Het is nou echt z.g.a. op maar we kenne nie klagen na al die Zuid-Amerikaanse gavigheid! Het weer in de Cordillera Blanca doet zoals overal ter wereld gek en na een laatste,mislukte poging om de 5460 m.hoge en erg gave Yangapaqsha te beklimmen gaven we,Guy en ik,het op.Iedereen hier houd het bij de pieken onder de 5800 m.,de 6000 m.-pieken hier hebben veel te veel sneeuw gevangen om veilig te beklimmen,lawines,borsthoge sneeuw op de normaal-routes(de 'gemakkelijkste' routes)etc.etc. Heb wel te doen met alle klimmers uit de States,Italie,Zwitserland,Oostenrijk die hier dus hun enige 4 of 6-weekse vakantie komen vieren in 'klimparadijs' om es een paar fraaie 6000-meterveren in hun tooi te zetten en uiteindelijk 2 weken eerder ofzo hun vliegtuig terug naar huis nemen of naar het strand gaan ofzo. Op de beroemde Alpamayo kwamen Simon en Aleister(Yorkshire)in een volledige white-out terecht en s'nachts moesten ze om beurten wakker blijven om eens in de zoveel tijd de sneeuw van het tentzeil af te halen om te voorkomen dat ze begraven werden wat gevaarlijk kan zijn,het kan de zuurstof afsnijden. Op de terugweg kwamen ze georganiseerde klimgroepen tegen die alles vanuit bijv. de States geregeld en betaald(duizenden dollars)hadden voor bijv. de beklimming van de Alpamayo en no way dat ze omhoog konden,enorme hoeveelheden sneeuw,lawinegevaar,white-outs etc.etc. Tijdens de tocht naar het base-camp plantten we(ik,Guy,Juan uit Venezuela en Ron uit de VS) onze tenten al eerder in de grond omdat we regen op onze koppen kregen! De lucht trok volledig dicht en ik ging volledig gedemotiveerd op m'n kont zitten,effe overwegen om hier niet gelijk om te draaien.

s'Nachts om 02:00 stak ik een keer m'n kop uit m'n tent en kon nauwelijks iets zien door de mist dus wurmde me weer in m'n bolsa de dormir. Afgelopen met het klimmen dus de dag erop naar Huaraz,daar nog een dag of 3 hangen en samen met Guy een bus naar Lima genomen na afscheid te hebben genomen van wat lokaal volk hier. s'Morgens kwamen we daar aan en was gelijk getuige van een gezellig straatvechtpartijtje in de straten van Lima tussen wat zwerversvolk in het Lima-ochtendgrauw. Met zicht op de Pacific uit de taxi gestapt en een gezellig hostal betrokken. De coastal fog(en de smog) hangt vrijwel de hele dag boven de oceaan en de stad wat de toch al niet gave stad nog minder aantrekkelijk maakt,maar tijdens een langdurige reis door Peru kun je der niet of nauwelijks omheen. Hier 2 nachten gebleven,s'middags wat hangen,in een van de moderne centra een burger eten en geen kont doen want der is gewoon geen kont te doen. Guy had z'n vliegticket geregeld richting de States en we konden vertrekken richting Ica. De bus deed der zeker een uur over om Lima uit te komen,de buitenwijken van de stad vormen een troosteloze aanblik. De zogenaamde Pueblos jovenes,wijken waar uit het platteland en de bergen etc. 'geemigreerde' mensen komen te wonen op zoek naar een beter leven wat ze maar zelden vinden. Ze komen terecht in deze op desert-heuvels gebouwde wijken rondom de stad,geen electriciteit,sanitaire voorzieningen,stromend water en hun kansen om iets te bereiken zijn erg nihil.Wijken gebouwd op fundamenten van verloren hoop. Uiteindelijk zaten we op de Panamerican-highway,een moderne asfaltweg die als een zwart litteken dwars door het woestijngebied langs de Pacific-kust is getrokken. Tegen het eind van de middag kwamen we in Ica aan,een stadje met een 150.000 inwoners vanwaar we een taxi namen naar Huamochina(of zoiets),een dorpje op 5 kilometer buiten de stad wat volledig omringd wordt door enorme zandheuvels. Onderweg naar een hostal zagen we de eerste buggy-jeeps al geparkeerd staan met zitplaatsen voor een 9 personen ofzo. En daar kwamen we ook voor. s'Avonds wat biertjes naar binnen en de volgende dag,na het ontbijt aan een 'beroemd' maar goor ogende laguna,richting de verzamelplek voor een buggy-racepartij door de woestijn