And everyday under a blue or a pale grey sky we did arise and pledged allegiance to the flag of the l'union fait la force and to the journey for which it stands,one gringo,two horses,under god,invincible(!!),with liberty and a beer for all!! Cajamarca,de oude Incastad,is bereikt en hier gaat op gedronken(zopen) worden. 5 weken en 2 dagen duurde de 5- a 600 kilometer lange reis en m'n gezicht heeft zo'n 5 x een nieuwe huid gekregen.Bij 12 Peruaanse families,rijstverbouwers,boeren,bananeplanters,paardevolk etc. mogen verblijven.De eenzaamheid begon ondanks de onveranderlijke vriendelijk-en gastvrijheid van de mensen wel z'n lege kop op te steken.Ik heb tijdens die 5 weken 2 ontmoetingen gehad waartijdens ik in het Engels kon communiceren;1 Keer in San Ignacio met een motorrijder die van Tierra del Fuego(zuid-Chili)onderweg was naar Alaska en een keer 5 minuten met een persoon die werkzaam was als gids die ik s'morgens,onderweg naar Chiguirip,tegenkwam.In Chiguirip vertelden ze me dat ik de eerste Gringo was die ze(mensen die daar geboren waren) daar ooit hadden gezien.Je bent constant de vreemdeling,de Gringo,moet constant communiceren met een taal die je lang niet helemaal eigen bent(maar doe m'n best,Spaans is gaaf)en op den duur gaat dat best vermoeien plus je bent alleen tijdens elke sit! uatie dus je kunt op niemand terugvallen, maar nog voor geen goud dat ik dit had willen missen. Vanuit Chota naar Bambamarca met zo'n 7000 inwoners waar ik m'n paarden bij campesinos achterliet en es goed sliep na een 30 kilometer lopen in een prettig klimaat.Onderweg werden mijn papieren gecontroleerd de persoon in kwestie liep met een kameraad een eind met me op,me afsnijweggetjes aanwijzend,In rokken en vaak paarsgekleurde ponchos of dikke truien gehulde boerenvrouwen met dik zwart haar vergezeld door vuile kinderen groetten me. Vanuit Bambamarca naar Hualgayoc.De weg bleef maar stijgen en stijgen,eerst nog langs kleine dorpjes waar we als waren we aliens nagestaard werden,vervolgens het gebergte in.De carretera slingerde door ruige rotspartijen langs een ghosttown, ravijnen met erboven hier en daar een woning waar ik drinken en koekjes aangeboden kreeg. Mensen wilden m'n paarden kopen,vroegen welke provincie Holanda was en of ik hun zoontje in m'n rugzak mee naar Nederland wou nemen etc. In een prachtvallei,tussen het rotsgebergte,zag ik eindelijk na een 35 kilometer(lopen)het zonlicht op Hualgayoc's golfplaten daken weerkaatsen. Vroeg een oude kerel op een paard om een pasto,nog een half uur lopen verdomme. Langs de stad (met stiergevechtarena) en uiteindelijk omhoog de heuvels in puffen.Bleek het hier op 3500 meter te liggen. Voor zijn boerderijtje uitrusten met gaaf zicht over het stadje waar ferme rotspartijen hun schaduwen over wierpen. Erachter een zicht van tientallen kilometers. Met vader(75) en zoon(20) een fles champagne leeggemaakt en in het dorp een 30 eieren,groente etc. gehaald en in het boerderijtje me weer es goed vol kenne stompen. s'Avonds terwijl ik al in bed lag werden m'n voeten opgetild door een dame,een andere schoof er kussens onder en weer een ander legde er dekens onder waarop de eerste weer vroeg of m'n bed zo in orde was,jawohl!!s'Nachts vond opa het normaal om om 02:00 muziek te gaan luisteren en de familie blijkbaar ook,wakkergehouden door van die Spaanstalige Marco Borsatohufters. Hier een dagje rieleksen en Henrique,de zoon,wist een kortere route dwars door de bergen naar Cajamarca.Hij zou me vergezellen tegen betaling. Langs de carretera aldaar heb je bijna nergens huisjes en in 12 uur zouden we Cajamarca kunnen bereiken dus ik stemde in.s'Morgens om 05:00 wou ik de paarden gaan halen in de dikke mist en weer nergens te bekennen.Hoorde de familie al tegen elkaar fluisteren;'Oh no,los gentes roban los caballos'(ze hebben de paarden gejat).Fuck,nee man,niet nou net een dag voor Cajamarca.Ze waren echt nergens te bekennen.Na een half uur bleek het weer het oude verhaal,ze stonden met z'n tweeen achter rotsen een eind naar onder doodkalm te grazen,de ene(Sol waarschijnlijk) had zich weer losgerukt en de ander erachteraan.De vlinders in m'n bulder gingen weer liggen en na het ontbijtje vertrokken we met de groeten van de familie. We bereden de beesten,langs dreigende door mist omhulde rotstorens,kleine lemen boerderijtjes van herders irritant luidruchtig aangekondigd door van die rat-achtige Mechelse herders e.d.Stille meertjes lagen ertussen te blinken.Echt enorme,desolate valleien. Vaak hoorden we enkel de wind en de paardehoeven.Hier en daar kruisten in dikke ponchos gehulde campesinos met paarden of muilezels ons pad. Uiteindelijk via de verlaten carretera verder maar toen het begon te regenen ontpopte Henrique,die z'n leven lang op 3500 meter heeft gewoond,zich als een zeurend flikkertje.De kou,'llovia(regen),ik wordt nat',ik heb buikpijn,ik wil terug,op 5 minuten paardrijden van een wegrestaurant ging 'ie schuilen voor de niet eens zo felle regen en toen ik kwaad ging kijken met de woorden 'vamos al restaurante!!' stond 'ie daar z'n haren te kammen!Peruaanse sissyrider! Hij wou perse overnachten in een van die afgelegen huisjes en bij de tweede request,nadat we onze identificaties en mijn paardepapieren hadden moeten laten zien,hadden we prijs.Gegeten in een kantine van een of andere fabriek naast het wegrestaurant(gesloten) en in een of ander stoffig hok pitten op een matras. De dag erop in een uur of vijf naar Cajamarca gegaloppeerd met een smokin' ass,'domme da ken na verloop van duur zeer gaan doen. Cajamarca is de stad waar een kleine 500 jaar geleden de Spanjaarden onder aanvoering van Pizarro de Incaleider Atahualpa gevangen namen waarop er enorme hoeveelheden goud e.d. Incaschatten als losgeld gevraagd werden. Het werd geleverd met karrevrachten door de Inca's in ruil voor de vrijlating van hun leider maar Pizarro toonde zich een doodgewone kloteleugenaar, nam de schatten aan om vervolgens Atahualpa doodleuk over de kling te jagen.....En daar zit ik nou. Probably to be continued!

terug