Ambato in het zuiden waar we zouden lunchen. Straatkinderen aten de etensresten van vertrokken klanten op,een normaal verschijnsel hiero. Volgens berggids Marco telt Ecuador momenteel zo`n 4 miljoen straatkinderen terwijl er maar voor de helft faciliteiten bestaan die hen voorzienvan ontbijt,lunch en soms avondeten.mensonterend. On the road werd de westelijke horizon ge(ont)sierd door de wolken van rook en as uitgestoten door de momenteel op orange-alert staande ontwaakte vulkaangigant Tungurahua. Na 2,5 reden we het Chimborazo national park binnen. Een ruig,dor landschap geimperfectioneerd door een asfaltweg. De Chimborazo(met 6310 m. de hoogste berg van Ecuador)werd me nog niet gegund door moeder natuur,de mist verhulde de gigant met een basis met een diameter van 66 km. Met (uiteraard) volcano van satyricon op mijn headphones reden we de wolken in. Na nog 2 uur rijden kwamen we uit bij de eerste hut op 4800 m. waar ik Lloyd (Engelsman) ontmoette die eveneens de berg kwam beproeven. D=schoenen aan,rugzak om en richting de Whymper-hut op 5000 m. De berg liet zich nog steeds niet zien. Er waren maar drie andere zelfstandige klimmers aanwezig,een verademing vergeleken met de toeristenmagneet Cotopaxi. We zaten aan tafel wat te buurten toen plots Marco ons riep en gebaarde dat we ons naar buiten moesten snellen. Het 1300 m. hoge gezicht van de Chimborazo staarde ons aan. De vette bulk van een gletsjer lichtte op in het licht van de knalrode zon die in tegenovergestelde richting snel achter de horizon zakte. Om 19:00 gaan slapen(en ook echt geslapen!) en om 23:00 opgestaan. Om middernacht begon de klim en Lloyd in ik waren er klaar voor. Klimmen hier zo dicht bij de evenaar is anders dan bijv. in de Himalaya.´ De luchtdruk is hier op 5000m. net zo laag als in de Himalaya op 5600 m. Eerst over zand en rots onder de sterren naar de gletsjer op 5350 m. Beneden ons de hoofdlampjes van de andere klimmers. De gletsjer bestaat uit harde sneeuw(daarom snachts klimmen als de vorster nog goed in zit) en (firn) ijs. en is steiler dan de Cotopaxi. Als we even rust hielden voelde ik mijn tenen tintelen van de kou. Tijdens het klimmen wisselde ik regelmatig van techniek(linkszijwaarts,rechtszijwaarts etc.) om verzuring van bep. spieren die je toch al nooit gebruikt te voorkomen. Vergeleken met de Cotopaxi passeerden we minder gletsjerspleten. Ik zag iets wat leek op de top.´´That`s 5900 m.`,zei Marco. Toen we de 6000 m. gepasseerd waren kreeg ik een uitzinnig gevoel,mijn eerste x boven de 6000 m.!! In de verte lag de stad Ambato te glinsteren. Boven ons bevond zich een brede enkele meters hoge ijswand boven een gletsjerplateau wat me even deed denken aan een mini-versie van het Turkse Pammukale.Spleten,prachtige lange ijspegels blinkend in het licht van de opkomende zon. Achter ons de piramidevormige gigantische schaduw van de berg over een landscape dat baade in geel-oranje-blauwe ochtendkleuren. `Nog 20 min.´,zei Marco. Ík voelde me sterk en had het gevoel het te gaan halen. Iedere keer wanneer ik dacht de top bereikt te hebben bleek het weer een iets lager plateau te zijn,werd er wanhopig van. Klimmen op 6200 m.hier is hetzelfde als klimmen op 6800 m. in de Himalaya. Ik moest iedere 5 of 10 stappen uitblazen. Het moet lukken!! Toen we op de top arriveerden en ik echt moest rusten zag ik verderop een nog hoger plateau,dit kon niet waar zijn!! Godverdomme,dat is de top en doordat er in het recente verleden een flinke berg ijs naar beneden was gekomen moesten we via een omweg naar de 6310 m. wat 1,5 uur zou duren.(en nog terug) We stonden op de eerste top van 6270 m. en ik herinnerde me de oververmoeidheid tijdens de afdaling op de flanken van de Cotopaxi en op aanraden van de gids hielden we het hier voor gezien. Een gigantische wolkendeken lag onder ons en het zicht reikte over de honderden kilometers.Moet zeggen dat het zicht op de Cotopaxi-top gaver was. Tijdens de vele handelingen die je in je leven verricht is het goed om er het maximum uit te halen en tevens vaak een kunst,maar het is evengoed een kunst om je bij bepaalde situaties neer te kunnen leggen en het bereikte resultaat alsnog toe te juichen. Mijn hoogterecord gebroken;de 6270 m. hoge voortop van de Chimborazo! De afdaling verliep goed en zonder de oververmoeidheid als tijdens de vorige klim. Beneden op 5400 m. blonk de berg in het felle zonlicht als een gigantische besneeuwde paddestoel geflankeerd door met sneeuw en ijs bedekte rotswanden waaronder doorzichtige ijsklompen ter grote van skippyballen lagen. Chimborazo:Ooit kom ik terug met vrienden om je dak te betreden.

terug