die het dorpje en Ica omringd en...jawohl;Sandboarden op een houten snowboard-alikee plank met voetstraps. Die Buggies hadden alle kleuren van de regenboog,een dikke,ronde stangenconstructie boven onze hoofden en de motor er open ingebouwd aan de voorkant. En knallen!Lache was dat om met een noodgang door die woestijnheuvels te crossen,vol gas steil naar beneden van een heuvel af,VLAM naar links,bijna overhellend en je. De (goeie) driver vertelde dat 'ie ik weet niet hoelang hier rondgescheurd had om zich hier te orienteren,echt een grote zee van zandduinen,de woestijn daar is +/- 200 bij 60 kilometer,plus allicht ervaring opdoen om in zo'n ding te kunnen crossen,weten hoe het reageert etc. Soms was een driver zo stom om een toerist te laten rijden. Bijv. het verhaal van een toerist die jarig was en de driver $50,- gaf,die vent nam het met plezier aan en die toerist rondscheuren,maar je hebt dus een behoorlijke bult ervaring nodig om veilig met zo'n ding door de zand te kenne jakkeren en da had die gozer dus niet dus effe later vloog die buggy zijdelings over de kop en rolderdebolderden ze naar beneden een 'kuil' in. Iedereen droeg een gordel maar evengoed waren er ambulances nodig;Gebroken armen,hersenschuddingen,gebroken sleutelbeenderen en die jarige job kwam uit het ziekenhuis met 32 hechtingen in z'n voorhoofd(ik weet niet hoe oud dat 'ie die dag is geworden). Boven op een van die heuvels stopten we,haalden de planken tevoorschijn,smeerden de bodem in met wax,we bonden onze voeten in de straps en auf der axe! Halverwege een van die heuvels dacht ik dat het wel oke ging en maakte meer en meer snelheid,m'n rechtervoet voorop en toen begon m'n board naar links te 'sturen' en ik kreeg 'em niet meer tegengestuurd,de board begroef zich plots in het zand,ik vloog over de kop en knalde als eerste met m'n kop die helling in,derin! M'n hele kop onder het oppervlak,m'n hoofddoek en zonnebril keurig op een stapeltje achter me en m'n board 100 meter onder me.'Are you oke?',hoorde ik nog in de verte pfffff,echt man;'every hole in my body dripped fucking sand!'. Afijn,nog een paar heuveltjes derachteraan en weer terugscheuren om bij de hostal een Duitser tegen te komen die ik nog kon van Huaraz. Was vanaf Canada met z'n in de States(Utah) gekochte,joekel van een Ford 250,diesel(3800 kilo)naar Peru komen rijden en ging door tot Chili. Door de States,Centraal-Amerika en in Panama voor $1300,- z'n wagen de boot op naar Colombia(de beruchte Darien-gap oversteken is alleen met een auto z.g.a. onmogelijk). s'Avonds na een barbeque onder het genot van weet ik het hoeveel bier en rum-cola avonturen uitwisselen en de dag erop konden we(ik,Guy en een Oostenrijker)met hem mee naar Nazca rijden,met z'n vieren voorin,godsmack in de stereo,raampje open,biertje onderweg en over die Panamerican over die desert-highway,kicke shit. Z'n wagen was zo groot,hij stond een keer voor het stoplicht maar was net tever doorgereden zodat 'ie het stoplicht niet kon zien,zette 'em in z'n achteruit en ramde met z'n enorme achterbumper een piepkleine taxi die precies centraal achter z'n wagen stond,zoeentje van fiat-pandaformaat,zag dat het licht op groen stond en vol gas vooruit,weg! In Nazca een hotelletje genomen en tot middernacht bij een haardvuur in een restaurant-bar zuipen. De dag erop vertrok 'ie met de Oostenrijker richting Cusco als z'n wagen dat zou trekken,hij zou 4300 hoogtemeters moeten overbruggen en die ijle lucht wil wel es problemen opleveren,het schijnt dat die Zuid-Amerikanen in zo'n geval de dieselpomp der andersom opmonteren. Wenste hem succes en baalde dat ik niet meer tijd meer had,had ik een flink eind met 'em mee kunnen cruisen. Zit zelf inmiddels 5,5 maanden in Peru en al die tijd in het noorden en de Cordillera Blanca. Een busrit van Nazca naar Cusco duurt zeker 15 uur en de 22e juli stijgt m'n vliegtuig in Lima op richting Holland dus Cusco da komt later wel een keer.

500(!!) mensen per dag op de Inca-trail naar het Macchu-Pichu tijdens het hoogseizoen(nu dus),een wachtlijst(!)van 4 tot 5 weken voor diezelfde Inca-trail,in Cusco zelf worden Israeliers in het Hebreeuws door locals aangesproken voor restaurants om ze binnen te krijgen en sommige mensen zeggen dan dat je Peru niet gezien hebt als je het Macchu-Pichu en Cusco niet gezien hebt,sorry dat ik dan moeite heb om m'n 'lach' in te houden,heb niet eens geen zin meer in die hele toeristenkermis,veel van die toeristen daar kunnen alleen maar praten over hoe mooi dit is en hoe mooi dat is maar ondertussen spreken ze geen woord Spaans en hebben ze z.g.a. nul interacties met de locale bevolking gehad,yeah right!So much for your visit to Peru. Hier in Nazca,waar je die enorme lijnen vind die allerlei dieren vormen zoals een spin,een lizard etc. met een maximale lijnlengte van 10 kilometer,lijndieptje van enkele tientallen cm.'s en een maximale breedte van 7 meter. Je kunt er overheen vliegen voor een $50,- maar het is mistig vandaag dus we gaan wel effe naar de watchtower.Ook hier van die door Nederlands sprekende gidsen begeleidde busgroepen,niets op tegen maar toch maar net hoe je rond wilt reizen,en kankeren da volk om de kleinste dingen,echt een farce man! Vanmorgen begon de 24-jarige Guy me verhalen over zijn home-country Israel te vertellen. Hij heeft 4,5 jaar in het leger gedient en is een poos officier geweest. In die tijd had 'ie constant operaties tegen terroristen etc.en ze moesten regelmatig mensen op gaan laden,shit zeg die verhalen. Een maal moesten ze iemand opladen,een 'kleine' terrorist,ze stormden met een peloton 'zijn' huis binnen door de deur in te trappen,hielden iedereen in een hoek onder schot met modern wapentuig,infraroodgoggles op de neus etc.,schreeuwende en jankende vrouwen en kinderen toen de radio-operator binnen kwam gevloekt;'Verdomme,GODVERDOMME!,het verkeerde huis man!!!!'. Een andere keer stonden ze met een paar man op een base bij de Gaza-strook toen er plots een paar fietsers als een gek op hun af kwamen gefietst,kids van een jaar of 14,en plots verdwenen ze als sneeuw voor de zon,BOEM!!!,ze droegen van die speciale jacks die terroristen ontworpen hebben voor die zelfmoordacties waar ze dus die explosieven in plaatsen,maar je kunt ze,de explosieven,op verschillende manieren plaatsen en de explosies,de 'waves' richtten zich naar achter i.p.v. naar hun toe,alleen de hoofden waren nog over van die suicide-kids en Guy en z'n maten hadden niks maar andere keren heeft 'ie wel degelijk een schare vrienden verloren,'gaaf' leventje daar. Morgen naar Lima,bier,bioscoop en overmorgenavond de vliegzeug naar huis. Enkel de Cordillera Blanca is al een en al reden om hier terug te komen,wat een supergaaf continent is dit en zoals Dave,een white-waterkayakker/rafter uit Italie me al mailde voordat ik vertrok,'You're going to have a blast in South-America man!',en die had ik,jasicher! Veel van de mensen die ik tijdens deze reis heb ontmoet zal ik hoogstwaarschijnlijk niet meer terugzien,zeker de Peruanen en Ecuadorianen niet,die kans is klein,maar hun vriendelijk-,gastvrij-en behulpzaamheid zal me voor altijd blijven heugen. We genieten nog van een paar laatste pinten. Over en uit.